Café racer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Triton: Silnik Triumph i rama Norton Featherbed
Wyścigowy AJS R7 z 1962 w Gruber Museum w Weiler im Allgäu, Bawaria, Niemcy
Harley-Davidson XLCR 1977
Honda GB500 TT café racer
BSA Goldstar 500 café racer
Suzuki S40 w stylu café racer
Moto Guzzi Cafe racer

Cafe racer – lekki motocykl o niewielkiej mocy zoptymalizowany pod kątem szybkości i łatwości obsługi, stawiając na drugorzędnym miejscu kwestię komfortu. Wykorzystywane są do jazd na krótkich dystansach. Motocykle te stylizowane są na wzór motocykli biorących udział w wyścigach Grand Prix we wczesnych latach 60. Cafe racery cechuje wizualny minimalizm, wyposażone są w nisko montowane kierownice, niskie siedzenia i podłużne baki często posiadające wgłębienia na kolana.

Historia[edytuj]

Termin cafe racer powstał we wczesnych latach 60. za sprawą brytyjskich entuzjastów motocyklowych z Watford i Londynu, a konkretnie subkultur Rockersów lub Ton-up boys (od pojęcia „tona” oznaczającego prędkość 100 mil na godzinę), gdzie motocykle wykorzystywano do krótkich przejażdżek pomiędzy barami w Watford jak Busy Bee cafe i Ace cafe w Londonynie. W powojennej Brytanii wiele osób nie mogło sobie pozwolić na posiadanie samochodu i dla wielu motocykl często z wózkiem bocznym stanowił pojazd rodzinny. Cafe racery natomiast symbolizowały szybkość, status i bunt, a nie niemożność posiadania samochody.

Specyfika[edytuj]

Oprócz małej wagi, podrasowanego silnika i minimalistycznego nadwozia, cafe recery cechowała także ergonomia. Typowe są niskie Dropper bars i wąskie kierownice nazywane clip-ons, wymuszające pozycję zmniejszającą opór powietrza i poprawiające sterowność. Pozycja na motocyklu często wymaga podnóżków przesuniętych ku tyłowi typowo dla motocykli wyścigowych z epoki. Czasami na widelcach zawieszenia montowane są owiewki. Dobrze znanym przykładem był: „The Triton” - domowe połączenie ramy z Nortona Featherbed i silnika z Triumpha Bonneville. Inną hybrydą był „Tribsa”, który posiadał silnik z Triumpha i ramę z BSA. Następną wariantem był „Norvin” (Silnik V-Twin z Vincenta w ramie Featherbeda).

Ewolucja[edytuj]

Stylistyka cafe racerów ewoluowała za czasów ich popularności. W połowie lat 70. japońskie motocykle wyprzedziły na rynku motocykle brytyjskie i wygląd prawdziwych motocykli Grand Prix uległ zmianie. Ręcznie robione, często nie pomalowane aluminiowe zbiorniki paliwa przekształciły się w kwadratowe wąskie kompozytowe baki. Trzy cylindrowe dwusuwowe Kawasaki, czterocylindrowe czterosuwowe Kawasaki Z1 i czterocylindrowe silniki Hondy były bazą na cafe racery. W 1977 liczni producenci widząc boom na cafe racery zaczęli produkować własne konstrukcje, jak dobrze odebrany Moto Guzzi La Mans i Harley-Davidson XLCR. Specjalna wersja Hondy XBR Thumper ze szprychowymi kołami czy Honda GB500 TT naśladowały cafe racery BSA i Norton z lat sześćdziesiątych. W połowie lat 70. motocykliści kontynuowali modyfikowanie seryjnych motocykli, nazywając je cafe racerami, wyposażając je w małe owiewki okalające reflektor. Wielu europejskich producentów łącznie z Benelli, BMW, Bultaco i Derbi produkowało własne warianty „cafe” standardowych motocykli modyfikując je by były szybsze i mocniejsze. Trend ten kontynuowany jest po dziś dzień.

Nowoczesne cafe racery[edytuj]

Producenci zauważyli duże zainteresowanie cafe racerami. Do 2017 sprzedano wiele egzemplarzy. Triumph w swojej ofercie posiada dwa: Thruxton oraz Street Cup, BMW posiada R Nine T Racer, Ducati ma Scrambler Cafe Racer, Yamaha ma XSR900 Abarth a Harley-Davidson oferuje XL1200CX Roadster.

Subkultura[edytuj]

Rokersi byli młodą zbuntowaną Rock and Roll'ową subkulturą, która chciała szybkich, indywidualnych i charakterystycznych motocykli do przemieszczania się pomiędzy barami po nowo wybudowanych trasach wokół brytyjskich miast i miasteczek. Chcieli maszyn mogących osiągać prędkość 100 mil (160 km) na godzinę -”tonę”.

Przypisy[edytuj]

  • Steven E. Alford; Suzanne Ferriss (2007). Motorcycle. London: Reaktion. ​ISBN 9781861893451​. Retrieved 26 December 2014.
  • Beale, Paul; Partridge, Eric (28 December 1993). Fergusson, Rosalind, ed. Shorter Slang Dictionary (Paperback). London: Routledge. ​ISBN 978-0415088664​. Retrieved 26 December 2014.
  • Clay, Mike. (1988) Café Racers: Rockers, Rock 'n' Roll and the Coffee-bar Cult. London: Osprey Publishing. ​ISBN 0-85045-677-0
  • Cloesen, Uli (15 October 2014). Italian Cafe Racers. Dorchester: Veloce Publishing. ​ISBN 9781845847494​.
  • D'Orléans, Paul and Lichter, Michael. Café Racers: Speed, Style, and Ton-Up Culture. Motorbooks, 2014 ​ISBN 978-0760345825
  • Duckworth, Mick (2011). Ace Times Speed Thrills and Tea Spills, a Cafe and Culture. UK: Redline Books. ​ISBN 9780955527869​.
  • King, Anthony D. (26 April 1984). Buildings and Society: Essays on the Social *Development of the Built Environment (Paperback) (Reprint ed.). London: Routledge. ​ISBN 978-0710202345​. Retrieved 26 December 2014.
  • Puxley, Ray (2004). Britslang: An Uncensored A-Z of the People's Language, Including *Rhyming Slang. London: Robson. ​ISBN 9781861057280​.
  • Seate, Mike (2008). Café Racer: The Motorcycle: Featherbeds, clip-ons, rear-sets and the making of a ton-up boy. Stillwater , MN: Parker House. ​ISBN 0979689198​.
  • Walker, Alastair. The Café Racer Phenomenon. 2009 Veloce Publishing ​ISBN 978-1-84584-264-2
  • Walker, Mick (1994). Cafe Racers of the 1960s. Wiltshire: Crowood Press. ​ISBN 1872004199​.
  • Walker, Mick (2001). Cafe Racers of the 1970s (Reprint ed.). Wiltshire: Crowood Press. ​ISBN 1847972837