Brzegi Górne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brzegi Górne
Brzegi Górne (po prawej na dole) widziane z Połoniny Caryńskiej
Brzegi Górne (po prawej na dole) widziane z Połoniny Caryńskiej
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Lutowiska
Sołectwo Ustrzyki Górne
Liczba ludności (2011) 7[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0356122
Położenie na mapie gminy Lutowiska
Mapa lokalizacyjna gminy Lutowiska
Brzegi Górne
Brzegi Górne
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Brzegi Górne
Brzegi Górne
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Brzegi Górne
Brzegi Górne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Brzegi Górne
Brzegi Górne
Ziemia49°08′37″N 22°34′16″E/49,143611 22,571111

Brzegi Górne (do 1968 Berehy Górne[2]) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska[3], przy DW897. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

W XVI w. właścicielami tej miejscowości byli Kmitowie. Do 1553 dziedziczył ją Piotr Kmita Sobieński, a po jego śmierci bezdzietna wdowa Barbara Kmita z Herburtów. Po jej śmierci w 1580 – brat Stanisław Herburt. W połowie XIX wieku właścicielką posiadłości tybularnej w Berehach Górnych była Krystyna Niemczewska i współwłaściciele[4]. Na przełomie XIX i XX wieku obszary we wsi posiadał Antoni Pogłodowski[5][6][7], a w 1903 odkupił je od niego Teodor Alfred Serwatowski.

25 września 1944 wieś została zajęta przez wojska radzieckie[8].

W latach 70. w pasie Wetlina-Ustrzyki Górne planowano budowę domów wczasowych na 10 tys. osób. Tylko w Berehach miało wypoczywać 3 tys. wczasowiczów[9].

Od 1976 nad potokiem Prowcza funkcjonowała studencka baza namiotowa. Dla upamiętnienia ukraińskiej przeszłości tych rejonów wybudowano w niej bramę ozdobną zwieńczoną tryzubem, co spowodowało interwencję SB[10].

We wsi zachował się cmentarz greckokatolicki, odnowiony w 1989 r. przez uczestników obozu "Nadsanie" i w kolejnych latach przez Stowarzyszenie Magurycz.

W 2011 wieś zamieszkiwało 7 osób[1]. Gospodarstwo znajduje się tuż przy zejściu z połoniny Wetlińskiej na czerwonym szlaku. Znajduje się tam punkt gastronomiczny, pole namiotowe, można również wynająć domek letniskowy lub miejsce w stodole na sianie.

Na terenie wsi notowano występowanie zarazy macierzankowej - bardzo rzadkiego w Polsce gatunku rośliny [11].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Główny Szlak Beskidzki:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. W: Narodowy Spis Powszechny 2011 [on-line]. Główny urząd statystyczny. [dostęp 4 września 2015].
  2. Zarządzenie nr 17 Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 lutego 1968 r. w sprawie zmiany i ustalenia nazw niektórych miejscowości i obiektów fizjograficznych (M.P. z 1968 r. Nr 6, poz. 34)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 11.
  5. Berehy Górne – samotny krzyż. region.halicz.pl. [dostęp 2015-06-17].
  6. Berehy Górne. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2015-06-17].
  7. Pogłodowski. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2015-06-17].
  8. ВОВ-60 – Сводки
  9. Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Część 2. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2013. ISBN 978-83-7576-187-0.
  10. Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Część 2. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2013, s. 69-70. ISBN 978-83-7576-187-0.
  11. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]