Bzowo (wieś w województwie kujawsko-pomorskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°33'14"N 18°39'32"E

- błąd

38 m

WD

53°33'25.74"N, 18°39'31.75"E

- błąd

1 m

Odległość

383 m

Bzowo
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Powiat

świecki

Gmina

Warlubie

Wysokość

od 26 do 86 m n.p.m.

Liczba ludności (III 2011)

473[1]

Strefa numeracyjna

52

Kod pocztowy

86-160[2]

Tablice rejestracyjne

CSW

SIMC

0099079

Położenie na mapie gminy Warlubie
Mapa konturowa gminy Warlubie, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Bzowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Bzowo”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Bzowo”
Położenie na mapie powiatu świeckiego
Mapa konturowa powiatu świeckiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Bzowo”
Ziemia53°33′14″N 18°39′32″E/53,553889 18,658889
Widok na barokowe wnętrze kościoła.

Bzowokociewska wieś sołecka w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Warlubie[3].

Położenie i demografia[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona jest na obszarze Zespołu Parków Krajobrazowych Chełmińskiego i Nadwiślańskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 473 mieszkańców[1]. Jest czwartą co do wielkości miejscowością gminy Warlubie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wbrew pozorom nazwa, wzmiankowanej już w 1295 roku, osady nie wiąże się z pospolitym krzewem ozdobnym – bzem, lecz z popularnym w średniowieczu na Pomorzu imieniem Sobiesz (Sobiesław). Nazwa zmieniała się z pierwotnego Sobieszowa przez Bszowo do funkcjonującego od końca XVI w. Bzowa.

Gdy w 1772 roku Rzeczpospolita straciła na rzecz Prus tereny Pomorza i Kujaw, nazwa wsi Bzowo zmieniono na Sibsau. Ten stan rzeczy panował aż do odzyskania przez Polskę niepodległości po I wojnie światowej i przyłączenia do macierzy terenów położonych na Kociewiu na przełomie stycznia i lutego 1920 roku. Po 148 latach pod zaborami Bzowo odzyskało swoją pierwotną nazwę. Niestety ten stan nie utrzymywał się zbyt długo, gdyż 4 września 1939 roku Bzowo znów znajdowało się w rejonie okupacji niemieckiej (III Rzeszy). W latach 1939 - 1941 nazwę przemianowano na Sibsau, lecz w 1942 roku nazwę zmieniono ze względów na wcześniejszą historię Bzowa utożsamianą z holendrami na Hollendorf (Hollen - początek pochodził od słowa der Holländer czyli Holender, dorf - niem. nazwa wsi)

Po wielkich powodziach w 2. połowie XVI wieku, w Bzowie osadzono holenderskich mennonitów. Umiejętność gospodarowania na podmokłych terenach sprawiła, że olędrzy stali się pożądanymi kolonistami[4]. Śladem ich bytności jest kościół z 1768 roku. W okolicy znajdują się domy drewnianej konstrukcji zrębowej, wybudowane w stylu holenderskim w połowie XIX wieku. W pobliskim Osieku (2 km na wschód) odkryto ślady cmentarzyska grobów skrzynkowych, jedynego na nizinach nadwiślańskich, najniżej położonego na Kociewiu. Około 3 km na zachód od Bzowa znajduje się Góra Kościuszki (wzgórze 85 m n.p.m.) nazwana tak dla uczczenia 110. rocznicy śmierci Tadeusza Kościuszki.

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

We wsi rośnie grusza polna o obwodzie (przy powołaniu) 150 cm, uznana za pomnik przyrody w 1991 roku[5]. W Bzowie działa Ochotnicza Straż Pożarna, która niedawno świętowała swoje 91. urodziny. W tej miejscowości działa Koło Gospodyń Wiejskich liczące sobie 75 lat. Bzowo, według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyło 473 mieszkańców[1]. Większość mieszkańców Bzowa jest katolikami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 139 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. miasto-nowe.com: Osadnictwo holenderskie w Dolinie Wisły. [dostęp 2012-01-14]. (pol.).
  5. Rozporządzenie nr 11/91 Wojewody Bydgoskiego z dnia 1 lipca 1991 roku

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]