Bronisław Teofil Babiański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Babiański
Generał dywizji Generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1862
Grodzieńszczyzna
Data i miejsce śmierci 1939
nieznane
Przebieg służby
Lata służby 1883-1921
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 10 Dywizja Piechoty
7 Dywizja Piechoty
6 Dywizja Piechoty
Okręg Korpusu Nr II
Stanowiska dowódca dywizji piechoty
dowódca okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy rosyjska interwencja w Chinach
wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych

Bronisław Teofil Babiański (ur. 28 kwietnia[1] 1862 w rejonie Grodna[2], zm. w 1939) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1883 był zawodowym oficerem piechoty armii rosyjskiej. Brał udział w interwencji Rosji w Chinach 1900-1901 oraz wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. Podczas I wojny światowej walczył na froncie niemieckim jako dowódca brygady piechoty i dywizji piechoty. 3 czerwca 1917 roku awansował na generała majora. W latach 1917-1918 działał w polskich organizacjach wojskowych w Rosji.

Od 21 stycznia 1919 w Wojsku Polskim dowodził grupą operacyjną. 3 czerwca 1919 roku został mianowany dowódcą 10 Dywizji Piechoty[3]. Następnie dowodził 7 i 6 Dywizją Piechoty w walkach z Ukraińcami i na froncie bolszewickim. W latach 1920-1921 był dowódcą Okręgu Generalnego "Lublin". Z dniem 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. Osiadł w Warszawie. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji[4].

Po agresji Niemiec na Polskę ewakuował się w pierwszych dniach września 1939 w okolice Grodna. W październiku aresztowany przez NKWD, zaginął bez śladu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Rocznik oficerski 1923" (s. 1575) podaje jako datę urodzenia 15 kwietnia 1862.
  2. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 31.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 67 z 17 czerwca 1919 roku, poz. 2136.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998