Bucze (województwo małopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie małopolskim. Zobacz też: inne miejscowości noszące tę nazwę.


Bucze
wieś
Ilustracja
Szkoła podstawowa
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat brzeski
Gmina Brzesko
Wysokość 200 m n.p.m.
Liczba ludności  1327 osób
Strefa numeracyjna 14
Kod pocztowy 32-800
Tablice rejestracyjne KBR
SIMC 0813832
Położenie na mapie gminy Brzesko
Mapa lokalizacyjna gminy Brzesko
Bucze
Bucze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bucze
Bucze
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Bucze
Bucze
Położenie na mapie powiatu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu brzeskiego
Bucze
Bucze
Ziemia50°02′01″N 20°36′00″E/50,033611 20,600000
Strona internetowa
Plan ulic i osiedli

Buczewieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Brzesko. Rozsiadła pośród pól i lasów wieś, położona zaledwie kilka kilometrów na północ od Brzeska. Do 1975 roku w województwie krakowskim, powiece brzeskim. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego. Integralne części miejscowości: Gocołowa Górka, Skotnik, Zagrody, Zalesie, Załętownia[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kapliczka przy wjeździe do Bucza

Pierwsze wzmianki o Buczu pochodzą podobno z XII w. jako osady należącej do parafii w Szczepanowie. Pierwsza udokumentowana wzmianka o miejscowości data to 1596 rok, jako wspólnota z Mokrzyską. W 1932 r. wieś stała się odrębnym sołectwem w wyniku reformy administracyjnej kraju. Rok 1951 to utworzenie samodzielnej parafii, którą erygował ówczesny biskup tarnowski Jan Stepa. Wcześniej Bucze było częścią parafii w Szczepanowie. A stało się to w cztery lata po wybudowaniu w Buczu kościoła pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W Buczu można zobaczyć jeszcze kilkanaście starych drewnianych chałup i budynków gospodarczych prezentujących typ krakowskiego budownictwa wiejskiego z końca XIX i początków XX wieku. W obrębie parafii znajduje się kilkanaście przydrożnych kapliczek i figur datowanych na koniec wieku XIX i współcześnie wybudowanych. Najstarszą jest (kiedyś drewniana) kapliczka stojąca w zagajniku na miejscu dawnego stawu przed cmentarzem. Według miejscowej tradycji wystawiona została około XVIII w. z fundacji Marcinkowskich, ówczesnych właścicieli wsi. W jej wnętrzu znajduje się ludowa figurka św. Jana Nepomucena.

Kapliczka św. Stanisława w Buczu

W bramie cmentarnej stoi drewniana kapliczka z wizerunkiem św. Stanisław BM ze Szczepanowa. Ludowy rzeźbiarz Stanisław Zachara w 1884 roku z pnia lipy wyrzeźbił figurę św. Stanisława. W 1900 roku mieszkańcy wybudowali tę właśnie kapliczkę, która w późniejszych latach była kilkakrotnie odnawiana. W 2008 roku kapliczka zyskała nową kratę wejściową. Naprzeciw tej kapliczki stoi studzienka św. Stanisława. Według miejscowej legendy studzienka stoi w miejscu, w którym Święty będąc w drodze do Krakowa poczuł pragnienie. Uderzył więc w ziemię laską, a po chwili wypłynęła z niej woda. Studzienka przez długie lata była nisko osadzona nad ziemią. W 2009 roku studzienkę podwyższono oraz ogrodzono.

Studzienka św. Stanisława

Budynek szkoły: murowany, parterowy, przypominający wyglądem klasyczny ziemiański dworek. Wzniesiony w 1929 r. ze składek mieszkańców Bucza, których wsparł finansowo Jan Albin Goetz (właściciel okocimskiego browaru, ale także światły społecznik). W 1997 roku dobudowano nowoczesne skrzydło.

W centrum wsi znajduje się nowoczesny plac zabaw dla dzieci. Stoi tam okazały wiąz – pomnik przyrody. Również w pobliskim Lesie Bratucickim rośnie kilkusetletni dąb Onufry z zawieszoną na nim kapliczką św. Onufrego.

Dąb Onufry z wizerunkiem świętego niedaleko Bucza

W Buczu od kilku lat odbywają się zawody motocrossowe „Biała Góra”. Jest też darmowy hotspot w ramach projektu „Brzeskie hotspoty”. Od 2011 miejscowość posiada nazwy ulic i osiedli.

W 2011 roku grupa mieszkańców zawiązała Stowarzyszenie Na Rzecz Rozwoju Wsi Bucze.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego[2]

  • zagroda nr 207 w skład której wchodzi chata oraz stodoła z 1860 roku.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

  • Publiczna Szkoła Podstawowa, 32-800 Bucze, ul. Okulicka 6.

Kościoły[edytuj | edytuj kod]

Kościół parafialny w Buczu

Kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy zbudowany w latach 1946–1947 według projektu Adolfa Szyszko-Bohusza.

Budowla ceglana, nawiązująca formą i wystrojem do architektury neogotyckiej, uzupełnionej o elementy zaczerpnięte z baroku. Trzynawowy korpus, zamknięte trójbocznie prezbiterium, po bokach którego znajdują się kaplica i zakrystia z emporą na poziomie drugiej kondygnacji tworzą wnętrze budowli. Wysoki dach siodłowy z schodkowym szczytem od zachodu i neobarokowa wieżyczka na sygnaturkę wieńczą świątynię. Nakryte kasetonowym stropem wnętrze zdobi figuralna polichromia w postaci dużych, malowanych na tynku scen z życia świętych. Cześć północnej ściany prezbiterium przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Malowidła wykonane w 1958 r. przez krakowskiego artystę i konserwatora dzieł sztuki Pawła Mitka. W świątyni znajdują się trzy neobarokowe ołtarze wykonane w 1955 r. przez Wojciecha Adamka oraz neorokokowy prospekt organowy. W ołtarzu głównym znajduje się ukoronowany obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W przedsionku kościoła niewielka kamienna kropielnica ozdobiona główkami aniołków i gotyckim maswerkiem.

Kultura i Sport[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2013 roku Stowarzyszenie Na Rzecz Rozwoju Wsi Bucze oddało do użytku wybudowane w centrum miejscowości plac i obelisk ku czci i pamięci ofiar I i II wojny światowej, mieszkańców Bucza.

Plac i obelisk ku czci i pamięci ofiar I i II wojny światowej mieszkańców Bucza
  • Ludowy Klub Sportowy OLIMPIA Bucze

Inne obiekty[edytuj | edytuj kod]

  • Remiza OSP Bucze
    Św. Florian przy remizie OSP Bucze

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej B. Krzypiński, Historyczno-artystyczny przewodnik po Brzesku i okolicy, Brzesko 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]