CM Punk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
CM Punk
Ilustracja
CM Punk w 2011
Imię i nazwisko Phillip Jack Brooks
Data i miejsce urodzenia 26 października 1978
Chicago, Illinois
Współmałżonek AJ Lee (od 2014)
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
CM Punk
Wzrost 183 cm[1]
Masa ciała 99 kg[1]
Zapowiadany z Chicago, Illinois[2]
Trenerzy Ace Steel, Danny Dominion
Debiut 1999
Emerytura 2014
Strona domowa

Phillip Jack Brooks (ur. 26 października 1978 w Chicago) – amerykański wrestler, zawodnik MMA i komentator, lepiej znany pod swoim pseudonimem ringowym jako CM Punk. W młodości urządzał pokazy backyard wrestlingu. Debiutował jako zawodowy wrestler w 1999. Od 2005 występował w WWE, gdzie wykreował swój gimmick straight edge i osiągnął Triple Crown Championship. W 2011 wygłosił słynne promo, które zacierało granicę między kayfabe, a rzeczywistością i jako pierwsze w historii zostało określone mianem Pipe bomb. W 2014 został zwolniony z powodu fiaska negocjacji nowej umowy z WWE i podpisał kontrakt z organizacją mieszanych sztuk walki Ultimate Fighting Championship (UFC). Stoczył dwie walki MMA i obie przegrał. Od 2018 jest komentatorem walk MMA w organizacji Cage Fury Fighting Championships (CFFC).

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 października 1978 w Chicago w stanie Illinois[3] jako Phillip Jack Brooks[4].

Od najmłodszych lat był fanem wrestlingu i razem z braćmi oraz przyjaciółmi urządzał na swoim podwórku pokazy backyard wrestlingu prezentowane pod nazwą The Lunatic Wrestling Federation[5]. W tym czasie zyskał pseudonim ringowy CM Punk , którego później używał przez całą swoją profesjonalną karierę wrestlerską. CM oznacza Magnez na laski (ang. Chick Magnet), a Punk odnosi się do subkultury Punku. Pseudonim ten został mu nadany, gdy musiał zastępować partnera tag teamowego[6] wrestlera o pseudonimie CM Venom. Punk zrezygnował z uczestnictwa w przedsięwzięciu The Lunatic Wrestling Federation, oskarżając swojego brata, Marka Brooksa, o defraudację[7].

Kariera wrestlerska[edytuj | edytuj kod]

Różne organizacje niezależne w latach 1999–2005[edytuj | edytuj kod]

CM Punk (z przodu), walczący na gali NWA Midwest przeciwko Danny'emu Dominion (z tyłu)

Był trenowany przez Ace Steela i Danny'ego Dominiona w szkole wrestlingu Steel Domain Wrestling School. Debiutował w 1999. Na początku swojej kariery walczył w takich organizacjach jak St. Paul Championship Wrestling (SPCW) i Mid-American Wrestling (MAW), należał do stajni Goonies, a typowym dla niego strojem były poplamione dżinsy, kamizelka i damskie rajstopy na głowie. 22 listopada 2000 przegrał walkę przeciwko Adamowi Pearce'owi, w związku z czym, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, musiał odejść z MAW[3].

W 2000 wziął udział w organizowanym przez IWA Mid-South turnieju IWA Mid-South Sweet Science Sixteen, ale przegrał w drugiej rundzie. Od 2001 występował w tej organizacji regularnie. Dwukrotnie zdobył mistrzostwo IWA Mid-South Light Heavyweight: 9 czerwca 2001, pokonując Marka Wolfa, i 3 listopada 2001, pokonując Tareka The Great. 5 grudnia 2001 pokonał Chrisa Hero w walce o IWA-Mid South World Championship. 10 dni później pokonał Colta Cabanę w finale turnieju o mistrzostwo Mid-American Wrestling World Heavyweight. Harley Race był gościnnym sędzią w tej walce[3].

