Budynek łazienek Teodozji Majewskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Ilustracja
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Bednarska 2/4
Architekt Alfons Kropiwnicki
Rozpoczęcie budowy 1832
Ukończenie budowy 1835
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej
Ziemia52°14′45,172″N 21°01′13,350″E/52,245881 21,020375

Budynek łazienek Teodozji Majewskiej[1], Dom Łaziebny[2]klasycystyczny budynek łaźni znajdujący się przy ul. Bednarskiej 2/4 u zbiegu z ulicą Dobrą.

Siedziba Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego i Akademickiego Radia Kampus.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budynek łaźni, zaprojektowany przez Alfonsa Kropiwnickiego, został wzniesiony w latach 1832–1835 z inicjatywy rodziny Stanisława Majewskiego. Majewski należał do wynalazców handelków, czyli sklepów winno-kolonialnych z małą restauracyjką na zapleczu. Dawniej znajdowała się tu łaźnia parowa na kilkanaście osób oraz gabinety z jednoosobowymi łaźniami parowymi. Wodę czerpano z Wisły i oczyszczano w filtrach. Można było wziąć w niej różnorodne kąpiele (ziołowe, żelazne, siarczane), mieściła się tu także jadłodajnia. Łaźnia została wzniesiona przez Teodozję Majewską i architektonicznie nawiązywała do budynku Komory Wodnej znajdującej się na Pradze, po drugiej stronie zaczynającego się obok mostu łyżwowego.

Charakterystycznym elementem budynku jest płaskorzeźba Porwanie Prozerpiny przez Posejdona autorstwa Pawła Malińskiego umieszczona w w tympanonie[2] .

Obok budynku wzniesiono niewielką oficynę, frontem do Wisły. Teodozja Majewska zmarła w 1881, przekazując łaźnię swym dzieciom.

Budynek został częściowo zniszczony podczas II wojny światowej[2].Po wojnie odrestaurowano fasadę, ale za nią powstał nowy budynek. W latach 1954–1973 w budynku znajdowały się szkoły, m.in. obecna Szkoła Podstawowa nr 41 im. Stanisława Staszica[3]. Potem wiele lat działał w nim warszawski Ośrodek Kształcenia Ideologicznego PZPR.

W latach 1989–2013 w budynku mieściło się I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. Jam Saheba Digvijay Sinhji[4]. Od 2005 jest siedzibą Akademickiego Radia Kampus.

W pierwszej połowie 2015 roku budynek został odrestaurowany i stał się siedzibą Instytutu Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Od września 2016 roku, po przekształceniu Instytutu Dziennikarstwa, jest siedzibą Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarosław Zieliński: Ulica Bednarska. Warszawa: Wydawnictwo Veda, 1997, s. 27–28. ISBN 83-85584-51-X.
  2. a b c Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 49.
  3. Historia szkoły. W: Zespół Szkół nr 69 w Warszawie [on-line]. [dostęp 2014-07-07].
  4. Małgorzata Omilanowska, Katarzyna Uchowicz: POW. Ilustrowany atlas architektury Powiśla. Warszawa: Fundacja Centrum Architektury, 2017, s. 26. ISBN 978-83-943750-8-9.