Browar rzemieślniczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Browar rzemieślniczy Agrarian Ales niedaleko Coburga (Oregon)

Terminy browar rzemieślniczy, mikrobrowar nie posiadają powszechnie uznanej definicji[1], ale zwykle stosuje się je w odniesieniu do niezależnych (w sensie właścicielskim), małych browarów o tradycyjnych metodach warzenia piwa[2]. Należą do nich niewielkie browary produkujące piwa specjalne, browary restauracyjne (brewpuby) oraz browary kontraktowe[3].

Gwałtowny rozwój małych browarów obserwuje się na całym świecie[4]. Do pojawienia się tego trendu, obecnego od lat 80. XX w., przyczyniła się deregulacja rynku piwa w USA w 1979 r. przez prezydenta Jimmy’ego Cartera[5] oraz wzrost zainteresowania piwowarstwem domowym[6]. W Europie stał się on zauważalny w połowie lat 90.[4] W 2015 r. browarnictwo rzemieślnicze stanowiło 12% rynku piwa w USA i przewiduje się, że do 2020 r. jego udział na światowym rynku osiągnie 10%[7].

W przeciwieństwie do oferty koncernów piwowarskich, skupiających się na produkcji piw typu lager i piw lekkich, mikrobrowary koncentrują się na warzeniu rozmaitych piw specjalnych. Używają zwykle droższych surowców do produkcji piwa i stosują odmienne technologie, co ma na celu uzyskanie intensywnego aromatu i smaku oraz często wyższej goryczki od poziomu goryczki piw masowych[8]. Wiele z nich odniosło dzięki temu wielki sukces handlowy i w krótkim czasie znacznie zwiększyło produkcję[4][9]. Sprzedaż piwa rzemieślniczego rośnie w ostatnich latach w szybszym tempie niż dominujących na rynku koncernowych lagerów[9]. Pomimo spadku spożycia piwa w USA, Wielkiej Brytanii i Australii, browarnictwo rzemieślnicze notuje od ponad dekady przyśpieszający wzrost popytu na tych rynkach[10][11]. Konsumenci europejscy zaczęli pić mniej alkoholu, a jednocześnie wydają tyle samo pieniędzy na alkohol, kupując droższe produkty wyższej jakości[11][12]. We Francji małe browary cieszą się rosnącą popularnością w obrębie regionu, w którym się znajdują, a ich wybór postrzegany jest jako wyraz patriotyzmu lokalnego[9].

Wiele istniejących od stuleci browarów uznawanych jest dziś za rzemieślnicze, jeśli nie stosują współczesnych przemysłowych metod warzenia piwa. Na fotografii XIX-wieczna siedziba Browaru Czarnków.

Browarnictwo rzemieślnicze jest niejako odpowiedzią na industrializację, stanowiąc przejaw trendu stojącego w opozycji do bezosobowej masowej produkcji[10][11]. Produkty wytwarzane przez browary rzemieślnicze uważane są przez konsumentów za produkty wymagające umiejętności i dbałości konkretnej osoby, która wykorzystuje swoją wiedzę rzemieślniczą, warząc piwo. Pracownik nie jest wyalienowany od produktu i procesu jego tworzenia, co ma miejsce w produkcji przemysłowej, kiedy jego wkład ogranicza się do serii powtarzających się czynności. Tym samym konsumenci mają skłonność wiązać piwa rzemieślnicze z wysoką jakością i autentycznością[13], przez co są gotowi płacić za nie wyższe ceny[12], a same mikrobrowary nie postrzegają siebie jako bezpośredniej konkurencji dla dużych koncernów piwowarskich[8].

Coraz większą popularnością cieszą się więc zakłady produkujące na niewielką skalę lokalne produkty w branży spożywczej[13]. Rozwija się biroturystyka (turystyka piwna) jako część turystyki kulinarnej, polegająca m.in. na zwiedzaniu browarów, organizowaniu degustacji i festiwali związanych z piwem rzemieślniczym. Działania te budują świadomość marki i pomagają zwiększyć zyski[10]. Mikrobrowary rzadko używają tradycyjnych form reklamy – zwykle wykorzystywany jest marketing szeptany[8].

Ulgi podatkowe[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. WE L 316 z 19.10.1992), państwa członkowskie Unii Europejskiej mają prawo stosować obniżone stawki podatku akcyzowego wobec niezależnych, małych browarów, produkujących nie więcej niż 200 000 hl piwa rocznie. Stawki te mogą być niższe maksymalnie o 50% od standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego.

