Całopalenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: Ciałopalenie.

Całopalenie lub ofiara całopalenia (hebr. עלה, trb. 'ola, stgr. ὁλόκαυστος, trb. holokaustos[1], łac. holocaustum) – ofiara składana bóstwu, całkowicie trawiona przez ogień[2].

Ofiarowanie Izaaka, Caravaggio

Obrzęd popularny szczególnie w tradycji żydowskiej, wielokrotnie wspomniany w Biblii. Po raz pierwszy w starotestamentowym obrazie potopu, następnie między innymi w kontekście ofiary Abrahama (ostatecznie dokonanej z baranka, zamiast jego syna Izaaka[2]). Oprócz tego sposób i okoliczności jego przeprowadzania zostały opisane również w Księdze Liczb oraz w Kodeksie Kapłańskim pochodzącym z Księgi Kapłańskiej – tam, pełniący rolę różnych rodzajów ofiar, na przykład ofiary codziennej lub ofiary w szabat[3].

Dla wyznawców judaizmu całopalenie było znakiem uznania Jahwe za prawdziwego Boga. Pomimo tego, że na początku ofiary te mogły mieć charakter indywidualny, z czasem wykonywanie rytuału zostało zarezerwowane jedynie kapłanom[2].

Palenie ofiary jest symbolem, że składający ofiarę niczego z niej nie zabierze ze sobą z powrotem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. KATOLIK.pl - Portal katolicki dla wierzących, wątpiących i poszukujących, www.katolik.pl [dostęp 2019-02-17].
  2. a b c Dzieło Biblijne - Całopalenie, biblista.pl [dostęp 2019-02-17].
  3. Biblia Tysiąclecia - Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu - Lb 28, biblia.deon.pl [dostęp 2019-02-17].