Camilo Castelo Branco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Camilo Castelo Branco
Ilustracja
Szkic przedstawiający Camilo Castelo Branco, 1891
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1825
Lizbona, Królestwo Portugalii
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 1890
São Miguel de Seide, Królestwo Portugalii
Narodowość Portugalska
Dziedzina sztuki Romantyzm
Ważne dzieła

Amor de Perdição

Strona internetowa

Camilo Castelo Branco (ur. 16 marca 1825 w Lizbonie, zm. 1 czerwca 1890) – portugalski pisarz[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Camilo Castelo Branco urodził się w Lizbonie 16 marca 1825 roku[2]. Osierocony w dzieciństwie[2], krótko studiował w Porto medycynę[2] i przez pewien czas teologię[2] w seminarium duchownym. Porzucił jednak myśli o zostaniu lekarzem lub księdzem i poświecił się pracy literackiej[2]. W 1861 roku został uwięziony za uwiedzenie mężatki, Ana Plácido[2], żony przedsiębiorcy z Porto, która tak samo jak on została osadzona w areszcie[2]. W 1864 został zwolniony z więzienia i z Aną, której mąż tymczasem zmarł[2], osiadł we wsi Seide[2] w regionie Minho[2]. Tam też zmarł 1 czerwca 1890 roku[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Początkowo tworzył dramaty i poezje[1], później romantyczne opowieści obyczajowe[1], m.in. O romance de um homem rico (1860) i Amor de Perdição (1962), a także realistyczne nowele, w większości o tematyce regionalnej (Novelas de Minho, 1875–1877). Pisał również satyry[1] i parodie[1], m.in. Eusébio Macário (1879), parodię powieści naturalistycznych. Nazywany jest niekiedy "portugalskim Balzakiem"[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Castelo Branco Camilo (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2016-10-28].
  2. a b c d e f g h i j k l Camilo Castelo Branco (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-10-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nowa encyklopedia powszechna PWN, red. Barbara Petrozolin-Skowrońska, Warszawa 1998, t. 1, s. 651.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]