Bruce Simpson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bruce Simpson (ur. 6 marca 1950 w Toronto) – kanadyjski lekkoatleta, tyczkarz.

Na Igrzyskach Olimpijskich w 1972 w Monachium zajął piąte miejsce, cztery lata później w Montrealu nie zakwalifikował się do finału. Do jego osiągnięć należą również trzy medale igrzysk panamerykańskich: złoty (San Juan 1979), srebrny (Meksyk 1975) i brązowy (Cali 1971). Ma w swoim dorobku także zdobył złoty medal Igrzysk Wspólnoty Narodów z Edmonton w 1978 (podczas takich samych zawodów zawodów w Edynburgu w 1970[1] zajął piąte miejsce, a w 1982 w Brisbane był czwarty). W 1975 w Rzymie wywalczył tytuł wicemistrza uniwersjady[2]. Siedmiokrotnie był mistrzem Kanady (1970, 1971, 1972, 1975, 1980, 1981, 1982)[3].

Swój halowy rekord życiowy (5,38 m) ustanowił 13 lutego 1976 w Toronto. Jego rekord życiowy na otwartym stadionie, który został ustanowiony 6 lutego 1980 w Melbourne wynosi 5,33 m.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 1974 odbywały się one pod nazwą Igrzyska Brytyjskiej Wspólnoty Narodów
  2. gbrathletics
  3. gbrathletics

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]