Camille Claudel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Camille Claudel (film).
Camille Claudel
Camille Anastacia Kendall Maria Nicola Claudel
Camille Claudel.jpg
Camille Claudel w 1884 roku.
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1864
Fère-en-Tardenois
Data i miejsce śmierci 19 października 1943
Montfavet
Narodowość Francja
Dziedzina sztuki rzeźbiarstwo

Camille Claudel ( /klɔdɛl/ ur. 8 grudnia 1864 w Fère-en-Tardenois, zm. 19 października 1943 w Montfavet koło Awinionu) – francuska rzeźbiarka.

Życiorys[edytuj]

Urodziła się w skromnej rodzinie. Jej młodszy brat, Paul Claudel, został znanym poetą i dyplomatą. Camille w dzieciństwie postanowiła zostać rzeźbiarką[1]. Studiowała w Akademii Colarossiego[potrzebny przypis]. Około 1884 r. zaczęła rzeźbić w pracowni Rodina, gdzie była asystentką. Została jego kochanką, romans trwał siedem lat[1]. Pragnęła z nim zostać, ale on nigdy nie opuścił żony, Rose Beuret[potrzebny przypis]. Zaszła z nim w ciążę, jednak poroniła i zapadła na głęboką depresję[1]. Claudel i Rodin mieli na siebie ogromny wpływ artystyczny. Mówiło się nawet, że to Rodin wzoruje się na pracach Claudel.

Po zakończeniu romansu z Rodinem popadła w alkoholizm, w atakach wściekłości zniszczyła większość swoich prac. Rozwijała się u niej także obsesja, bała się, że Rodin ukradnie jej prace. Zarabiała tworząc lampy i popielniczki[1].

Od 1903 roku wystawiała swoje prace w Salonie Artystów Francuskich. Rzeźby Claudel były niezmiernie dynamiczne, wykonane na ogół w kamieniu i brązie. Octave Mirbeau pisał o niej „Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz!”. Prace takie, jak Walc (1893) czy Wiek dojrzały (1900) wydają się podobne do prac Rodina, ale są bardziej liryczne. Fala z 1897 roku to świadoma próba zerwania ze stylem Rodina. Sam przełom wieków to krótkich kilka lat jej sławy i powodzenia.

Od 1906 stan zdrowia Camille Claudel się pogarszał. Zapadła ona na chorobę psychiczną. W 1911 r. rodzina zdecydowała o skierowaniu jej do szpitala psychiatrycznego Ville-Évrard[1] w Neuilly-sur-Marne, żeby wkrótce w obliczu przybliżającego się frontu wojennego zostać przeniesioną do zakładu zamkniętego w Montfavet koło Awinionu (znanego wtedy jako Asile de Montdevergues; obecnie siedziba nowoczesnego szpitala psychiatrycznego Centre Hospitalier de Montfavet). Spędziła tam ostatnie trzydzieści lat swojego życia.

Wkrótce po zamknięciu w szpitalu zmarł jej ojciec, o czym nie została zawiadomiona, a brat Paul ubezwłasnowolnił ją i odwiedził ją tylko 12 razy w ciągu 30 lat. Matka i siostra nigdy jej nie odwiedziły[1]. Matka zawsze odmawiała na ponawiane zaproszenia lekarzy do wypisania jej córki ze szpitala na rzecz życia w domu.

Zmarł w 1943 r. z głodu i wycieńczenia[1].

W 1990 roku zaproponowano budowę jej muzeum w Nogent-sur-Seine, w której mieszkała jako nastolatka. Muzeum powstało w 2017 roku[1].

Rzeźby Claudel[edytuj]

  • L’Age Mûr, 1899
  • La Petite Châtelaine (marmur)
  • Pensée (marmur)
  • Paul Claudel à trente-sept ans (brąz)
  • L’Implorante
  • Clotho
  • Les Causeuses
  • La Valse (brąz), 1892
  • Buste de Rodin
  • Vertumne et Pomone (marmur)
  • La Vague (onyks i brąz)
  • Profonde Pensée (marmur)
  • La jeune fille à la gerbe (brąz)
  • Le Sakountala, 1886

Filmy[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h Artystka, kochanka, "wyklęta siostra". Po prawie 30 latach otwarto muzeum Camille Claudel, „Onet Kultura”, 10 sierpnia 2017 [dostęp 2017-08-26] (pol.).

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]