Burdż Chalifa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Burdż Chalifa
Ilustracja
Państwo  Zjednoczone Emiraty Arabskie
Miejscowość Dubaj
Architekt Adrian Smith
SOM
Inwestor Emaar
Wysokość całkowita 829 m
Wysokość do dachu 621,3 m
Kondygnacje 163 użytkowych
46 konserwacyjnych
2 poziomy garażu podziemnego (211)
Powierzchnia użytkowa 309 473 m²
Rozpoczęcie budowy 21 września 2004
Ukończenie budowy 16 sierpnia 2009
Położenie na mapie Dubaju
Mapa lokalizacyjna Dubaju
Burdż Chalifa
Burdż Chalifa
Położenie na mapie Zjednoczonych Emiratów Arabskich
Mapa lokalizacyjna Zjednoczonych Emiratów Arabskich
Burdż Chalifa
Burdż Chalifa
Ziemia25°11′49″N 55°16′26″E/25,196944 55,273889
Strona internetowa

Burdż Chalifa, Burj Khalifa (arab. برج خليفة, Burǧ Ḫalīfa, dosł. wieża Chalify), przed otwarciem: Burdż Dubajj, Burj Dubai (arab. برج دبي, Burǧ Dubayy, dosł. wieża Dubaju) – wieżowiec w Dubaju, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, zbudowany przez przedsiębiorstwa Samsung Constructions, BESIX i Arabtec.

Budowa, rozpoczęta 21 września 2004, zakończyła się 16 sierpnia 2009. Wysokość budowli wynosi 829 metrów[1] i została osiągnięta 17 stycznia 2009[2]. Budynek ma 163 piętra użytkowe. Oficjalne otwarcie budynku nastąpiło 4 stycznia 2010, a koszt budowy to 1,5 miliarda dolarów[3].

Wygląd i wystrój[edytuj | edytuj kod]

Burdż Chalifa zaprojektowany został przez przedsiębiorstwo architektoniczne Skidmore, Owings and Merrill, które projektowało także budynki Sears Tower oraz Wieżę Wolności.

Ogólny wygląd i plan wieży nawiązuje do kwiatu pustyni oraz architektury islamu (różne ornamenty). Wieżowiec składa się z centralnego rdzenia oraz trzech „ramion” – w miarę wzrostu wysokości wieżowca są one coraz mniejsze, co nadaje mu smukłość i niezbędną aerodynamikę. Na samym szczycie centralny rdzeń przechodzi w iglicę wieńczącą budynek. Najniższe piętra wieży zostały przeznaczone na hotel, którego wystrojem zajął się Giorgio Armani.

Rozmiary[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Wieża Chalify miała mieć wysokość około 560 metrów i wykorzystywał projekt niewybudowanej nigdy wieży Grollo Tower w Melbourne w Australii. Niedługo potem przedsiębiorstwo Skidmore, Owings and Merrill nadało budynkowi obecny kształt i wygląd, podnosząc jego wysokość do 650, a później do 705 metrów. Główny architekt, Adrian Smith uznał jednak, że górne partie budynku nie wyglądają odpowiednio i postanowił jeszcze bardziej zwiększyć wysokość konstrukcji, by nadać wieżowcowi smuklejszy wygląd. Szczytowe partie budynku, od piętra 154 wzwyż, są zbudowane tylko na lekkiej stalowej konstrukcji, zamiast żelbetowego szkieletu, jak niższe piętra. Inwestor (przedsiębiorstwo Emaar) uważał, że w ten sposób szczyt wieży będzie mógł być podwyższony, by pobić ewentualnych konkurentów do tytułu najwyższego budynku świata – jednak gdy budowę ukończono, nie jest to możliwe.

17 stycznia 2009 wieżowiec osiągnął docelową wysokość 829 m.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Burdż Chalifa:

  • 20 maja 2008 stał się najwyższą lądową konstrukcją budowlaną, jaką kiedykolwiek zbudowano (tytuł ten odebrał polskiemu masztowi radiowemu w Konstantynowie, który miał 646,38 metrów wysokości; uległ on zniszczeniu 8 sierpnia 1991).
  • 13 września 2007 stał się najwyższą budowlą wolno stojącą (tytuł ten odebrał kanadyjskiej CN Tower, mającej 553,33 metrów wysokości).
  • 21 lipca 2007 stał się najwyższym wieżowcem na świecie[4] (tytuł ten odebrał Taipei 101, znajdującemu się w Republice Chińskiej, mającemu 509 metrów wysokości).
  • W wyniku problemów spowodowanych bankructwem przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za elewację pierwsze jej elementy pojawiły się na budynku dopiero w połowie 2007. Do czasu jej montażu Burdż Chalifa był więc najwyższym betonowym szkieletem nieukończonego budynku, wyższym niż hotel Rjugjong w Korei Północnej, mający 105 pięter i 330 metrów wysokości, który miał ten tytuł do 2006.

Strajk robotników[edytuj | edytuj kod]

Pracownicy budujący Burdż Chalifa skarżyli się na niskie płace i złe warunki pracy. Według danych z prasy zarobek doświadczonego cieśli wynosił 7,60 USD dziennie, a pracownik niewykwalifikowany zarabiał 4 USD. Niektórzy pracodawcy zatrzymywali paszporty swoich pracowników do ukończenia budowy, a pensje były wypłacane z opóźnieniem. W ZEA istnienie związków zawodowych jest zabronione, dlatego 21 marca 2006 wybuchły ogromne zamieszki, a pracownicy zniszczyli samochody, biura i budynki w pobliżu budowy. Według urzędników szkody wyniosły około 20 mln euro. Pracownicy następnego dnia zaczęli strajk i przyłączyli się do strajkujących robotników z dubajskiego lotniska, lecz po negocjacjach wrócili do swojej pracy.

Konkurencja[edytuj | edytuj kod]

11 stycznia 2010 saudyjski książę, miliarder Alwalid ibn Talal ogłosił, że należący do niego Kingdom Holding Company chce zainwestować w budowę drapacza chmur Kingdom Tower, o rekordowej wysokości co najmniej 1000 metrów, i przewyższyć tym samym Burdż Chalifa. Budynek miałby stanąć w portowym mieście Dżudda w Arabii Saudyjskiej[5].

Wybrane drapacze chmur (na czerwono zaznaczono wieżowce w budowie)

Burdż Chalifa 1 World Trade Center Pentominium Taipei 101 Petronas Towers Sears Tower Empire State BuildingTallest Buildings new.PNG

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]