Bronowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronowanie kruszy bryły i wyrównuje powierzchnię pola
Bronowanie pola dawniej broną zębową

Bronowanie – zabieg uprawowy (uprawka) wykonywany broną w celu płytkiego spulchnienia roli, pokruszenia brył i skorupy glebowej, zniszczenia chwastów, przerwania parowania wody, wyrównania powierzchni pola oraz przykrycia materiału siewnego roślin[1].

Rodzaje bronowania:

  • na czarno – silne bronowanie (na krzyż) zasiewów (głównie pszenicy) wykonywane wiosną, jego zadaniem jest zniszczenie skorupy glebowej i chwastów[1]
  • pielęgnacyjne – wykonywane podczas pielęgnowania większości roślin uprawnych, jego zadaniami są: zapobieganie tworzeniu się skorupy glebowej lub jej niszczenie, niszczenie wschodzących chwastów, przerzedzenie zasiewów lub pobudzenie ich do intensywnego wzrostu, wymieszanie nawozów z glebą[1]

Bronowanie może też służyć przykryciu nasion rozmieszczanych podczas aerosiewu[2] oraz redukcji liczby nasion zgromadzonych w glebowym banku nasion poprzez wyciąganie słabo ukorzenionych siewek[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Zimny 2003 ↓, s. 30.
  2. Zimny 2003 ↓, s. 8.
  3. Zimny 2003 ↓, s. 22.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolesław Świętochowski, Bronisław Jabłoński, Roman Krężel, Maria Radomska. Ogólna uprawa roli i roślin. Wyd. 4, popraw. PWRiL, Warszawa 1996, 405 stron.
  • Roman Krężel, Danuta Parylak, Lesław Zimny. Zagadnienia uprawy roli i roślin. AR Wrocław. 1999, 257 stron.
  • Lesław Zimny: Encyklopedia ekologiczno-rolnicza. Wrocław: Wydawnictwo Akademii Rolniczej we Wrocławiu, 2003. ISBN 83-87866-79-2.