1 marca 2002 pierwsze panowanie CM Punka jako głównego mistrza IWA Mid-South zakończyło się przegraną z Eddie'm Guerrero. Był to Triple Threat, w którym brał udział także Rey Mysterio. Punk odzyskał mistrzostwo, wygrywając starcie rewanżowe następnego dnia. Do końca 2002 był już czterokrotnym mistrzem: po wygraniu Gauntlet Matchu 26 października 2002 i pokonaniu BJ Whitmera 14 grudnia 2002[3]

28 grudnia 2002 pokonał.Colta Cabanę w walce o kontrakt z organizacją Ring of Honor. Po kilku nieemitowanych w telewizji walkach, stoczonych w organizacji WWE w maju 2003, zacżął występować w organizacjach Ring of Honor (ROH) i National Wrestling Alliance-Total Nonstop Action (TNA). W ROH utworzył z Coltem Cabaną stajnię The Second City Saints, a w TNA The Gathering z Ravenem i Julio Dinero. Gdy TNA zaczęło naciskać na Punka, aby zakończył współpracę z ROH, Punk zrezygnował ze współpracy z TNA na rzecz ROH. W kolejnych miesiącach występował także w IWA Mid-South, Pro Wrestling Guerrilla i Internation Wrestling Cartel[3].

15 maja 2004 CM Punk i Colt Cabana jako The Second City Saints zdobyli mistrzostwo drużynowe Ring of Honor Tag Team Championship. Stracili je 7 kwietnia, przegrywając z Havana Pitbulls. 23 października CM Punk pokonał A.J. Stylesa w walce o IWA-Mid South Heavyweight Championship, które posiadał do 4 lutego 2005, kiedy przegrał je w pojedynku przeciwko Danny'emu Danielsowi. W 2005 zaczął występować w Florida's Full Impact Pro i ponownie w nieemitowanych w telewizji galach WWE[3].

18 lipca pokonał Austina Ariesa w walce o mistrzostwo ROH Championship i stał się heelem. Bronił tytułu w pojedynkach przeciwko między innymi Samoa Joe, Christopherowi Danielsowi i Mickowi Foley'owi. W końcu 12 sierpnia James Gibson pokonał Punka i odebrał mu mistrzostwo[3].

World Wrestlin Enterteinment (2005–2014)[edytuj | edytuj kod]

Ohio Valley Wrestling (2005–2006)[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2005 ogłoszono, że CM Punk podpisał kontrakt rozwojowy z WWE. Wkrótce został przydzielony do terytorium rozwojowego Ohio Valley Wrestling (OVW). 9 listopada 2005 pokonał Kena Doane w walce o mistrzostwo OVW Television Championship. Jego panowanie zakończyło się 4 stycznia 2006, gdy Aaron Stevens wygrał walkę Triple Threat przeciwko niemu i Brentowi Albrightowi. 3 maja 2006 pokonał Brenta Albrighta i został nowym posiadaczem głównego mistrzostwa OVW[3]. Przegrał tytuł 30 sierpnia 2006 w walce przeciwko Chetowi the Jet[8]

Extreme Championship Wrestling (2006–2008)[edytuj | edytuj kod]

CM Punk z pasem mistrzowskim World Heavyweight Championship na gali Summerslam w 2008

W 2006 debiutował w brandzie WWE ECW, gdzie rozwinął swój gimmick przedstawiciela ruchu straight edge. Wykreował wówczas swój finisher Go To Sleep (z ang. Idź spać) Przez pięć miesięcy był niepokonany, aż do starcia przeciwko Hardcore Holly'emu[3]. 4 września 2007 pokonał Johna Morrisona i przejął pas ECW Championship[8]. Wkrótce wziął udział w walce drużynowej na Survivor Series w 2006, głównej walce na Royal Rumble w 2007 i w walce typu Money in the Bank ladder match na WrestleManii 23 w 2007. W końcu przegrał pas mistrzowski w styczniu 2008, kiedy z powodu interwencji Edge'a przegrał walkę przeciwko Chavo Guerrero[3].

