CSS McRae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
CSS „McRae”
„McRae” w Nowym Orleanie
„McRae” w Nowym Orleanie
Historia
 Stany Zjednoczone Meksyku
Wejście do służby Skonfederowane Stany Ameryki 17 marca 1861
 Stany Skonfederowane
Wejście do służby zakupiony 17 marca 1861
Los okrętu zatopiony 28 kwietnia 1862
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 830 t[1] (inne źródła: 680 t[2])
Długość 53,6 m (176')[3]
Szerokość 9 m (29'6")[3]
Zanurzenie 4,3 m (14')[3]
Napęd
maszyna parowa napędzająca 1 śrubę, ożaglowanie typu bark
Uzbrojenie
1 działo 9 cali (229 mm)
6 dział 32-funtowych
1 działo 6-funtowe[1]
Wcześniejsza nazwa „Marques de la Habana” (do 1860)

CSS McRaekanonierka śrubowo-żaglowa marynarki Skonfederowanych Stanów Ameryki (Confederate States Navy) z okresu wojny secesyjnej, początkowo meksykański „Marques de la Habana”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okręt - kanonierka śrubowo-żaglowa, z napędem parowym i ożaglowaniem typu bark, początkowo służył w marynarce Meksyku pod nazwą „Marques de la Habana” (Markiz z Hawany). Jego załoga jednak zbuntowała się i zaczęła uprawiać piractwo[4]. W marcu 1860 „Marques de la Habana” został zdobyty przez amerykański slup wojenny USS „Saratoga”[1]. Po konfiskacie, został wystawiony na sprzedaż.

17 marca 1861 okręt został zakupiony przez rząd Skonfederowanych Stanów Ameryki w Nowym Orleanie i wcielony do marynarki jako CSS „McRae” (w źródłach Unii błędnie identyfikowany czasami jako „General Miramon”)[1].

Uzbrojenie w służbie Konfederacji stanowiło obrotowe 9-calowe (229 mm) gładkolufowe działo Dahlgrena na pokładzie, 6 dział gładkolufowych 32-funtowych (163 mm) w baterii burtowej (po 3 na burtę) i pościgowe działo 6-funtowe na dziobie[5][4].

Służba podczas wojny secesyjnej[edytuj | edytuj kod]

Dowódcą okrętu został porucznik marynarki (Lt.) Thomas B. Huger. Został on przydzielony do flotylli komodora G. Hollinsa, broniącej dolnego biegu Missisipi, czasami (jak w czasie swojej ostatniej bitwy) służąc przy tym jako okręt flagowy Hollinsa[1]. „McRae” służył między innymi do osłony łamaczy blokady w rejonie delty Missisipi. 12 października 1861 wziął udział w starciu zespołu konfederackiego wraz z taranowcem CSS „Manassas” z okrętami Unii wpływającymi na deltę Missisipi, zakończonym uszkodzeniem okrętów Unii i odwrotem obu stron[1].

„McRae” walczył następnie podczas obrony fortów Jackson i St. Philip, broniących drogi do Nowego Orleanu, przeciwko przeważającym siłom Unii 24 kwietnia 1862. Był jedynym klasycznym okrętem morskim z artylerią w bateriach burtowych w składzie sił Konfederacji (pozostałe w większości stanowiły uzbrojone w sposób improwizowany parowce). Walcząc z kilkoma okrętami, przede wszystkim silnie uzbrojonymi slupami USS „Brooklyn” i „Iroquois”, „McRae” odniósł ciężkie uszkodzenia i wyrzucił się na brzeg[6]. Zginęło 4 i rannych zostało 17 członków załogi, w tym dowódca, a dowodzenie przejął porucznik marynarki Charles W. Read[3]. Po zdobyciu fortów przez unionistów, uszkodzony „McRae” pod białą flagą rozejmu popłynął 27 kwietnia w górę rzeki do Nowego Orleanu, w ślad za okrętami Unii, transportując tam rannych żołnierzy z fortów[4]. Ponieważ mocno przeciekał i mógł rozwijać jedynie małą prędkość, został 28 kwietnia samozatopiony przy nabrzeżu[3] lub został tam porzucony i zatonął[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 DANFS
  2. A. Konstam, op.cit., s. 42-43
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 W. C. Gaines, Encyclopedia..., s.70
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 A. Konstam, op.cit., s.45
  5. A. Konstam, op.cit., s. 20
  6. A. Konstam, op.cit., s.33

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • McRae w serwisie Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS) Naval Historical Center [dostęp 11-9-2011]
  • Angus Konstam, Mississippi River Gunboats of the American Civil War 1861-1865, New Vanguard 46, Osprey Publishing, 2002, ISBN 1-84176-413-2.
  • W. Craig Gaines, Encyclopedia of Civil War shipwrecks, Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2008. ISBN 978-0-8071-3274-6, s.70