Busola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Busola z celownikiem

Busola magnetyczna – urządzenie nawigacyjne służące do wyznaczania kierunku bieguna magnetycznego. Busola, podobnie jak kompas, jest wyposażona w igłę magnetyczną.

Historia[edytuj kod]

W XIII wieku włoscy marynarze zastąpili pływającą "igłę" nowym urządzeniem, którym było pudełko z twardego drewna bukszpanu[1] z zamkniętą wewnątrz igłą. Bukszpan po łacinie to "buxus", stąd też pochodzi nazwa busoli. Nieco później pod igłą na dnie pudełka umieszczono podziałkę w stopniach. Pozwoliło to nie tylko wyznaczać kierunek północny, ale także i kierunki pośrednie. Taki przyrząd nazwano kompasem (od włoskiego "compaso" – podziałka)[2].

Busola a kompas[edytuj kod]

W topografii przyjęto rozumieć kompas jako pudełko z podziałką w stopniach, zawierające zawieszoną igłę magnetyczną. Natomiast busola to pudełko z igłą magnetyczną i podziałką oraz wyposażone w urządzenie służące do celowania, pomagające w wyznaczeniu azymutu. Może to być np. ruchomy pierścień z muszką i szczerbinką. Czasami w pokrywie busoli umieszczane jest lusterko, które pomaga w jednoczesnym celowaniu i kontrolowaniu wskazań igły magnetycznej[2].

Zobacz też[edytuj kod]

Przypisy

  1. buxus. W: Słownik języka polskiego [on-line]. PWN. [dostęp 2015-10-18].
  2. a b Terenoznastwo. Podręcznik. MON, 1951, s. 45.