Dyrektywa ta nie definiuje pojęcia mikrobrowaru ani browaru rzemieślniczego, natomiast ustala pojęcie niezależnego, małego browaru. Rozumie się przez nie browar, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów, mieści się w budynkach usytuowanych poza terenem należącym do jakiegokolwiek innego browaru i nie działa na mocy licencji. W przypadku gdy dwa lub więcej małych browarów współpracują ze sobą, a ich łączna wielkość rocznej produkcji nie przekracza 200 000 hl, mogą one być traktowane jako jeden niezależny, mały browar.

W Polsce obniżone podatki akcyzowe dla niezależnych, małych browarów regulowane są przez Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 lutego 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 195). Wprowadza ono cztery progi uprawniające do ulgi podatkowej. Zgodnie z jego treścią, zwalnia się od akcyzy podatników produkujących piwo, którzy w roku kalendarzowym poprzedzającym rok podatkowy sprzedali:

  • do 20 000 hl piwa – w wysokości 30,00 zł/hl,
  • do 70 000 hl piwa – w wysokości 15,00 zł/hl,
  • do 150 000 hl piwa – w wysokości 12,00 zł/hl,
  • do 200 000 hl piwa – w wysokości 9,00 zł/hl.

Ulga nie może jednak przekroczyć 50% kwoty akcyzy obliczonej z zastosowaniem standardowej stawki.

Przypisy

  1. Sebastian Wawszczak. Kontraktowo-browarowy zawrót głowy. „Przemysł Fermentacyjny i Owocowo-Warzywny”. 12, s. 18/8, 2013. 
  2. Olivier Garrett: Craft brewing. W: The Oxford Companion to Beer. Oxford University Press, 2011, s. 270–271. ISBN 0195367138.
  3. Sebastian Wawszczak. Definicje browarów. Spojrzenie zza "wielkiej wody". „AGRO industry”. 2, s. 25, 2013. 
  4. a b c Edyta Kordialik-Bogacka. Trendy w technologii produkcji piwa. „Przemysł Fermentacyjny i Owocowo-Warzywny”. 7-8, s. 54–56, 2012. 
  5. Max Fisher: How Jimmy Carter Saved Craft Beer (ang.). 2010-08-05. [dostęp 2016-07-31].
  6. Brewers Association: History of craft brewing (ang.). [dostęp 2016-07-31].
  7. Armand V. Cardello, Benedicte Pineau, Amy G. Paisley, Christina M. Roigard i inni. Cognitive and emotional differentiators for beer: An exploratory study focusing on ‘‘uniqueness”. „Food Quality and Preference”. 54, s. 23–38, 2016. Elsevier. DOI: 10.1016/j.foodqual.2016.07.001. 
  8. a b c Tom Wesson, Joao Neiva de Figueiredo. The importance of focus to market entrants: A study of microbrewery performance. „Journal of Business Venturing”. 16 (4), s. 377–403, 2001. Elsevier. DOI: 10.1016/S0883-9026(99)00049-X. 
  9. a b c Carlos Gómez-Corona, Maud Lelievre-Desmas, Héctor B. Escalona Buendía, Sylvie Chollet i inni. Craft beer representation amongst men in two different cultures. „Food Quality and Preference”. 53, s. 19–28, 2016. Elsevier. DOI: 10.1016/j.foodqual.2016.05.010. 
  10. a b c Alison Dunn, Mark Wickham. Craft brewery tourism best-practices: A research agenda. „Annals of Tourism Research”. 56, s. 140–142, 2016. Elsevier. DOI: 10.1016/j.annals.2015.10.009. 
  11. a b c G. Donadini, M. D. Fumi, E. Kordialik-Bogacka, L. Maggi i inni. Consumer interest in specialty beers in three European markets. „Food Research International”. 85, s. 301–314, 2016. Elsevier. DOI: 10.1016/j.foodres.2016.04.029. 
  12. a b Barbara Aquilani, Tiziana Laureti, Stefano Poponi, Luca Secondi. Beer choice and consumption determinants when craft beers are tasted: An exploratory study of consumer preferences. „Food Quality and Preference”. 41, s. 214–224, 2015. Elsevier. DOI: 10.1016/j.foodqual.2014.12.005. 
  13. a b Thomas Thurnell-Read. Craft, tangibility and affect at work in the microbrewery. „Emotion, Space and Society”. 13, s. 46–54, 2014. DOI: 10.1016/j.emospa.2014.03.001.