Biegus mały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Calidris temminckii)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biegus mały
Calidris temminckii[1]
(Leisler, 1812)
Ilustracja
Biegus mały w szacie godowej
Ilustracja
Biegus mały w szacie spoczynkowej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Rodzina bekasowate
Podrodzina biegusy
Plemię Calidrini
Rodzaj Calidris
Gatunek biegus mały
Synonimy
  • Tringa Temminckii Leisler, 1812[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     lęgowiska

     przeloty

     zimowiska

Biegus mały[4], biegus Temmincka (Calidris temminckii) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae). Nie wyróżnia się podgatunków[2][5]. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje pas od Półwyspu Skandynawskiego po Półwysep Czukocki. Zimuje w basenie Morza Śródziemnego, w zwrotnikowej Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej oraz na Tajwanie, Wyspach Riukiu i Borneo.

W Polsce nielicznie, lecz regularnie spotykany w całym kraju podczas przelotów w maju i lipcu–październiku.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W upierzeniu godowym wierzch ciała brązowoszary z ciemnym deseniem oraz rdzawym nalotem. Spód ciała biały z brązowym lub beżowym nalotem na piersi i wolu. Dziób krótki, ciemny, nogi żółto-zielone. W upierzeniu spoczynkowym wierzch ciała jednolicie popielaty, a spód biały z szarawym nalotem na wolu.
Wymiary średnie
długość ciała ok. 14–17 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 28–35 cm
masa ciała ok. 15–35 g

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Jaja z kolekcji muzealnej
Biotop
Wilgotne, nisko położone, leżące w pobliżu wody obszary tundry i lasotundry.
Gniazdo
Na ziemi, w suchym, kamienistym miejscu.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lub dwa, rzadko trzy lęgi, składając w maju–lipcu 4 jaja.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 21 dni przez jednego z rodziców. Zarówno samce jak i samice są poligamiczne. Samica często po tygodniu od zniesienia jaj zostawia samca, a sama kopuluje z kolejnym.
Pożywienie
Głównie drobne skorupiaki, mięczaki, owady i ich larwy, sporadycznie materiał roślinny[2].

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje biegusa małego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Wetlands International z 2015 roku, zawiera się w przedziale 165 000 – 1 255 000 osobników. Trend liczebności światowej populacji nie jest znany, choć w przypadku populacji europejskiej uznawany jest za stabilny[3].

W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Calidris temminckii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Van Gils, J., Wiersma, P. & Kirwan, G.M.: Temminck's Stint (Calidris temminckii). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-27].
  3. a b Calidris temminckii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Arenariinae Stejneger, 1885 (1840) - biegusy (wersja: 2020-01-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-04-27].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Sandpipers, snipes, coursers (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-04-27].
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]