Bronisław Dąbrowski (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Dąbrowski
arcybiskup tytularny Hadrianotherae
Instaurare omnia in Christo
Odnowić wszystko w Chrystusie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1917
Grodziec
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 1997
Warszawa
biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1962–1993
sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 1969–1993
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja orioniści
Śluby zakonne 8 grudnia 1943
Prezbiterat 10 czerwca 1945
Nominacja biskupia 24 listopada 1961
Sakra biskupia 25 marca 1962
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 marca 1962
Miejscowość Warszawa
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Franciszek Korszyński
Zygmunt Choromański
Nagrobek bpa Bronisława Dąbrowskiego na Cmentarzu Powązkowskim (Warszawa, 14 maja 2008)

Bronisław Wacław Dąbrowski (ur. 2 listopada 1917 w Grodźcu, zm. 25 grudnia 1997 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, orionista, biskup pomocniczy warszawski w latach 1962–1993, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1969–1993, od 1982 arcybiskup tytularny pro hac vice[1], w latach 1993–1997 biskup senior archidiecezji warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

10 czerwca 1945 jako kleryk zgromadzenia księży orionistów otrzymał święcenia kapłańskie w Rokitnie pod Warszawą z rąk bpa Antoniego Szlagowskiego.

24 listopada 1961 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej. 17 stycznia 1962 nominacja została oficjalne ogłoszona. 25 marca 1962 otrzymał sakrę biskupią w katedrze warszawskiej z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, bpa Franciszka Korszyńskiego i bpa Zygmunta Choromańskiego.

W latach 1969–1993 jako sekretarz Konferencji Episkopatu Polski angażował się w polskie życie polityczne. Uczestniczył w rozmowach w Magdalence, rozmowach przy Okrągłym Stole, negocjacjach między przedstawicielami władz a działaczami związkowymi. Przyjmowany przez kolejnych papieży na comiesięcznych audiencjach ponad 250 razy, w trakcie których informował o bieżącej sytuacji Kościoła w Polsce.

Był inicjatorem powołania Prymasowskiej Rady Społecznej 12 grudnia 1981. 16 grudnia 1981 skierował list do gen. Wojciecha Jaruzelskiego, w którym potępił dekret Rady Państwa o stanie wojennym, w szczególności jego art. 26 (możliwość użycia broni palnej przez dowódców oddziałów), który uznał za „rażący i prowokujący rozlew krwi”[2]. Tego samego dnia doszło do pacyfikacji KWK „Wujek”, w wyniku której śmierć poniosło 9 górników.

6 czerwca 1982 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym pro hac vice.

W 1993 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 1990 otrzymał tytuł doctora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[4].

27 lutego 1993 przeszedł na emeryturę. Zmarł po krótkiej chorobie. Został pochowany 29 grudnia 1997 na warszawskich Powązkach w pobliżu kościoła, w grobie biskupów pomocniczych warszawskich.

Przypisy

  1. Bronisław Dąbrowski w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-12-02].
  2. Antoni Dudek, Ryszard Gryz: Komuniści i Kościół w Polsce (1945–1989). Wyd. 2. Kraków: Znak, 2006, s. 376. ISBN 83-240-0675-3.
  3. M.P. z 1993 r. Nr 21, poz. 210. [dostęp 2011-02-09].
  4. Doktor Honoris Causa KUL abp Bronisław Dąbrowski. kul.pl. [dostęp 2010-12-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Raina, Bronisław Dąbrowski, Ks[iądz] Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i narodu. Rozmowy z władzami PRL. t. 1:1970–1981, Książka Polska, Warszawa 1995.
  • Peter Raina, Bronisław Dąbrowski, Ks[iądz] Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i narodu. Rozmowy z władzami PRL., t. 2: 1982–1989, Książka Polska, Warszawa 1995.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]