Wełnoopos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Caluromys)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wełnoopos
Caluromys[1]
J.A. Allen, 1900[2]
Przedstawiciel rodziny – wełnoopos nagoogonowy (C. philander)
Przedstawiciel rodziny – wełnoopos nagoogonowy (C. philander)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd dydelfokształtne
Rodzina dydelfowate
Podrodzina wełnooposy
Rodzaj wełnoopos
Typ nomenklatoryczny

Didelphis philander Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Wełnoopos[6] (Caluromys) – rodzaj ssaka z podrodziny wełnooposów (Caluromyinae) w rodzinie dydelfowatych (Didelphidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Środkowej i Południowej[7].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 16–31,9 cm, długość ogona 25–44,6 cm; masa ciała 140–520 g[7]. Zwierzęta słabo poznane i stosunkowe rzadkie w zbiorach muzealnych, być może ze względu na nocny i nadrzewny tryb życia[8]. Narażone na utratę siedlisk z powodu niszczenia tropikalnych lasów[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Caluromys: gr. καλος kalos – piękny; ουρα oura – ogon; μυς mus, μυός muos – mysz[9].
  • Sarigua: fr. sarigue, od br. Sarigueya, çarigueia lub çarigueira – opos[10].
  • Gamba: „połączenie came lub game, wymieno i mbaé, obiekt, rzecz, a zatem odpowiada to pokrytemu wymionami”[11][4]. Gatunek typowy: Didelphis philander Linnaeus, 1758.
  • Mallodelphys: gr. μαλλον mallon – więcej, od stopnia μαλα mala – bardzo; δελφυς delphus – łono, macica[5]. Gatunek typowy: Didelphis laniger Desmarest, 1820 (= Didelphys lanata Olfers, 1818).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące rodzaje[7][6]:

Przypisy

  1. Caluromys, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.A. Allen. Note on the generic names Didelphis and Philander. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 13, s. 189, 1900 (ang.). 
  3. L. Muirhead: IV. Sub-order. Pedimana. W: D. Brewster: The Edinburgh encyclopaedia. Cz. 13. Edinburg: William Blackwood, 1819, s. 429. (ang.)
  4. a b E. Liais: Climats, géologie, faune et géographie botanique du Brésil. Paris: Garnier Frères, 1872, s. 329. (fr.)
  5. a b O. Thomas. A Further Collection of Mammals from Jujuy. „The Annals and Magazine of Natural History”. Ninth Series. 5, s. 195, 1920 (ang.). 
  6. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 1–2. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b c D. Astúa: Family Didelphidae (Opossums). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 131–133. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  8. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Caluromys. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-06-21]
  9. Palmer 1904 ↓, s. 155.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 619.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 290.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 71-718, seria: North American Fauna. (ang.)