Bronisław Dzikiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Dzikiewicz
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1899
Żyrardów
Data i miejsce śmierci 3 września 1978
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 12 Kompania Geograficzna
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Bronisław Dzikiewicz (ur. 20 stycznia 1899 w Żyrardowie, zm. 3 września 1978 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego, profesor doktor habilitowany inżynier Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do wybuchu I wojny światowej przebywał i uczył się w Żyrardowie, podczas walk przebywał w okolicach Doniecka. W 1918 roku powołany do Wojska Polskiego. W 1925 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Topografów w Warszawie, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego. W 1935 roku ukończył Wydział Geodezji Politechniki Warszawskiej. Do roku 1939 zajmował się pomiarami i obliczeniami sieci triangulacyjnych na terenie całego kraju.

Podczas kampanii wrześniowej, w stopniu kapitana, brał udział w obronie Lwowa. Następnie został internowany w ZSRR, gdzie pracował w obozie pracy w miasteczku Tajga. Po zwolnieniu 27 maja 1942 roku wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, ewakuując się wraz z nimi do przez Iran, Irak i Palestynę. Służył w 12 Kompanii Geograficznej 2 korpusu, gdzie m.in. prowadził kursy z tematyki geodezji i geodezji wyższej. We Włoszech był dowódcą oddziałów pomiarowych służby geodezyjnej 2 Korpusu Polskiego. Brał m.in. udział w bitwie o Monte Cassino, wyzwalaniu Bolonii. Do jego zadań należały głównie pomiary sieci triangulacyjnej i obliczanie współrzędnych dla artylerii.

Po wojnie przebywał do 1947 roku w Anglii, następnie, po powrocie do Polski, podjął pracę w WIG jako kierownik Wydziału Geodezyjnego Wojskowej Służby Topograficznej. W 1949 roku rozpoczął wykłady z astronomii i geodezji wyższej w Oficerskiej Szkole Topografów. W 1953 roku został wykładowcą i kierownikiem Zakładu Geodezji na Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Brał udział w tworzeniu Katedry Geodezji i Topografii, którą kierował aż do 1969 roku, pracując jednocześnie na pół etatu na Politechnice Warszawskiej.

W 1962 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym oraz prodziekanem Wydziału Inżynierii Wojskowej i Geodezji. W latach 60. uruchomił i kierował stacją obserwacji sztucznych satelitów Ziemi SSZ nr 1159 na WAT. Od wczesnych lat 40. pisał skrypty i podręczniki z zagadnień geodezji, geodezji wyższej i topografii. Wielokrotnie odznaczany za służbę wojskową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]