Budynek Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Budynek Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli
w Toruniu
Obiekt zabytkowy nr rej. A/274 z 10 maja 1988
Ilustracja
Budynek widziany od strony zachodniej
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Miejscowość Toruń
Adres ul. Sienkiewicza 36
Styl architektoniczny neogotyk
Rozpoczęcie budowy 1886
Ukończenie budowy 1887
Położenie na mapie Torunia
Mapa konturowa Torunia, w centrum znajduje się punkt z opisem „Budynek Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Budynek Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Budynek Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu”
Ziemia53°00′58″N 18°34′50″E/53,016111 18,580556
Strona internetowa

Budynek Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli w Toruniu – placówka doskonalenia nauczycieli z województwa kujawsko-pomorskiego z siedzibą w Toruniu.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Budynek znajduje się w zachodniej części, w dzielnicy Bydgoskie Przedmieście, przy ul. Sienkiewicza 36[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Widok od ul. Sienkiewicza

Budynek powstał w 1887 roku według projektu Juliana Rehberga i pierwotnie pełnił funkcję Przytułku dla Starców i Kalek. W 1904 roku w sąsiedztwie budynku powstała kostnica, a w 1911 roku cały teren został ogrodzony[2].

W okresie międzywojennym władze polskie zorganizowały w nim Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego[3].

Obecnie jest to siedziba Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli[4].

W 1988 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków[5].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budynek powstał w stylu neogotyckim. Jego charakterystycznymi elementami są blendy na całej wysokości fasady, zakończone ostrymi łukami, a także trójkątne szczyty oraz sterczyny. Na uwagę zasługuje umieszczona od strony południowej ażurowa wieżyczka zakończona ozdobną iglicą[6][7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]