CV90

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
CV90
CV9040 należący do armii szwedzkiej
CV9040 należący do armii szwedzkiej
Dane podstawowe
Państwo  Szwecja
Producent Hägglunds
Typ pojazdu Ciężki bojowy wóz piechoty
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3 osoby (kierowca, dowódca i działonowy) i 7 żołnierzy desantu
Historia
Prototypy 1988
Produkcja 1991-?
Dane techniczne
Silnik Scania V8 wysokoprężny 14 litrów (lub 16 litrów)
o mocy 410 kW (lub 595 kW), 2300 Nm
Poj. zb. paliwa 550-1080 litrów (w zależności od wersji)
Pancerz stalowy, chroni przed pociskami kalibru 14,5-20 mm
dodatkowe opancerzenie ceramiczno-kevlarowe kadłuba i wieży MEXAS ma chronić przed 30-mm pociskami podkalibrowymi, granatnikami przeciwpancernymi piechoty i minami o masie ładunku do 10 kg
Masa własna 17-23 t (zależnie od wersji)
całkowita do 40 ton
Osiągi
Prędkość 70 km/h na drodze, 45 km/h w terenie
Zasięg do 900 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,5 m
Rowy (szer.) 2,6 m
Ściany (wys.) 1,1 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata 25-120 mm
bezzałogowa wieża bojowa 7.62 - 40 mm AGL
Wyposażenie
wyrzutnie granatów dymnych Galix
Użytkownicy
Szwecja, Holandia, Szwajcaria, Norwegia, Finlandia, Dania, Estonia

Combat Vehicle 90 (CV90) lub Stridsfordon 90 (Strf 90) – szwedzki bojowy wóz piechoty. Służy jako typowy bwp, ale jest również platformą dla pojazdów do innych zadań, czego przykładem są wersje uzbrojone w armaty kalibru 90, 105 lub 120 mm.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 80. szwedzka armia stwierdziła zapotrzebowanie na nowy bojowy wóz piechoty, który zastąpiłby stare transportery gąsienicowe Pbv-302. W połowie lat 80. testowano m.in. dwa pojazdy brytyjskie: lekki czołg FV101 Scorpion oraz transporter Alvis Stormer. Nie spełniły one jednak szwedzkich oczekiwań i podjęto decyzję o stworzeniu rodziny nowych pojazdów o wspólnej bazie. Rodzina pojazdów miała zawierać: transporter opancerzony, bojowy wóz piechoty, wóz przeciwlotniczy, moździerz samobieżny, wóz dowodzenia i wóz obserwacyjny. Firmą odpowiedzialną za stworzenie pojazdu miała być szwedzka Hägglunds, a uzbrojenie miał opracować Bofors[1].

Nowe pojazdy musiały spełniać następujące założenia taktyczno-techniczne[1]:

  • Dobra manewrowość i zdolność do pokonywania trudnego terenu przy masie bojowej ok. 20 t
  • Duży zasięg ognia skutecznego przy zwalczaniu celów lekko i średnio opancerzonych
  • Możliwość zastosowania PPK
  • Możliwość zwalczania śmigłowców z odległości nie mniejszej niż zasięg PPK montowanych na śmigłowcach
  • Duża odporność pancerza czołowego na pociski wystrzeliwane z działek BMP-2 i podobnych
  • Duża odporność układu jezdnego na wybuchy min narzutowych
  • Dobra mobilność operacyjna – dostosowanie do transportu kolejowego oraz drogowego
  • Łatwość obsługi
  • Duży potencjał rozwojowy – możliwość modyfikacji zwiększających sprawność bojową

Prototypy opracowano w roku 1988, a w latach 1989-1991 przeprowadzono testy bojowe. Zamówienie na CV90 złożono w roku 1991, a pierwsze pojazdy do armii szwedzkiej trafiły w roku 1993[2].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Opancerzenie[edytuj | edytuj kod]

CV90 w podstawowej wersji wyposażony jest w stalowy pancerz mający chronić przed przeciwpancernymi pociskami kal. 14,5 mm. Wersję CV9030N wyposażono w dodatkowy ceramiczny pancerz MEXAS (chroni przed pociskami kal. 30 mm). Podwozie zostało skonstruowane tak, aby zmniejszyć skutki wybuchu min pod kadłubem[3].

CV90 może być wyposażony w ekran przeciwkumulacyjny.

Silnik[edytuj | edytuj kod]

CV90 napędzany jest silnikiem DS14 Scania silnik V8 o mocy 407 kW (przy 2200 obr./min). Umożliwia on osiągnięcie przez pojazd prędkości maksymalnej 70 km / h[3]. W CV90 AMOS zastosowano silnik DI16 Scania o mocy 447,42 – 500 kW[4].

Warianty i modyfikacje[edytuj | edytuj kod]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
  • CV9040/Stridsfordon 90 – podstawowy wariant. Uzbrojony w armatę Boforsa kal. 40 mm
  • CV9040A – modyfikacja CV9040 polegająca na zastosowaniu nowszego stabilizatora armaty
  • CV9040B – modyfikacja CV9040
  • CV9040C – wersja na potrzeby operacji międzynarodowych z dodatkowym opancerzeniem, przystosowana do walki w klimacie tropikalnym
  • CV9030 – wersja eksportowa z armatą Bushmaster II kal. 30 mm. Na wyposażeniu Norwegii (CV9030N), Szwajcarii (CV9030CH) i Finlandii (CV9030FIN).
  • CV9035 – wersja z armatą Bushmaster III kal. 35 mm. Na wyposażeniu wojsk Holandii (CV9035NL) i Danii (CV9035DK).
  • CV90105 – lekki czołg z gwintowanym działem kal. 105 mm
  • CV90120-T – lekki czołg z gładkolufowym działem kal. 120 mm
  • CV9040 AAV (TriAD)/Lvkv 90 – samobieżne działo przeciwlotnicze kal. 40 mm
  • CV90 – wóz dowodzenia
  • GRKPBV90120 – moździerz samobieżny
  • CV9056 – prototyp wyposażony w PPK RB56 Bofors. Nie podjęto produkcji seryjnej.
  • Armadillo – rozwinięcie CV90[5]
  • CV90 AMOS – system moździerza samobieżnego AMOS kal. 120 mm umieszczony na podwoziu CV 90. Pojazdy tego typu znajdują się na wyposażeniu szwedzkiej armii[6].

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Igor Witkowski: Lekkie i średnie opancerzone wozy bojowe. WiS, s. 58-59.
  2. Combat Vehicle 90 (CV 90) (ang.). [dostęp 2012-04-14].
  3. a b Norman Chua: Swedish versatility (ang.). www.mindef.gov.sg, 2007-10-30. [dostęp 2012-04-16].
  4. CV90 AMOS (ang.). www.deagel.com. [dostęp 2012-04-16].
  5. Polski debiut CV90 Armadillo (pol.). www.altair.com.pl. [dostęp 2010-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  6. AMOS - 120-mm self-propelled mortar system (ang.). military-today.com. [dostęp 2013-02-18].
  7. Norway Invests $750 Million Modernizing and Expanding CV90 Fleet. 31 czerwca 2012.