Camillo Paolucci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Camillo Paolucci
Kardynał biskup
Camillo Paolucci
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1692
Forlì
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1763
Rzym
Subdziekan Kolegium Kardynałów
Okres sprawowania 1761-1763
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 9 września 1743
Benedykt XIV
Kościół tytularny Ss. Giovanni e Paolo (18 kwietnia 1746)
S. Maria in Trastevere (20 września 1758
biskup Frascati (22 listopada 1758)
biskup Porto e S. Rufina (13 lipca 1761)

Camillo Paolucci (ur. 9 grudnia 1692 – zm. 11 czerwca 1763) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z Forli. W 1718 uzyskał tytuł doktora praw na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. Rok później przyjął święcenia kapłańskie. W 1724 został konsekrowany na tytularnego arcybiskupa Ikonium. Nuncjusz apostolski w Polsce 1727-38 i Austrii 1738-45. Prowadził rokowania zwieńczone podpisaniem konkordatu, zawartego w 1737 roku we Wschowie, dotyczącego opactw komendatoryjnych[1]. W 1743 papież Benedykt XIV mianował go kardynałem. Legat w Ferrarze 1746-50. Uczestniczył w konklawe 1758. Biskup Frascati 1758-61, następnie Biskup Porto e Santa Rufina (od 1761). Był także protektorem zakonu karmelitów. W 1763 ze względu na stan zdrowia zrezygnował z objęcia diecezji Ostia e Velletri, tradycyjnie przypisanej do funkcji kardynała-dziekana i uzyskał w tym względzie stosowną dyspensę. Zmarł w Rzymie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia Kościoła w Polsce, t. 1, cz. 2, Poznań-Warszawa 1974, s. 430.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]