Całopalenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Całopalenie (film).

Całopalenie (ofiara całopalna) – ofiara składana bóstwu, całkowicie trawiona przez ogień.

Obrzęd popularny szczególnie w tradycji żydowskiej, w Biblii wspominany wiele razy, po raz pierwszy w Starym Testamencie w jahwistycznym opisie potopu, później między innymi w opowiadaniu o ofierze Abrahama z baranka zamiast jego syna Izaaka. Całopalenie dla wyznawców judaizmu było znakiem uznania Jahwe za prawdziwego Boga. Z czasem wykonywanie rytuału zostało zarezerwowane jedynie kapłanom.

Palenie ofiary ogniem jest symbolem, że składający ofiarę niczego z niej nie zabierze ze sobą z powrotem.

Całopalenie pierwotnie określane było terminem holokaust.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

http://biblista.pl/ukryte/czytelnia-biblijna/1819-caopalenie.html