30 marca 2008 na gali WrestleMania XXIV wygrał walkę typu Money in the Bank ladder match o gwarancję walki o mistrzostwo w dowolnym wybranym przez zwycięzcę momencie w ciągu dwunastu kolejnych miesięcy. W 2008 odpadł z turnieju King of the Ring po przegranej walce przeciwko Williamowi Regalowi[8].

Pierwsze mistrzostwa w WWE (2008–2009)[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2008 w wyniku Draftu został przydzielony do brandu Raw. Tydzień później wykorzystał swoją nagrodę, zdobytą na Money in the Bank ladder match, i zarządził walkę o mistrzostwo przeciwko osłabionemu przez Batistę Edge'owi. Punk wygrał i przejął World Heavyweight Championship. Stracił je około dwóch miesięcy później. Mimo statusu byłego mistrza, Punk przegrywał znaczącą część walk i w końcu zdecydował się przejść do dywizji drużynowej. Utworzył tag team z Kofim Kingstonem[3] i razem zdobyli mistrzostwo World Tag Team Championship 27 października. Stracili je 13 grudnia[8].

19 stycznia 2009 pokonał Williama Regala w walce o mistrzostwo Intercontinental. Stracił je 9 marca, przegrywając walkę z JBL-em. 5 kwietnia 2009 na WrestleManii XXV wygrał kolejny Money in the Bank ladder match. Nagrodę wykorzystał 7 czerwca na Extreme Rules, by przejąć mistrzostwo od Jeffa Hardy, który dopiero co przejął pas World Heavyweight Championship. Tym razem posiadał mistrzostwo do 26 lipca, gdy przegrał walkę rewanżową na Night of Champions. Kolejny raz Punk pokonał Hardy'ego i przejął tytuł na gali SummerSlam z 23 sierpnia. Tym razem stracił je 4 października na gali Hell in a Cell, przegrywając z The Undertakerem. W międzyczasie, 23 września, został przeniesiony do brandu Smackdown[8].

The Straight Edge Society (2010)[edytuj | edytuj kod]

The Straight Edge Society: Serena Deeb (z lewej), CM Punk (w środku) i Luke Gallows (z prawej)

W 2010 założył stajnię o nazwie Straight Edge Society, która była kreowana na ruch podobny do kultu religijnego, promujący wartości straight edge[9]. Przystępując do kultu pretendenci musieli zgolić swoje włosy[8], choć sam Punk nosił wówczas fryzurę i zarost upodobniające go do Jezusa Chrystusa[9]. Początkowo do stajni należeli tylko CM Punk i Luke Gallows. Często w czasie gal rekrutowali osoby z widowni[8]. Jedną z tych osób była Serena Deep, rekrutowana 22 stycznia, która po dołączeniu została nową menedżerką grupy[10]. 25 kwietnia do drużyny przyłączył się również wrestler Joey Mercury, który występował jako tajemniczy zamaskowany poplecznik CM Punka do czasu zdemaskowania go 23 lipca przez Big Showa. Grupa rywalizowała między innymi z Rey'em Mysterio, Kane'em i Big Showem[11].

Zamaskowany wrestler Rey Mysterio zasugerował, że skoro wszyscy członkowie Straight Edge Society muszą golić głowę na łyso, to CM Punk też powinien to zrobić i wyzwał lidera stajni na pojedynek, z którym był związany zakład - gdyby wygrał Mysterio, CM Punk musiałby się ogolić na łyso, a gdyby CM Punk wygrał, Ray Mysterio musiałby zdjąć maskę publicznie i dołączyć do drużyny Punka[12]. Walkę na gali Over The Limit wygrał Mysterio[13]. CM Punk jednak, nie chcąc ujawnić jak wygląda bez włosów, i czy w ogóle spełnił postanowienia zakładu, zaczął występować pod czarną maską z logami Straight Edge Society[12]. 16 lipca 2010 Big Show zdemaskował Punka i siłą odsłonił jego łysinę w odcinku SmackDown[13]

15 sierpnia 2010 na gali SummerSlam Big Show pokonał wszystkich trzech męskich członków drużyny w walce typu Handicap match. Grupa zaczęła się rozpadać 3 września, gdy niezadowolony ze zbyt wielu niepowodzeń Gallowsa, Punk zaatakował go swoim finisherem Go To Sleep, a następnie 24 września pokonał w pojedynku[11].

