Bronisław Wilk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Wilk
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1948
Wroniniec
Poseł na Sejm kontraktowy
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny

Bronisław Wilk (ur. 20 kwietnia 1948 we Wronińcu) – polski inżynier i polityk, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Politechnikę Wrocławską w 1971, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera elektronika.

W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy. Został wybrany w okręgu Opole jako kandydat bezpartyjny (poparcia udzielił mu Komitet Obywatelski „Solidarność”). Był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Zasiadał w Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą i Gospodarki Morskiej, Komisji Systemu Gospodarczego i Polityki Przemysłowej, Komisji Przekształceń Własnościowych, Komisjach Nadzwyczajnych do rozpatrzenia projektu ustawy o ochronie prawnej dziecka poczętego, do rozpatrzenia projektów ustaw dotyczących samorządu terytorialnego, do Rozpatrzenia Projektów Ustaw Dotyczących Zmian Systemowych w Gospodarce, do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy konstytucyjnej o wydawaniu przez Radę Ministrów rozporządzeń z mocą ustawy.

Bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Partii Chrześcijańskich Demokratów. Do 1994 zajmował stanowisko pierwszego po powołaniu prezesa zarządu Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie”, później pracował jako agent ubezpieczeniowy Nationale-Nederlanden[1]. Zasiadał w radzie politycznej Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów[2].

W 1994 był przez około cztery miesiące tymczasowo aresztowany, a także oskarżony m.in. o działanie na szkodę fundacji. W 2006 został prawomocnie uniewinniony od większości zarzutów (w tym korupcyjnych), w zakresie jednego z czynów postępowanie karne umorzono w związku z przedawnieniem karalności[3]. W 2009 Sąd Okręgowy w Opolu przyznał mu odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne aresztowanie, łącznie w kwocie 39 tys. zł, nie uwzględniając jego wniosku o zasądzenie kwoty znacznie wyższej[4].

Przypisy

  1. Była drużyna, „Gazeta Wyborcza” z 9 i 16 września 1999
  2. Rada Polityczna. chadecja.org.pl. [dostęp 2011-12-28].
  3. Historia sprawy Wilka. gazeta.pl, 23 lutego 2007. [dostęp 2011-12-28].
  4. B. poseł dostał 39 tys. za niesłuszny areszt. tvn24.pl, 9 listopada 2009. [dostęp 2011-12-28].

Bibliografia[edytuj]