Burdż Chalifa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Burdż Chalifa
Ilustracja
Państwo  Zjednoczone Emiraty Arabskie
Miejscowość Dubaj
Architekt Adrian Smith
SOM
Inwestor Emaar
Wysokość całkowita 829 m
Wysokość do dachu 621,3 m
Kondygnacje 163 użytkowych
46 konserwacyjnych
2 poziomy garażu podziemnego (211)
Powierzchnia użytkowa 309 473 m²
Rozpoczęcie budowy 21 września 2004
Ukończenie budowy 16 sierpnia 2009
Położenie na mapie Dubaju
Mapa lokalizacyjna Dubaju
Burdż Chalifa
Burdż Chalifa
Położenie na mapie Zjednoczonych Emiratów Arabskich
Mapa lokalizacyjna Zjednoczonych Emiratów Arabskich
Burdż Chalifa
Burdż Chalifa
Ziemia25°11′49″N 55°16′26″E/25,196944 55,273889
Strona internetowa

Burdż Chalifa, Burj Khalifa (arab. برج خليفة, Burǧ Ḫalīfa, tłum. Wieża Chalify), przed otwarciem: Burdż Dubajj, Burj Dubai (arab. برج دبي, Burǧ Dubayy, tłum. Wieża Dubaju) – wieżowiec w Dubaju, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, zbudowany przez przedsiębiorstwa Samsung Constructions, BESIX i Arabtec, o wysokości 829 metrów[1] Jego nazwa pochodzi od imienia szejka Chalify ibn Zajida Al Nahajjana, obecnego prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Budowa, rozpoczęta 21 września 2004, zakończyła się 16 sierpnia 2009. Wysokość 829 metrów została osiągnięta 17 stycznia 2009[2], a oficjalne otwarcie nastąpiło 4 stycznia 2010. Budynek ma 163 piętra użytkowe. Koszt jego budowy wyniósł 1,5 miliarda dolarów[3].

Wygląd i wystrój[edytuj | edytuj kod]

Burdż Chalifa, 2009

Wieżowiec Burdż Chalifa zaprojektowany została przez przedsiębiorstwo architektoniczne Skidmore, Owings and Merrill, które projektowało także budynki Willis Tower oraz 1 World Trade Center. Ogólny jego wygląd nawiązuje do kwiatu pustyni oraz architektury islamu (różne ornamenty). Budowla składa się z centralnego rdzenia oraz trzech „ramion”, które w miarę zwiększania się wysokości są coraz mniejsze, co nadaje jej smukłość. Na samym szczycie centralny rdzeń przechodzi w iglicę. Najniższe piętra przeznaczono na hotel, którego wystrojem zajął się Giorgio Armani.

Rozmiary[edytuj | edytuj kod]

Widok z dołu, 2015

Początkowo konstrukcja miała mieć wysokość około 560 metrów i wykorzystywała projekt niewybudowanej nigdy wieży Grollo Tower w Melbourne w Australii. Niedługo potem przedsiębiorstwo Skidmore, Owings and Merrill nadało budynkowi obecny kształt i wygląd, podnosząc jego wysokość najpierw do 650, a później do 705 metrów. Główny architekt, Adrian Smith, uznał jednak, że górne partie budynku nie wyglądają odpowiednio i postanowił jeszcze bardziej zwiększyć wysokość konstrukcji, by nadać wieżowcowi smuklejszy wygląd. Szczytowe partie budynku, od piętra 154 wzwyż, są zbudowane tylko na lekkiej stalowej konstrukcji (a nie na żelbetowym szkielecie, jak niższe piętra). Inwestor (przedsiębiorstwo Emaar) uważał, że w ten sposób szczyt wieży będzie mógł być podwyższony, by pobić ewentualnych konkurentów do tytułu najwyższego budynku świata – jednak gdy budowę ukończono, nie jest to możliwe.

17 stycznia 2009 wieżowiec osiągnął docelową wysokość 829 m.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Widok na Dubaj z wierzchołka wieży

Burdż Chalifa:

W wyniku problemów spowodowanych bankructwem przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za elewację pierwsze jej elementy pojawiły się na budynku dopiero w połowie 2007. Do czasu jej montażu Burdż Chalifa był więc najwyższym betonowym szkieletem nieukończonego budynku, wyższym niż hotel Rjugjong w Korei Północnej, mający 105 pięter i 330 metrów wysokości, który miał ten tytuł do 2006.

Strajk robotników[edytuj | edytuj kod]

W trakcie budowy, 2008

Pracownicy budujący Burdż Chalifa skarżyli się na niskie płace i złe warunki pracy. Według danych z prasy zarobek doświadczonego cieśli wynosił 7,60 USD dziennie, a pracownik niewykwalifikowany zarabiał 4 USD. Niektórzy pracodawcy zatrzymywali paszporty swoich pracowników do ukończenia budowy, a pensje były wypłacane z opóźnieniem. W ZEA istnienie związków zawodowych jest zabronione, dlatego 21 marca 2006 wybuchły ogromne zamieszki, a pracownicy zniszczyli samochody, biura i budynki w pobliżu budowy. Według urzędników szkody wyniosły około 20 mln euro. Pracownicy następnego dnia zaczęli strajk i przyłączyli się do strajkujących robotników z dubajskiego lotniska, lecz po negocjacjach wrócili do swojej pracy.

Konkurencja[edytuj | edytuj kod]

11 stycznia 2010 saudyjski książę, miliarder Alwalid ibn Talal, ogłosił, że należący do niego Kingdom Holding Company planuje zainwestować w budowę drapacza chmur Kingdom Tower, o rekordowej wysokości co najmniej 1000 metrów, i przewyższyć tym samym Burdż Chalifa. Budynek miałby stanąć w portowym mieście Dżudda w Arabii Saudyjskiej[5].

Do 2021 w w Dubaju ma powstać kolejny drapacz chmur, Dubai Creek Tower, który będzie liczył około 1345 metrów wysokości. Ma to być najwyższy budynek na świecie. Koszty są szacowane na 1 000 000 000 dolarów[6].

Galeria[edytuj | edytuj kod]


Wybrane drapacze chmur (na czerwono zaznaczono wieżowce w budowie)
Burdż Chalifa1 World Trade CenterPentominiumTaipei 101Petronas TowersSears TowerEmpire State BuildingTallest Buildings new.PNG

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikipedia

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]