Rywalizacja z Johnem Ceną (2011)[edytuj | edytuj kod]

4 października 2010 CM Punk został przeniesiony do brandu Raw przez Anonimowego menedżera generalnego i dołączył do ekipy komentatorskiej obok Michaela Cole'a i Jerry'ego Lawlera. 13 grudnia 2010, gdy odbierał nagrodę Slammy za nikczemność, oświadczył, że ktoś zadarł z nim za kulisami i wkrótce Punk się na nim zemści. 20 grudnia opuścił sekcję komentatorów i zaatakował Johna Cenę. Punk wyjaśnił, że zrobił to, ponieważ agresja jest jedynym, co John Cena rozumie. Ten incydent zapoczątkował ich wielomiesięczną rywalizację. 27 grudnia ujawnił, że został nowym liderem grupy The Nexus. W międzyczasie rywalizował o przywództwo z Wade'em Barrettem[14].

30 stycznia 2011, dzięki pomocy The Nexus CM Punk przetrwał najdłużej w głównej walce na gali Royal Rumble, 35 minut i 22 sekundy. W pojedynku oficjalnie udział brali także członkowie The Nexus: Husky Harris, Michael McGillicutty, David Otunga i Mason Ryan. Wspólnie wyeliminowali kilkunastu zawodników, do momentu, gdy John Cena wyeliminował cały The Nexus, z CM Punkiem włącznie. 20 lutego na gali Elimination Chamber Punk miał szansę wygrać główną walkę przeciwko pięciu zawodnikom i zostać głównym pretendentem do mistrzostwa WWE Championship. Walkę tę wygrał jednak John Cena[15]. 20 czerwca CM Punk wygrał pojedynek typu Triple Threat przeciwko Albertowi Del Rio i Rey'owi Mysterio. Nagrodą była szansa na walkę o mistrzostwo WWE Championship przeciwko ówczesnemu mistrzowi, Johnowi Cenie. Tego samego dnia Punk zapowiedział, że jego kontrakt wygasa 17 lipca, ale zamierza odejść z WWE z tytułem mistrzowskim[16].

Pipe Bomb (2011)[edytuj | edytuj kod]

CM Punk (z prawej) w czasie konfrontacji z Johnem Laurinaitisem (z lewej)

27 lipca[10] wtargnął na ring i pomógł R-Truthowi pokonać Johna Cenę w pojedynku typu Tables match. Potem wziął mikrofon, usiadł w wejściu na arenę i wygłosił długą przemowę[17].

Powiedział, że zanim odejdzie z firmy, jest wiele rzeczy, które chciałby wyrzucić z siebie. Zakwestionował on talent Johna Ceny i zarzucił mu, że zawdzięcza swoją pozycję głównie temu, że spoufala się z prezesem WWE, Vince'em McMahonem. Dodał też, że tak samo postępowali Hulk Hogan i Dwayne Johnson. W tym momencie pomachał do kamery i powiedział, że przełamuje czwartą ścianę. Następnie powiedział, że do WWE rekrutował go Paul Heyman i że podobnie było z niepracującym już wówczas w firmie Brockiem Lesnarem. CM Punk wyraził opinię, że jest niedoceniany i niewystarczająco promowany, mimo udowodnienia, że na to zasługuje. Winą za to obarczył McMahona. Powiedział też, że po zdobyciu głównego mistrzostwa WWE może go bronić w New Japan Pro-Wrestling albo wrócić do Ring of Honor. Zarzucił fanom, że wspierają WWE, mimo, że firma zwykle podejmuje niewłaściwe decyzje. McMahonowi natomiast zarzucił, że otacza się potakiwaczami, takimi jak John Lauranitis. Pod koniec przemowy powiedział, że chciałby wierzyć, że firma stanie się lepsza po śmierci Vince'a McMahona, ale prawdopodobnie tak nie będzie, bo przejmie ją jego idiotyczna córka Stephanie McMahon, jego kretyński zięć Triple H i reszta jego głupiej rodziny. Na końcu chciał coś powiedzieć o jednej z kampanii społecznych WWE, ale jego mikrofon został wyłączony[18].

