Bronisław Lubański (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Lubański
ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1905
Bracław
Data i miejsce śmierci 1967
Kijów
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal za Warszawę 1939–1945 Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy

Bronisław Lubański (ur. 18 marca 1905 w Bracławiu, zm. 1967 w Kijowie) – inżynier, generał brygady Ludowego Wojska Polskiego, podpułkownik Armii Czerwonej. Oficer z autochtonicznej rodziny polskiej.

Kształcił się w Winnicy. W Armii Czerwonej od służył od 1926 roku. W 1929 roku ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Leningradzie, po czym został dowódcą plutonu i kompanii w 1 batalionie saperów w Leningradzie. W 1932 roku ukończył Wojskową Akademię Inżynieryjną, następnie pełnił służbę na stanowiskach liniowych – szef saperów pułku, szef saperów brygady. W okresie wielkiej czystki prześladowany. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej walczył w latach 1941-43, w składzie Frontu Zachodniego (1941-42), Frontu Stalingradzkiego i Frontu Dońskiego (1942-43), na stanowiskach dowódcy 18 batalionu saperów, 377 batalionu minowania, 14 batalionu minowania specjalnego. Podpułkownik od 1943 roku.

Od maja 1943 roku, jako Polak, odkomenderowany do Wojska Polskiego w stopniu majora na stanowisko dowódcy jednostki saperskiej w I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Walczył w bitwie pod Lenino. Później inżynier 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, dowódca 1 Brygady Saperów. Pułkownik od czerwca 1944 roku i dowódca wojsk inżynieryjno-saperskich 1 Armii Wojska Polskiego. Organizował wojska inżynieryjne 1 Armii i przeszedł jako dowódca 1 Warszawskiej Brygady Saperów w walkach kampanię bojową 1945 roku od Odry do Berlina. W czasie walk frontowych wykazywał się odwagą, inicjatywą, śmiałością działań oraz dobrą organizacją i zabezpieczeniem działań bojowych.

Po wojnie dowódca 1 pułku saperów, szef Wydziału Inżynieryjnego Pomorskiego Okręgu Wojskowego, komendant Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno-Saperskiej we Wrocławiu w l. 1947–1952. Generał brygady od grudnia 1946 roku. Jako komendant szkoły bardzo dbał o przygotowanie podchorążych saperów na przyszłych oficerów. Z zamiłowania krzewił w szkole sport.

W maju 1952 roku odkomenderowany na szkolenie na Wyższy Kurs Akademicki Wojskowej Akademii Inżynieryjnej do ZSRR, skąd do Polski już nie wrócił.

Włożył wiele zaangażowania, trudu i inwencji w rozminowanie terenów Pomorza i Górnego Śląska, a w 1946 roku Dolnego Śląska i znowu Pomorza, jako szef Wydziału Inżynieryjnego Okręgu Wojskowego nr II. W czasie rozminowania był wyczulony na straty żołnierzy. Robił wiele aby straty były minimalne. Zapamiętano go jako oficera z dużym doświadczeniem bojowym, odpowiedzialnego i wymagającego, lubianego przez podwładnych. Z wielką życzliwością odnosił się do Polaków.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.P. Kosk Generalicja polska t. 1, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks” Pruszków, 1998
  • Z. Barszczewski Sylwetki saperów, wyd.: Bellona Warszawa, 2001 ​ISBN 83-11-09287-7
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 380–382 (z fotografią)