Bronisław Dąbrowski (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Dąbrowski
Arcybiskup tytularny Hadrianotherae
Instaurare omnia in Christo
Odnowić wszystko w Chrystusie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1917
Grodziec
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 1997
Warszawa
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1962–1993
Sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 1969–1993
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja orioniści
Śluby zakonne 8 grudnia 1943
Prezbiterat 10 czerwca 1945
Nominacja biskupia 24 listopada 1961
Sakra biskupia 25 marca 1962
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 marca 1962
Miejscowość Warszawa
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Franciszek Korszyński
Zygmunt Choromański
Nagrobek biskupa Bronisława Dąbrowskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (2008)

Bronisław Wacław Dąbrowski (ur. 2 listopada 1917 w Grodźcu, zm. 25 grudnia 1997 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, orionista, biskup pomocniczy warszawski w latach 1962–1993, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1969–1993, od 1982 arcybiskup tytularny pro hac vice[1], od 1993 biskup senior archidiecezji warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

10 czerwca 1945 jako kleryk zgromadzenia księży orionistów otrzymał święcenia kapłańskie w Rokitnie pod Warszawą z rąk biskupa Antoniego Szlagowskiego.

24 listopada 1961 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej. 17 stycznia 1962 nominacja została oficjalne ogłoszona. 25 marca 1962 otrzymał sakrę biskupią w katedrze warszawskiej z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego, biskupa Franciszka Korszyńskiego i biskupa Zygmunta Choromańskiego.

W latach 1969–1993 jako sekretarz Konferencji Episkopatu Polski angażował się w polskie życie polityczne. Uczestniczył w rozmowach w Magdalence, rozmowach przy Okrągłym Stole, negocjacjach między przedstawicielami władz a działaczami związkowymi. Przyjmowany przez kolejnych papieży na comiesięcznych audiencjach ponad 250 razy, w trakcie których informował o bieżącej sytuacji Kościoła w Polsce.

Był inicjatorem powołania Prymasowskiej Rady Społecznej 12 grudnia 1981. 16 grudnia 1981 skierował list do generała Wojciecha Jaruzelskiego, w którym potępił dekret Rady Państwa o stanie wojennym, w szczególności jego art. 26 (możliwość użycia broni palnej przez dowódców oddziałów), który uznał za „rażący i prowokujący rozlew krwi”[2]. Tego samego dnia doszło do pacyfikacji KWK „Wujek”, w wyniku której śmierć poniosło 9 górników.

6 czerwca 1982 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym pro hac vice.

W 1993 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 1990 otrzymał tytuł doctora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[4].

27 lutego 1993 przeszedł na emeryturę. Zmarł po krótkiej chorobie. Został pochowany 29 grudnia 1997 w grobowcu biskupów pomocniczych warszawskich na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bronisław Dąbrowski w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-12-02].
  2. Antoni Dudek, Ryszard Gryz: Komuniści i Kościół w Polsce (1945–1989). Wyd. 2. Kraków: Znak, 2006, s. 376. ISBN 83-240-0675-3.
  3. M.P. z 1993 r. Nr 21, poz. 210. [dostęp 2011-02-09].
  4. Doktor Honoris Causa KUL abp Bronisław Dąbrowski. kul.pl. [dostęp 2010-12-02].
  5. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Biskupi pomocniczy warszawscy. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2018-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Raina, Bronisław Dąbrowski, Ks[iądz] Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i narodu. Rozmowy z władzami PRL. t. 1:1970–1981, Książka Polska, Warszawa 1995.
  • Peter Raina, Bronisław Dąbrowski, Ks[iądz] Arcybiskup Dąbrowski w służbie Kościoła i narodu. Rozmowy z władzami PRL., t. 2: 1982–1989, Książka Polska, Warszawa 1995.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]