Bruno Winawer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bruno Winawer
Ilustracja
Bruno Winawer, 1930.
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1883
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1944
Opole Lubelskie
Narodowość polska
Język polski
Dziedzina sztuki literatura

Bruno Winawer (ur. 17 marca 1883 w Warszawie, zm. 11 kwietnia 1944 w Opolu Lubelskim) – polski pisarz pochodzenia żydowskiego, komediopisarz, prozaik, poeta, felietonista, tłumacz, z wykształcenia fizyk. Autor popularnych komedii obyczajowych, często związanych z tematyką naukową, licznych felietonów popularnonaukowych i literackich oraz powieści fantastycznonaukowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podczas rewolucji 1905 roku związany z SDKPiL, autor polskiej Marsylianki robotniczej[1]. Studiował fizykę na uniwersytecie w Heidelbergu. Był asystentem laureata nagrody Nobla Pietera Zeemana na uniwersytecie w Amsterdamie. Po powrocie do kraju pracował jako nauczyciel matematyki i fizyki w Szkole Wawelberga i Rotwanda. Wykładał fizykę na Wydziale Przyrodniczym (1911) oraz algebrę i geometrię w ramach Kursów Wieczornych dla Techników a także matematykę w ramach Wyższych Kursów Technicznych na Wydziale Technicznym Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie[2]. W latach 1917-1920 pracował naukowo na Politechnice Warszawskiej[3].

Po wybuchu II wojny światowej przebywał najpierw we Lwowie, 17 września 1940 roku wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy[4]. Po zajęciu Lwowa przez hitlerowskie Niemcy w 1941 trafił do getta warszawskiego. W 1942 przedostał się na aryjską stronę, gdzie ukrywał się pod przybranym nazwiskiem. Aresztowany na skutek denuncjacji, został wywieziony do obozu zagłady w Treblince, skąd udało mu się jednak wydostać[3]. Zmarł w szpitalu w Opolu Lubelskim.

W latach 80. istniał Konkurs im. Bruno Winawera[5].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Kozłowski: Śpiewy proletariatu polskiego. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1977, s. 103.
  2. Dziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906-1916, opracowali Ryszard Błędowski, Stanisław Orłowski, Henryk Mościcki, Warszawa 1917, Podkarpacka BC – wersja elektroniczna
  3. a b Andrzej Niewiadomski, Antoni Smuszkiewicz: Leksykon polskiej literatury fantastycznonaukowej. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1990, s. 213–215. ISBN 83-210-0892-5.
  4. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 123.
  5. Zbigniew Dranka. Roman Kanciruk. Jestem marzycielem. „Podkarpacie”. Nr 31 (865), s. 3, 30 lipca 1987. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Literatura polska XX w., Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ​ISBN 83-01-13029-6​.
  • Bruno Winawer – Boczna antena – nakładem Bibljoteki Groszowej Warszawa, Moniuszki 11 1928

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]