Butch Buchholz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Butch Buchholz
Państwo

 Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia

16 września 1940
Saint Louis

Wzrost

188 cm

Gra

praworęczny, jednoręczny bekhend

Status profesjonalny

1961

Zakończenie kariery

1970

Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu

5 (1960)

Australian Open

QF (1969)

Roland Garros

2R (1969)

Wimbledon

QF (1960, 1968)

US Open

SF (1960)

Gra podwójna
Australian Open

3R (1959)

Roland Garros

1R (1969)

Wimbledon

QF (1968)

US Open

QF (1969)

Butch Buchholz, właśc. Earl Henry Buchholz, Jr. (ur. 16 września 1940 w Saint Louis) – amerykański tenisista i działacz tenisowy, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Buchholz 4–krotnie klasyfikowany w czołowej dziesiątce tenisistów USA, w 1960 notowany był jako nr 5. na świecie. W 1958 jako pierwszy zawodnik wygrał Wielkiego Szlema w kategorii juniorów. Był członkiem reprezentacji w Pucharze Davisa w latach 1959–1960, następnie grał w gronie profesjonalistów, zdobywając m.in. zawodowe mistrzostwo USA w 1962. W 1963 był współzałożycielem pierwszego stowarzyszenia tenisistów zawodowych.

Odgrywał znaczącą rolę w okresie łączenia się tenisa amatorskiego i zawodowego w końcu lat 60.; zaliczany był do grupy znanego działacza Lamara Hunta. Wkrótce zajął się pracą trenerską (prowadził m.in. Amerykanów w juniorskim Pucharze Davisa). Pełnił szereg funkcji w tenisie zawodowym, był dyrektorem wykonawczym Stowarzyszenia Tenisistów Zawodowych (ATP), komisarzem Drużynowego Pucharu Świata, dyrektorem kilku turniejów zawodowych, m.in. w Miami (dawniej w Key Biscayne). Doprowadził m.in. do przyznania organizacji turnieju zawodowego Buenos Aires, dbał o rozwój juniorskiego turnieju Orange Bowl (nieoficjalne mistrzostwa świata).

W 1992 wraz z Arthurem Ashem założył fundację Good Life Mentoring Program, wspierającą szkoły podstawowe i średnie w Miami. W 2005 jego nazwisko wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy, a wcześniej (w 1990) został uhonorowany miejscem w Hall of Fame Sportu w Saint Louis[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. SPORTS BRIEFING (ang.). nytimes.com, 5 lipca 2005. [dostęp 2016-12-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]