Bronisław Wojciechowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Wacław Wojciechowski
Ilustracja
Bronisław Wojciechowski w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1893
Wygiełzów (woj. łódzkie)
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1966
Łódź
Poseł na Sejm II, III i IV kadencji (II RP)
Okres od 1928
do 1938
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Bronisław Wacław Wojciechowski (ur. 13 lipca 1893 w Wygiełzowie, zm. 5 czerwca 1966 w Łodzi[1]) – polski przemysłowiec, działacz społeczny, polityk, poseł na Sejm w II RP, major Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 lipca 1893[1], choć podawał w dokumentach fikcyjną datę późniejszą, 1 stycznia 1894[2]. Był dziesiątym dzieckiem Władysława Wojciechowskiego i Wiktorii z Rażniewskich[3]. Ukończył polską szkołę handlową w 1911, następnie zdał maturę w Tyflisie[4], po czym podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego[4].

W młodości działał w OMN „Zarzewie” (krótko przed wybuchem wojny wybrany na przewodniczącego), PET, ZET i Drużynach Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej kierował POW w Piotrkowie. W czerwcu 1915 roku został odkomenderowany do 5. szwadronu 2 pułku ułanów Legionów Polskich, w którym pełnił służbę do lutego 1918 roku. W czasie tej służby awansował od ułana do wachmistrza. W lutym 1918 roku przeprowadził dwa plutony ułanów z Synowódzka do Borysławia[5].

W wojnie z bolszewikami służył jako oficer 9 pułku ułanów; za udział w bitwie pod Komarowem odznaczony orderem Virtuti Militari. W 1921 roku przeszedł do rezerwy w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 9 pułku ułanów[8][9]. W 1934 roku, jako oficer rezerwy kawalerii pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów „reklamowanych na 12 miesięcy”[10]. W 1938 roku awansowany na majora.[potrzebny przypis]

W 1921 dokończył studia uzyskując tytuł doktora prawa[4]. Od października 1921 pracował w przedsiębiorstwie Gazolina, otrzymując w niej posadę prokurenta, osiadł w Borysławiu, a pod koniec 1927 został dyrektorem spółki akcyjnej Gazolina[4]. W mieście działał społecznie: był w zarządzie oddziału Związku Strzeleckiego, prezesem oddziału Związku Legionistów Polskich (ponadto od 1932 pełnił funkcję prezesa zarządu okręgu ZLP we Lwowie[11][12]) oraz był członkiem egzekutywy okręgowej Związku Naprawy Rzeczypospolitej[4]. Mieszkał tamże.

Był posłem na Sejm trzech kolejnych kadencji:

  • w II kadencji (1928–1930) – z ramienia BBWR
  • w III kadencji (1930–1935) – z ramienia BBWR
  • w IV kadencji (1935–1938) – został wybrany z listy państwowej 96 377 głosami z okręgu nr 69 (powiaty: stryjski, żydaczowski i bóbrecki). W kadencji tej pracował w komisji budżetowej[13][14].

20 stycznia 1938 został wybrany prezesem zarządu głównego Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej[15]. Od początku 1939 był prezesem OZN w województwie lwowskim[16]. Po zdobyciu Lwowa przez armię sowiecką uniknął aresztowania i przedostał się do Warszawy. Prowadził tam biuro firmy "Gazolina", stanowiące przykrywkę dla rozmaitych działań konspiracyjnych. Był czynny w pionie informacji i propagandy Okręgu Warszawskiego AK, redagując jego biuletyn. Ps. Doktor. Powstanie Warszawskie zastało go w Milanówku. Od 1945 mieszkał w Łodzi, gdzie do emerytury pracował na podrzędnych stanowiskach.

Bronisław Wojciechowski był żonaty z Jadwigą Zaleską (prawnuczką Ignacego Stawiarskiego (1776–1836) – znanego prawnika i publicysty). Jego dzieci to Anna Rudzińska (1919–1992), żona Witolda Rudzińskiego) oraz Bronisław Wojciechowski (syn) (1921–1986)[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bronisław Wojciechowski w Wielkiej genealogii Minakowskiego. [dostęp 2012-06-02].
  2. Rocznik Oficerski 1923, 1924.
  3. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Bronisław Wojciechowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-04-17].
  4. a b c d e f g Dr. Bronisław Wojciechowski. „Echo Karpackie”, s. 1, Nr 7 z 23 lutego 1928. 
  5. Sejm i Senat 1936 ↓, s. 182.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 695.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 618.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 618.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 559.
  10. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 117, 954, tu podano, że urodził się 1 stycznia 1894 roku.
  11. Zjazd delegatów Związku Legionistów. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 54 z 7 marca 1935. 
  12. Związek Legionistów Polskich 1936-1938. Sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich. Warszawa: 1938, s. 76.
  13. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1940 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 229.
  14. Sylwetka Bronisława Wojciechowskiego na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2012-06-02].
  15. Komunikat Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej. „Drogi Polski”. Nr 2, s. 136, 1938. 
  16. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 53. ISBN 978-83-7188-964-6.
  17. Dekoracja Krzyżami Zasługi w Urzędzie Wojewódzkim. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 70 z 26 marca 1939. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]