Przemowa CM Punka była szeroko komentowana w przemyśle związanym z wrestlingiem, a także w mediach mainstreamowych. Często nazywana jest jednym z najlepszych promo w historii[19]. Popularnie została nazwana Pipe bomb (z ang. Rurobomba). Określenie to stało się pojęciem związanym z wrestlingiem, używanym w odniesieniu do każdej tyrady, która zdaje się łamać reguły kayfabe i być wymierzona w kluczowe osoby związane z organizacją wrestlingu[20] .

Media związane z wrestlingiem wielokrotnie spekulowały na temat tego w jakim stopniu przemowa CM Punka była przygotowana i wyreżyserowana przez WWE, a w jakim stopniu była prawdziwym przejawem buntu. Również osoby związane z firmą deklarują niepewność co do tego. Pipe bomb CM Punka poruszał tematy uważane za tabu w WWE[17], takie jak krytyka polityki kadrowej, wspominanie o konkurencyjnych firmach i odnoszenie się do prawdziwych wydarzeń, mających miejsce za kulisami. Dodatkowo wyraz niezadowolenia z powodu kreowania Johna Ceny na najlepszego zawodnika odnosił się do popularnej wówczas krytyki ze strony fanów. Znaczna część tego co powiedział CM Punk pokrywała się z jego krytyką WWE po zakończeniu kariery wrestlerskiej[21]. Będący w zarządzie WWE Triple H oświadczył, że Pipe Bomb był całkowicie ustawiony i w przeciwnym razie wyłączyłby Punkowi mikrofon znacznie wcześniej[17]. Przez pewien czas na oficjalnej stronie internetowej WWE znajdowała się informacja, że CM Punk został zawieszony za nieprofesjonalne zachowanie[11].

Pierwsze panowanie jako mistrz WWE Heavyweight (2011)[edytuj | edytuj kod]

CM Punk przymierzający się do wykonania swojego finishera Go to sleep na Dolphie Zigglerze w 2011

4 lipca 2011 prezes WWE Vince McMahon ogłosił, że odwiesza CM Punka i jego planowana walka o mistrzostwo jest nadal aktualna. Jednocześnie ostrzegł Johna Cenę, że jeśli przegra walkę, zostanie zwolniony.

17 lipca 2011 na gali Money in the Bank odbyła się walka CM Punka i mistrza WWE Johna Ceny. Vince McMahon chciał nagiąć zasady, by uniemożliwić Punkowi zwycięstwo, ale Cena chciał wygrać honorowo i przeszkodził McMahonowi w oszustwie. Ostatecznie walkę wygrał CM Punk. Wtedy Vince McMahon nakazał Alberto Del Rio wykorzystać kontrakt zdobyty w walce typu Money in the Bank ladder match, aby szybko wyzwać Punka na pojedynek i go pokonać, ale Punk zdołał uciec[11].

