Cécile Duflot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cécile Duflot
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1975
Villeneuve-Saint-Georges
Minister równości terytorialnej i mieszkalnictwa Francji
Okres od 16 maja 2012
do 31 marca 2014
Przynależność polityczna Europa Ekologia – Zieloni
Poprzednik Benoist Apparu
Następca Sylvia Pinel

Cécile Duflot (ur. 1 kwietnia 1975 w Villeneuve-Saint-Georges) – francuska polityk, przewodnicząca partii Zielonych oraz ugrupowania Europa Ekologia – Zieloni (2006–2012), od 2012 do 2014 minister równości terytorialnej i mieszkalnictwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka kolejarza i działacza związkowego oraz nauczycielki. W młodości mieszkała w Montereau-Fault-Yonne, a do rodzinnego miasta powróciła na początku lat 90. Studiowała urbanistykę na École supérieure des sciences économiques et commerciales, ukończyła też studia w zakresie geografii. W 2001 wstąpiła do partii Zielonych, a w 2003 weszła w skład władz tego ugrupowania. W 2005 została wybrana na stanowisko rzecznika partyjnego. W 2006 zastąpiła Yanna Wehrlinga na stanowisku sekretarza generalnego Zielonych.

W 2008 brała udział w powstaniu koalicji wyborczej Europe Écologie powstałej z inicjatywy Daniela Cohn-Bendita, a której celem stał się wspólny start środowisk ekologicznych i antyglobalistycznych w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009[1]. W 2010 wraz z Monicą Frassoni, Renate Künast oraz Mariną Silvą jako przedstawicieli nurtu zielonych zostały umieszczone na liście światowych przedstawicieli myśli politycznych stworzonej przez czasopismo „Foreign Policy[2]. Podczas wyborów regionalnych w marcu tego samego roku Cécile Duflot stanęła na czele listy Zielonych w regionie Île-de-France, która uzyskała 16,58% głosów[3], zapewniając jej miejsce w radzie tego regionu. W grudniu 2010 stanęła na czele nowej partii pod nazwą Europa Ekologia – Zieloni powołanej m.in. na bazie m.in. Zielonych[4].

16 maja 2012, po zwycięstwie François Hollande'a w wyborach prezydenckich i powołaniu przez niego nowego rządu, została ministrem równości terytorialnej i mieszkalnictwa w gabinecie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[5]. Uzyskała następnie mandat poselski w wyborach do Zgromadzenia Narodowego XIV kadencji przeprowadzonych w kolejnym miesiącu[6]. Po dokonanej 21 czerwca 2012 rekonstrukcji pozostała w drugim gabinecie tego samego premiera na dotychczasowym stanowisku[7], rezygnując wkrótce z kierowania swoim ugrupowaniem (na funkcji tej zastąpił ją Pascal Durand). 31 marca 2014 zakończyła urzędowanie na stanowisku ministra.

W 2018 wycofała się z aktywności politycznej, stanęła na czele francuskiego oddziału organizacji Oxfam[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Catherine Simon: Cécile Duflot, l'ouverture en Vert (fr.). lemonde.fr, 20 stycznia 2009. [dostęp 2012-07-20].
  2. The FP 100 Global Thinkers (ang.). foreignpolicy.com. [dostęp 2012-07-20].
  3. Résultat des élections Régionales 2010 (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2012-07-20].
  4. Les Verts et Europe Écologie ont célébré leur union (fr.). lefigaro.fr, 15 listopada 2010. [dostęp 2012-07-20].
  5. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  6. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-20].
  7. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-20].
  8. Cécile Duflot met fin à sa carrière politique pour prendre la tête d'Oxfam France (fr.). llefigaro.fr, 5 kwietnia 2018. [dostęp 2018-06-17].