Bubieniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bubieniec

Bubieniec (z ros. бубенец, forma zdrobniała bubienczik (бубенчик), brzękadło[1] – niewielka, kulista, wykonana zwykle z metalu dzwoniąca forma, z małą, swobodną kulką w środku, uderzającą w metal i pełniącą przez to funkcję serca dzwonu. Bombkowata forma zwykle ma niewielką szczelinę, aby dźwięk rozchodził się na zewnątrz, jednak na tyle wąską, aby uderzająca kulka nie wypadła. W Polsce bubieńce określane są zwykle jako dzwoneczki, różnią się jednak zasadniczo od dzwoneczków brakiem dzwonowatego kształtu i głuchym dźwiękiem.

Występuje w różnych krajach w odmianach regionalnych jako np. dodatek do uprzęży końskiej (popularny w Rosji), również jako instrument ludowy wybijający rytm w tańcach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Brzękadło — wydrążona kulka z kołaczącym wewnątrz kawałkiem metalu, Słownik warszawski