Caproni A.P.1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Caproni A.P. 1
Dane podstawowe
Państwo Włochy
Producent Caproni
Typ samolot szturmowy
Konstrukcja dolnopłat, podwozie klasyczne
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1934
Lata produkcji 1935 - 1936
Egzemplarze 57
Liczba wypadków 1
Dane techniczne
Napęd silnik 9-cylindrowy Piaggio IX R.C. / 9-cylindrowy silnik gwiazdowy Alfa Romeo 125 RC.35 / 9-cylindrowy silnik Alfa Romeo 126 RC.34
Moc 600 KM / 680 KM / 780 KM
Wymiary
Rozpiętość 13,01 m
Długość 9,34 m
Wysokość 3 m
Powierzchnia nośna 27,01 m²
Masa
Własna 1940 kg
Startowa 2750 kg
Osiągi
Prędkość maks. 345 km/h
Pułap 7800 m
Zasięg 1500 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe 7,7 mm w owiewkach podwozia lub 12,7 mm w skrzydłach / 500 kg bomb
Liczba miejsc
2
Użytkownicy
Włochy, Salwador, Paragwaj, Hiszpania

Caproni A.P. 1 – włoski samolot szturmowy.

Maszyna została opracowano z poleceniami Amadeo Mecozziego. Konstrukcja oparta na samolocie Caproni Ca.301 napędzanego 9-cylindrowym silnikiem Piaggio IX R.C. o mocy 600 KM. Wolnonośna konstrukcja dolnopłatu o masie 1850 kg. Oparty został na chromowo-molibdenowej kratownicy, na którą zostało nałożone płótno i sklejka. W owiewkach podwozia umieszczono dwa karabiny maszynowe Breda SAFAT kal. 7,7 mm, zastąpionych później karabinami maszynowymi kalibru 12,7 mm zamontowanymi w skrzydłach. Samolot miał opcję zamontowania kabiny strzelca pokładowego.

Osiągi samolotu Ca.301 były bardzo niskie, co nie przełożyło się na większą produkcję zakończoną po dwóch egzemplarzach o numerach: MM.242 i 243, który był wersją A.P. 1bis oznaczoną fabrycznie Ca.305 oraz późniejszym prototypem MM.289, który fabrycznie nazwano Ca.304. W kwietniu 1935 roku włoski rząd zamówił 12 maszyn seryjnych Ca.305 z silnikami RC.40 P.IX i pierścieniami Townenda. Ładunki bomb, jakie miały być przenoszone miały mieć masę 500 kg i być zawieszone w wewnętrznej komorze. Maszyny dostarczono do lutego 1936 roku.

Późniejsza wersja miała otrzymać mocniejszy silnik gwiazdowy Alfa Romeo 125 RC.35 z mocą 650 KM z osłoną NACA. Zwiększono tym samym rozpiętość skrzydeł o 1,01 metra, co zwiększyło tym samym powierzchnię nośną o 3,01 m2. Włoskie lotnictwo zamówiło 22 marca 1936 roku 27 samolotów. Otrzymały one oznaczenia fabryczne Ca.307. Wyposażono w nie dwa pułki szturmowe w sile po dwa dywizjony. Po wycofaniu samolotów z jednostek liniowych samoloty służyły do treningów.

Jeden samolotów drugiej serii produkcyjnej przeznaczony został do demonstracji klientom zagranicznym. Otrzymano dwa zamówienia z krajów Ameryki Południowej. Cztery samoloty zakupił Salwador, osiemnaście Paragwaj i 4 w wersji z pływakami. Z przyczyn technicznych dotarło do Paragwaju tylko siedem sztuk. Pozostałe samoloty trafiły do sił włoskich i jesienią 1938 roku wysłano je do Hiszpanii, uzupełniając włoski korpus ekspedycyjny. Samoloty ciągle służyły do celów treningowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lotnictwo, „Caproni A.P.1”, nr 3/2016, s. 86-87, ISSN 1732-5323.