Brzeźnica-Kolonia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brzeźnica-Kolonia
wieś
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat złotowski
Gmina Jastrowie
Liczba ludności (2006) 200
Strefa numeracyjna 67
Tablice rejestracyjne PZL
SIMC 0526280
Położenie na mapie gminy Jastrowie
Mapa konturowa gminy Jastrowie, u góry znajduje się punkt z opisem „Brzeźnica-Kolonia”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Brzeźnica-Kolonia”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Brzeźnica-Kolonia”
Położenie na mapie powiatu złotowskiego
Mapa konturowa powiatu złotowskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Brzeźnica-Kolonia”
Ziemia53°25′42″N 16°39′09″E/53,428333 16,652500

Brzeźnica-Koloniawieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie złotowskim, w gminie Jastrowie.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.

Obiekt 3002[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu miejscowości znajdowała się jednostka radziecka. W jednostce tej znajdował się „obiekt 3002”, jeden z trzech składów głowic atomowych w Polsce[1]. Dwa pozostałe to Podborsko i Buszno.

Obecnie na terenie byłej jednostki wojskowej zachowały się dwa obiekty serii "3000", jeden obiekt serii „Granit”, liczne pozostałości po okopach i ukryciach na wóz i drużynę, wartownie oraz plac apelowy. Budynki koszarowe zostały rozebrane, a pozostałości po nich uprzątnięte. Obiekt serii „Granit” przypomina swoim wyglądem wielką betonową rurę; jego przeznaczenie do końca nie jest dokładnie znane, lecz prawdopodobnie stanowił on czasowe ukrycie dla pojazdu transportującego głowice atomową z miejsca magazynowania do miejsca odpalenia rakiety. Jednostka nieopodal Brzeźnicy-Kolonii została wybudowana przez Wojsko Polskie, a następnie przekazana w użytkowanie Związkowi Radzieckiemu. Głowice atomowe, które przechowywane były w podziemnych magazynach, należały do Sowietów, ale w przypadku potrzeby użycia miały być przekazane Ludowemu Wojsku Polskiemu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alfred Siatecki: Drugi klucz do bramy. Zielona Góra: 2010, s. 164. ISBN 978-83-88426-58-2. [dostęp 2015-11-15].