Wiewiórczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Callosciurus)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiewiórczak
Callosciurus[1]
J.E. Gray, 1867[2]
Callosciurus prevosti
Callosciurus prevosti
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina wiewiórczaki
Rodzaj wiewiórczak
Typ nomenklatoryczny

Sciurus rafflesii Vigors & Horsfield, 1828 (= Sciurus prevostii Desmarest, 1822)

Synonimy
  • Baginia J.E. Gray, 1867[3]
  • Erythrosciurus J.E. Gray, 1867[4]
  • Tomeutes Thomas, 1915[5]
  • Hessonoglyphotes Moore, 1959[6]
Gatunki

zobacz opis w tekście

Wiewiórczak[7] (Callosciurus) – rodzaj ssaka z podrodziny wiewiórczaków (Callosciurinae) w rodzinie wiewiórkowatych (Sciuridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji Południowo-Wschodniej[8][7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Callosciurus: gr. καλλος kallos – piękno, od καλος kalos – piękny; rodzaj Sciurus Linnaeus, 1758[9].
  • Baginia: indonezyjska nazwa Bajing dla wiewiórczaka orientalego[10]. Gatunek typowy: Sciurus plantus Ljungh, 1801 (= Sciurus notatus Boddaert, 1785).
  • Erythrosciurus: gr. ερυθρος eruthros – czerwony; rodzaj Sciurus Linnaeus, 1758[11]. Gatunek typowy: Sciurus ferrugineus F. Cuvier, 1829[a].
  • Tomeutes: gr. τομευς tomeus – nóż szewski[5]. Gatunek typowy: Sciurus lokroides Hodgson, 1836[b].
  • Hessonoglyphotes: gr. ησσων hessōn – mniej; γλυφις gluphis, γλυφιδος gluphidos – dłuto, od γλυφω gluphō – grawerować[6]. Gatunek typowy: Glyphotes (Hessonoglyphotes) canalvus Moore, 1959 (= Sciurus notatus orestes Thomas, 1895).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[7][8]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek C. finlaysonii.
  2. Podgatunek C. pygerythrus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Callosciurus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Gray 1867 ↓, s. 277.
  3. Gray 1867 ↓, s. 279.
  4. Gray 1867 ↓, s. 285.
  5. a b O. Thomas. The Penis-bone, or "Baculum," as a Guide to the Classification of certain Squirrels. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eighth Series. 15, s. 385, 1915 (ang.). 
  6. a b J.C. Moore. A new subgenus and new species of squirrel from Borneo. „American Museum novitates”. 1944, s. 5, 1959 (ang.). 
  7. a b c W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 199–201. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Callosciurus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2018-02-03]
  9. Palmer 1904 ↓, s. 153.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 131.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 270.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.E. Gray. Synopsis of the Asiatic Squirrels (Sciuridse) in the Collection of the British Museum, describing one new Genus and some new Species. „The Annals and Magazine of Natural History”. Third Series. 20, s. 270–286, 1867 (ang.). 
  2. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 71-718, seria: North American Fauna. (ang.)