Po rzekomym odejściu CM Punka z WWE Vince McMahon uznał mistrzostwo za zwakowane i ogłosił turniej, mający wyłonić nowego mistrza. 25 lipca 2011 turniej wygrał Rey Mysterio, który natychmiast został wyzwany na pojedynek i pokonany przez Johna Cenę. Po zwycięstwie Cena celebrował w ringu zostanie nowym mistrzem, jednak w tym momencie na arenę wszedł CM Punk[11], nosząc swój pas mistrzowski i przy dźwiękach swojego nowego motywu muzycznego Cult of Personality (z ang. Kult jednostki) zespołu Living Colour. W tym momencie był już face'em[22]. Okazało się, że Triple H wynegocjował z Punkiem nowy kontrakt. Jednocześnie zadecydował, że żaden z mistrzów WWE nie zostanie pozbawiony tytułu. Zamiast tego CM Punk i John Cena stoczyli ze sobą pojedynek 14 sierpnia na gali SummerSlam. Triple H był gościnnym sędzią. Wygrał CM Punk, ponieważ sędzia nie zauważył, że Cena miał jedną stopę na linach, więc przypięcie nie powinno być uznane. Po walce Punk został zaatakowany przez powracającego wrestlera Kevina Nasha, a następnie Alberto Del Rio wykorzystał swój kontrakt z Money in the Bank ladder matchu, pokonał zmęczonego Punka w krótkim starciu i przejął mistrzostwo. Od tego czasu CM Punk rywalizował przeciwko Kevinowi Nashowi, Johnowi Cenie i Alberto Del Rio. 22 sierpnia John Cena pokonał Punka w walce o pierwszeństwo do starania się o WWE Championship. Następnie Triple H pokonał Punka 18 września na gali Night of Champions w walce typu No Disqualification. Gdyby Triple H przegrał, musiałby zgodnie z postanowieniami zakładu zrezygnować z funkcji zarządcy. The Miz i R-Truth pomagali Triple H-owi wygrać, a Kevin Nash interweniował tylko po to, by zaatakować obu uczestników pojedynku.

Drugie panowanie jako mistrz WWE Heavyweight (2011–2013)[edytuj | edytuj kod]

CM Punk w swoim charakterystycznym stroju i z pasem mistrzowskim WWE Championship w 2012

20 listopada 2011 na gali Survivor Series CM Punk pokonał Alberto Del Rio i przejął główne mistrzostwo WWE[11]. Tym samym rozpoczęło się trzecie panowanie mistrzowskie CM Punka, które było w dodatku uznawane za rekordowe, wówczas najdłuższe w Epoce Współczesnej. Trwało łącznie 434 dni od 2011 do 2013[23]. W czasie swojego panowania rywalizował z takimi zawodnikami jak Chris Jericho, Daniel Bryan, John Cena i Ryback. Bardzo rzadko jednak jego walki były głównymi wydarzeniami gal. W pewnym momencie uznał, że za mało uwagi poświęca się jego panowaniu, a za dużo rywalizacji Ceny i The Rocka, więc zaatakował tego drugiego w czasie tysięcznego odcinka WWE Raw. Przez resztę swojego panowania był heelem. Wtedy powołał tag team The Shield, złożony z Deana Ambrose'a, Romana Reignsa i Setha Rollinsa, którzy pomagali mu wygrywać w wyniku oszustw[24].

W końcu Rock postanowił odebrać główne mistrzostwo WWE CM Punkowi. Obaj zmierzyli się 29 stycznia 2013 na gali Royal Rumble. W pojedynek interweniowała wierna Punkowi trzyosobowa grupa The Shield. Ponieważ nie była to pierwsza interwencja grupy w ważną walkę, wcześniej ustalono, że taka sytuacja poskutkuje odebraniem Punkowi pasa. Gdy jednak Vince McMahon pojawił się w wejściu na arenę aby ogłosić zmianę posiadacza tytułu, Rock zaprotestował i zażądał powtórzenia walki, ponieważ nie chciał przejmować mistrzostwa w wyniku dyskwalifikacji. McMahon zgodził się natychmiast powtórzyć walkę. Ostatecznie The Rock zwyciężył i przejął pas Punka[25]. Punk otrzymał szansę odzyskania mistrzostwa 17 lutego na gali Elimination Chamber, ale i tym razem został pokonany przez The Rocka. 25 lutego Punk przegrał też z Johnem Ceną walkę o to który z nich będzie miał pierwszeństwo do starania się o tytuł Rocka[26].

Ostatnie wątki i zwolnienie (2013–2014)[edytuj | edytuj kod]

W 2013 rywalizował przeciwko The Undertakerowi. Przed ich ostatecznym starciem, CM Punk szydził ze śmierci menedżera swojego przeciwnika, Paula Bearera[13]. 7 kwietnia 2013 przegrał walkę przeciwko The Undertakerowi na gali WrestleMania 29. Następnie rywalizował między innymi z grupą The Wyatt Family[26].

