Bronisław Rakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Rakowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1895
Szczucin
Data i miejsce śmierci 28 grudnia 1950
Buenos Aires
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Jednostki 1 Pułku Piechoty Legionów, 1 Pułku Ułanów, 7 Pułku Ułanów Lubelskich, 12 Pułk Ułanów Podolskich, 8 DP
Stanowiska Dowódca, Szef Sztabu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Distinguished Service Order (Wielka Brytania)

Bronisław Stanisław Rakowski (ur. 20 czerwca 1895 w Szczucinie, zm. 28 grudnia 1950 w Buenos Aires) – generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Akademii Górniczej w Loeben, działał w Związku Strzeleckim.

W latach 1914–1917 służył w I Brygadzie Legionów Polskich w 1 Pułku Piechoty Legionów oraz 1 Pułku Ułanów. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, a potem internowany na Węgrzech.

W listopadzie 1918 w Lublinie współorganizował 3 Pułk Ułanów Śląskich. Walczył w Galicji w wojnie polsko-ukraińskiej i w wojnie polsko-rosyjskiej. Był dwukrotnie ranny.

W okresie od czerwca 1919 do listopada[1] 1926 był dowódcą kolejno plutonu, szwadronu i dywizjonu oraz II zastępcą dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich. W latach 1926-1928 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział służbowy do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko kierownika wyszkolenia bojowego[2]. 1 stycznia 1930[1] został wykładowcą taktyki kawalerii w Wyższej Szkole Wojennej i Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie.

Od sierpnia 1931 do lutego 1936[1] dowodził 12 Pułkiem Ułanów Podolskich. W lutym[1] 1936 został wyznaczony na stanowisko szefa Wojskowego Biura Historycznego.

W wojnie obronnej 1939 był szefem Sztabu Frontu Południowego i Obrony Lwowa. Schwytany przez NKWD podczas próby przedostania się na Węgry, do sierpnia 1941 był więziony na Łubiance w Moskwie.

Uwolniony na podstawie układu Sikorski–Majski, został od listopada 1941 do marca 1942[1] najpierw dowódcą Ośrodka Organizacyjnego PSZ w ZSRR, a następnie dowódcą kolejno 8 i od marca do września 1942[1] 5 Dywizji Piechoty. W 1941 został awansowany do stopnia generała brygady. Od września 1942 do sierpnia 1943 był szefem Sztabu Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie do stycznia 1945 dowódcą 2 Brygady Pancernej[3], z którą odbył kampanię włoską 2 Korpusu Polskiego.

W latach 1945–1947 dowodził 2 Warszawską Dywizją Pancerną. Po demobilizacji emigrował do Argentyny. Autor licznych prac o historii i taktyce kawalerii. Zmarł w Buenos Aires 28 grudnia 1950, został pochowany na cmentarzu Ezpeleta w Quilmes.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 O kawalerii polskiej XX wieku s. 109
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 05.11.1928 r., s. 364-365.
  3. T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991, s. 154.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 154.
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 109-110. ISBN 83-04-03364-X.
  • Zbigniew Mierzwiński: Generałowie II Rzeczypospolitej. Warszawa 1990: Wydawnictwo Polonia, s. 231-235. ISBN 83-7021-096-1.