Bronisław Rakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Rakowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1895
Szczucin
Data i miejsce śmierci 28 grudnia 1950
Buenos Aires
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
1 Pułk Ułanów
7 Pułk Ułanów
12 Pułk Ułanów
Wojskowe Biuro Historyczne
Front Południowy
8 Dywizja Piechoty
Armia Polska na Wschodzie
2 Brygada Pancerna
2 Dywizja Pancerna
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
szef biura
szef sztabu frontu
szef sztabu armii
dowódca brygady pancernej
dowódca dywizji pancernej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska 1944-1945
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Distinguished Service Order (Wielka Brytania)

Bronisław Stanisław Rakowski (ur. 20 czerwca 1895 w Szczucinie, zm. 28 grudnia 1950 w Buenos Aires) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Studiował w Akademii Górniczej w Loeben, działał w Związku Strzeleckim.

W latach 1914–1917 służył w I Brygadzie Legionów Polskich w 1 Pułku Piechoty Legionów oraz 1 Pułku Ułanów. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, a potem internowany na Węgrzech.

W listopadzie 1918 w Lublinie współorganizował 3 Pułk Ułanów Śląskich. Walczył w Galicji w wojnie polsko-ukraińskiej i w wojnie polsko-rosyjskiej. Był dwukrotnie ranny.

W okresie od czerwca 1919 do listopada[1] 1926 był dowódcą kolejno plutonu, szwadronu i dywizjonu oraz II zastępcą dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich. W latach 1926-1928 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział służbowy do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko głównego kierownika wyszkolenia bojowego[2][3]. 23 grudnia 1929 roku ogłoszono jego przeniesienie do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki kawalerii[4].

Od sierpnia 1931 roku dowodził 12 Pułkiem Ułanów Podolskich w Białokrynicy. 17 grudnia 1933 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. W lutym 1936 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie[1].

W wojnie obronnej 1939 był szefem Sztabu Frontu Południowego i Obrony Lwowa. Schwytany przez NKWD podczas próby przedostania się na Węgry, do sierpnia 1941 był więziony na Łubiance w Moskwie.

Uwolniony na podstawie układu Sikorski–Majski, został od listopada 1941 do marca 1942[1] najpierw dowódcą Ośrodka Organizacyjnego PSZ w ZSRR, a następnie dowódcą kolejno 8 i od marca do września 1942[1] 5 Dywizji Piechoty. W 1941 został awansowany do stopnia generała brygady. Od września 1942 do sierpnia 1943 był szefem Sztabu Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie do stycznia 1945 dowódcą 2 Brygady Pancernej[6], z którą odbył kampanię włoską 2 Korpusu Polskiego.

W latach 1945–1947 dowodził 2 Warszawską Dywizją Pancerną. Po demobilizacji emigrował do Argentyny. Autor licznych prac o historii i taktyce kawalerii. Zmarł w Buenos Aires 28 grudnia 1950, został pochowany na cmentarzu Ezpeleta w Quilmes.

Awanse[edytuj]

Odznaczenia i ordery[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d O kawalerii polskiej XX wieku s. 109
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 364-365.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 413.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 385.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
  6. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 154.
  7. Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)

Bibliografia[edytuj]