15 lipca 2014 ogłosił na Twitterze, że nie pracuje już w WWE[26]. Później w podcascie Colta Cabany wyznał, że został zwolniony przez WWE w dniu jego ślubu, po tym jak nie udało się wynegocjować zadowalających dla obu stron warunków nowego kontraktu i oświadczył, że na zawsze kończy z karierą wrestlerską[27]. W tym samym podcascie oskarżył lekarza WWE, doktora Chrisa Amanna, o zatajanie informacji na temat jego stanu zdrowia. Amann pozwał CM Punka o zniesławienie, ale przegrał proces[28].

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

CM Punk
ilustracja
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Debiut 2016
Federacja Ultimate Fighting Championship (2016-2018)

Cage Fury Fighting Championships (od 2018)

Kategoria wagowa Półśrednia
Klub Roufusport
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 2
Zwycięstwa 0
Przez poddania 1
Przez decyzje 1
Porażki 2

22 listopada 2014 podpisał kontrakt z Ultimate Fighting Championship (UFC) na walki w 2015 roku. Jednak z powodu wielu kontuzji jego debiut został przełożony na 2016 rok[29]. Trenował w klubie Roufusport[30]. Zadebiutował na gali UFC 203, która odbyła się 10 września w Cleveland. Rywalem CM Punka był Mickey Gall[31]. Punk przegrał tę walkę[32]. Jego druga walka miała miejsce 9 czerwca 2018 i była przeciwko Mike'owi Jacksonowi. Tym razem przegrał z powodu jednogłośnej decyzji sędziów[33]. Po tej walce prezes UFC Dana White powiedział, że CM Punk prawdopodobnie już nie zawalczy w UFC[34].

8 listopada 2018 podpisał kontrakt z organizacją Cage Fury Fighting Championships (CFFC), w której pracuje jako komentator[35].

Lista zawodowych walk MMA[edytuj | edytuj kod]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 0-2 Stany Zjednoczone Mike Jackson[33] Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 225 9.06.2018 Stany Zjednoczone Chicago, Illinois
Przegrana 0-1 Stany Zjednoczone Mickey Gall[32] Poddanie (duszenie zza pleców) 1 2:14 UFC 203 10.09.2016 Stany Zjednoczone Cleveland debiut w MMA

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 2012 do 2013 umawiał się z wrestlerką Litą. Po rozstaniu zaczął się umawiać z inną wrestlerką AJ Lee, którą poślubił 13 czerwca 2014 r[36]. Otwarcie deklaruje swoje liberalne poglądy. Wspiera prawa osób LGBT, a także małżeństwa par jednopłciowych[37].

