Bronisław Lesiuk-Szczapa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Lesiuk-Szczapa
podporucznik tytularny podporucznik tytularny
Data i miejsce urodzenia 1902
Lwów
Data i miejsce śmierci 15 stycznia 1982
Lille
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Wojsko Polskie we Francji,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie)
Krzyż Obrony Lwowa Odznaka pamiątkowa „Orlęta”

Bronisław Lesiuk-Szczapa (ur. 1902 we Lwowie, zm. 15 stycznia 1982 w Lille) – polski podporucznik tytularny, działacz społeczny i kombatancki we Francji zarówno przed jak i po II wojnie światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1902 we Lwowie[1][2]. Zamieszkiwał przy ulicy Jasnej (późniejsza ulica Marii Konopnickiej)[1]. Uczył się w szkole im. Cesarzowej Zyty przy ulicy Zielonej (późniejsza szkoła im. M. Konopnickiej)[1]. Wówczas należał do drużyny strzeleckiej i drużyny harcerskiej[1].

U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[1][3]. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920, biorąc udział w zdobyciu Kijowa, w walkach o Lwów oraz w Bitwie Warszawskiej[1].

Poszukując pracy w 1924 wyemigrował do Francji[1]. Pracował w Varangéville, gdzie został założycielem i prezesem Towarzystwa im. Józefa Piłsudskiego[1]. Przyczynił się do zorganizowania i ożywienia działalności Polonii w całym departamencie[1]. W 10. rocznic odzyskania przez Polskę niepodległości był organizatorem Wielkiego Marszu Strzeleckiego Wschodniej Francji w 1928, wzorowanego na marszu Zadwórzańskim we Lwowie[1]. Przed 1939 ożenił się z Francuzką i osiadł w Lille[1].

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 jako ochotnik wstąpił do formowanego Wojska Polskiego we Francji[1]. W szeregach armii skorzystano z jego znajomości języka francuskiego[1]. Później służył w Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii[1]. Był przydzielony m.in. do 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich na obszarze Szkocji[1][2].

Po wojnie pozostał na emigracji we Francji[2]. Był delegatem na Francję Koła 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, został przewodniczącym tego grona[2][4][5]. Należał do oddziału londyńskiego Koła Lwowian w mieście Lille we Francji i był przedstawicielem tej organizacji na północną Francję[1][2][6][7]. Działał we władzach Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Lille[1]. Funkcjonował jako przedstawiciel Skarbu Narodowego[1]. Był członkiem organizacji religijnych i niepodległościowych[1]. Publikował w prawie francuskiej oraz w polonijnych czasopismach „Narodowiec”, „Głos Katolicki” oraz wydawanym w kanadyjskim Winnipeg „Czasie” (Winnipeg), a także udzielał się Polskiej Sekcji Radia Francuskiego w Paryżu, każdorazowo przekazując informacje dotyczące Lwowa[1][7][8][9].

W 1968 został awansowany przez prezydenta RP na uchodźstwie na stopień podporucznika tytularnego[10][11].

Miał starszego brata, także obrońcę Lwowa z 1918, po wojnie zamieszkującego we Wrocławiu (zm. 1979)[1][5] oraz starszą siostrę (po mężu Erd, zamężna z podoficerem 6 pułku lotniczego, zamieszkująca we Wrocławiu)[1]. Był żonaty z Francuzką, Alexią Belobes Lesiuk (zm. 1978)[1][3]. Miał syna, majora armii francuskiej[1].

Zmarł 15 stycznia 1982 w Lille[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac Marian Brzezicki. Śp. Bronisław Lesiuk-Szczapa / Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 43, s. 91-93, 98, Czerwiec 1982. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. a b c d e Wykaz żołnierzy 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich służących w pułku w latach 1918-1947. sr14puj.webd.pl. s. 104, 230, 234. [dostęp 2018-10-11].
  3. a b Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 34, s. 100, Czerwiec 1978. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. Ogłoszenie. „Głos Katolicki”. Nr 10 (408), s. 11, 5 marca 1967. 
  5. a b c O lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Zaszczytne odznaczenie Lwowianina. „Biuletyn”. Nr 27, s. 63, Grudzień 1974. Koło Lwowian w Londynie. 
  6. Wiadomości o Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Ziemia Cmentarza Orląt. „Biuletyn”. Nr 29, s. 58, Grudzień 1975. Koło Lwowian w Londynie. 
  7. a b Wiadomości o lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. „Biuletyn”. Nr 31, s. 56, Grudzień 1976. Koło Lwowian w Londynie. 
  8. O lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. „Biuletyn”. Nr 33, s. 66, Grudzień 1977. Koło Lwowian w Londynie. 
  9. O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. „Biuletyn”. Nr 36, s. 57, Czerwiec 1979. Koło Lwowian w Londynie. 
  10. Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 24, 30 czerwca 1969. 
  11. Lista obejmująca oficerów według stopni, rodzajów broni i służb wymienionych w dziennikach personalnych Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych w latach 1954-1968 i do połowy roku 1969. „Zeszyty Historyczne”. Nr 16, s. 146, 1969. 
  12. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 21, 31 grudnia 1974. 
  13. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 5, s. 26, 31 grudnia 1978. 
  14. O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Francuski złoty medal dla por. Szczapy-Lesiuka. „Biuletyn”. Nr 35, s. 71, Grudzień 1978. Koło Lwowian w Londynie.