Bukówiec Górny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bukówiec Górny
wieś
Ilustracja
Rzeźby ludowe w centrum wsi
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat leszczyński
Gmina Włoszakowice
Liczba ludności (2008) 1645
Strefa numeracyjna 65
Kod pocztowy 64-140[1]
Tablice rejestracyjne PLE
SIMC 0377638
Położenie na mapie gminy Włoszakowice
Mapa konturowa gminy Włoszakowice, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Bukówiec Górny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Bukówiec Górny”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Bukówiec Górny”
Położenie na mapie powiatu leszczyńskiego
Mapa konturowa powiatu leszczyńskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Bukówiec Górny”
Ziemia51°56′43″N 16°24′43″E/51,945278 16,411944
Strona internetowa

Bukówiec Górny – duża wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, w gminie Włoszakowice[2][3], w południowo-zachodniej Wielkopolsce z doskonale zachowanym, wciąż żywym folklorem.

W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Bukówiec Górny[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0377644 Janówko część wsi
1007300 Mały Koniec część wsi
1007317 Wielki Koniec część wsi

Krótka historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1210 roku, wiadome jest jednak, że osada istniała tu już wiele lat wcześniej. Historię wsi spisaną przez Stanisława Malepszaka wydano w obszernej monografii "Bukówiec Górny na tle dziejów krainy przemęckiej" (Leszno 1993). Zachowane od końca XVI wieku księgi parafialne wskazują na wielowiekowe tradycje chłopskich rodów. Bukówiec Górny znany był z patriotyzmu. Przez cały okres zaboru pruskiego nie zdarzył się ani jeden przypadek osadnictwa niemieckiego, mieszkańcy wsi wzięli też liczny udział w powstaniu wielkopolskim.

Brama parafialnego kościoła katolickiego w Bukówcu Górnym

Organizacje społeczne i artystyczne[edytuj | edytuj kod]

Pewna hermetyczność społeczności bukówieckiej w okresie zaboru miała duży wpływ na zachowanie się starych zwyczajów, obrzędów, strojów, tańca i śpiewu oraz tradycyjnego muzykowania na dudach i skrzypcach podwiązanych. W okresie międzywojennym w Bukówcu działało 14 organizacji społecznych i zespołów artystycznych. Obecnie działają tu: Zespół Regionalny, Kapela Dudziarska "Manugi", Zespół Śpiewaczy przy Klubie Złotej Jesieni, Zespół Śpiewaczy przy Kole Gospodyń Wiejskich, kabaret "Dziura" (propagujący gwarę wielkopolską) oraz zespoły szkolne: Szkolny Zespół Regionalny, Zespół Gimnastyki Akrobatycznej "Sokolik" i Zespół Muzyczno-Teatralny. Bukówieckie organizacje (Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół", Ochotnicza Straż Pożarna, Kółko Rolnicze) oraz Urząd Gminy i GOK Włoszakowice przygotowują co roku liczne imprezy, najbardziej znane to: Ogólnopolski Bieg "Sokoła", Konkurs w Powożeniu Zaprzęgami im. J. Lipowego, Konkurs Kapel Dudziarskich im. Braci Ratajczaków, Międzywojewódzki Sejmik Teatrów Wiejskich, Dożynki Wiejskie, Jarmark Rolniczy połączony z Powiatową Wystawą Koni Hodowlanych.

W Bukówcu, w 1920 roku, urodziła się Marianna Dudek-Maćkowiak, polska pisarka i poetka ludowa, muzyk ludowy oraz działaczka społeczna.

Gwara w Bukówcu[edytuj | edytuj kod]

Miejscowa Szkoła organizuje ponadto Konkurs "Mówimy Gwarą". W Bukówcu wciąż żywe są, rzadko gdzie indziej zachowane, zwyczaje i obrzędy: "chodzynie z nowym lotkiem", "lotanie z klekotami", "gwiozdory i gwiozdki". Tu wciąż można zjeść żytni chleb wypieczony w domowym chlebowym piecu i powidła smażone w "koprowych" kotłach. Będąc w Bukówcu warto zobaczyć Izbę Regionalną (chałupę z XIX wieku z autentycznym wyposażeniem) oraz pracownię ludowego rzeźbiarza Jerzego Sowijaka (autora m.in. licznych monumentalnych drewnianych rzeźb o tematyce obyczajowej i sakralnej).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 106 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. a b GUS. Rejestr TERYT