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

CM Punk pozujący z mistrzostwem WWE Tag Team Championship

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d CM Punk, Cagematch.net [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  2. CM Punk, WWE [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  3. a b c d e f g h i j k John M. Milner, Richard Kamchen, CM Punk, Canoe.com [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  4. Dan Gartland, CM Punk testifies under oath what his name stands for, Sports Illustrated, 1 czerwca 2018 [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  5. #3 He used to run a backyard wrestling promotion [w:] Mathaeus Abuwa, 5 real-life stories about CM Punk, Sportskeeda, 17 października 2017 [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  6. Jon Robinson, CM Punk Interview, IGN, 1 grudnia 2006 [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  7. Kavan Flavius, CM Punk Forced To Reveal What 'CM' Stands For While Under Oath, The Sportster, 1 czerwca 2018 [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  8. a b c d e f g CM Punk, Online World of Wrestling [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  9. a b 3. Straight Edge Society [w:] Matt O'Connell, 15 Greatest Cults In Wrestling History, WhatCulture.com, 7 marca 2017 [dostęp 2019-04-22] (ang.).
  10. a b Greg Parks, PARKS' WWE SMACKDOWN REPORT 1/22: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including Mysterio calling out Undertaker, PWTorch.com, 22 stycznia 2010 [dostęp 2019-04-23] (ang.).
  11. a b c d e f CM Punk, Online World of Wrestling [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  12. a b Daniel Crump, 5 Popular WWE Superstars that you forgot wrestled in a mask, www.sportskeeda.com, 2 czerwca 2017 [dostęp 2019-04-27] (ang.).
  13. a b c Jack Pooley, 20 WTF Moments In CM Punk's WWE Career, WhatCulture.com, 24 września 2015 [dostęp 2019-04-27] (ang.).
  14. a b CM Punk, Online World of Wrestling [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  15. CM Punk, Online World of Wrestling [dostęp 2019-04-21] (ang.).
  16. Paul Nemer, Raw Results - 6/20/11, Wrestleview, 20 czerwca 2011 [dostęp 2019-04-23] (ang.).
  17. a b c Conor Porter, WWE superstars' reaction to CM Punk's famous 'pipe bomb' promo, GiveMeSport, 27 czerwca 2017 [dostęp 2019-04-23] (ang.).
  18. Matt Fowler, CM Punk's RAW Speech, IGN, 28 czerwca 2011 [dostęp 2019-04-23] (ang.).
  19. The Notorious Eddie Mac, On This Day in History: CM Punk’s Pipebomb, Cageside Seats, 27 czerwca 2017 [dostęp 2019-04-23] (ang.).
  20. The 20 Greatest Pipe Bombs in Pro Wrestling History, TheRichest, 13 stycznia 2015 [dostęp 2019-04-23] (ang.).
  21. J. King, Pipe Bomb: The Last Wrestling Moment that Mattered, Medium, 22 stycznia 2019 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  22. The Notorious Eddie Mac, The Return of CM Punk, Cageside Seats, 25 lipca 2017 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  23. WWE News: CM Punk's 434-day record has been broken again, www.sportskeeda.com, 30 lipca 2018 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  24. Matthew Martin, Reflections on CM Punk’s 434 Day Reign..., Cageside Seats, 30 maja 2018 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  25. John Clapp, The Rock def. WWE Champion CM Punk, WWE, 7 stycznia 2013 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  26. a b c CM Punk, Online World of Wrestling [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  27. Dushyant Dubey, Why did CM Punk leave the WWE?, Sportskeeda, 23 czerwca 2017 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  28. Nihal Kolur, CM Punk wins civil lawsuit against WWE Dr. Chris Amann, Sports Illustrated, 5 czerwca 2018 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  29. CM Punk wraca na stół operacyjny - debiut w UFC odłożony w czasie | MMAROCKS, www.mmarocks.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  30. CM Punk do debiutu w UFC będzie przygotowywać się w klubie Anthony'ego Pettisa i Bena Askrena | MMAROCKS, www.mmarocks.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  31. Data debiutu CM Punka w UFC ogłoszona | MMAROCKS, www.mmarocks.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  32. a b Brett Okamoto, Mickey Gall submits CM Punk by rear-naked choke in first round, ESPN, 11 września 2016 [dostęp 2019-02-03] (ang.).
  33. a b Brett Okamoto, CM Punk falls to 0-2 in MMA after losing decision to Mike Jackson, ESPN, 10 czerwca 2018 [dostęp 2019-02-03] (ang.).
  34. Jack Crosby, Dana White: CM Punk should 'call it a wrap' after lopsided UFC 225 loss to Mike Jackson, CBSSports.com, 10 czerwca 2018 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  35. John Morgan, CM Punk joins Cage Fury Fighting Championships broadcast team ahead of UFC Fight Pass debut, MMA Junkie, 8 listopada 2018 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  36. Akshay Bapat, CM Punk and his wife AJ Lee - 5 things you didn't know about the WWE couple, www.sportskeeda.com, 31 października 2016 [dostęp 2019-04-24] (ang.).
  37. "WWE News: C.M. Punk takes a stand for gay marriage, tells homophobic fan to kill himself, later apologizes". prowrestling.net. 2012-05-07. (ang.) [dostęp 2019-10-10].


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]