Carignan (winorośl)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carignan noir
‘Carignan Noir’
Carignan w atlasie Viali i Vermorela
Carignan w atlasie Viali i Vermorela
Gatunek winorośl właściwa
(Vitis vinifera)
Inne nazwy cariñena, mazuelo
Pochodzenie Francja[1]
niektóre źródła: Hiszpania[2][3]
Ważne regiony uprawy Francja (Langwedocja-Roussillon), Hiszpania
Identyfikator VIVC 2098
Przeznaczenie owoców wino, winogrona konsumpcyjne
Kolor skórki granatowoczarna

Carignan – popularny szczep winorośli właściwej o ciemnej skórce, uprawiany tradycyjnie w południowej Francji (Langwedocja, Prowansja), a także w Hiszpanii, Algierii i Kalifornii. We Włoszech nazywany jest carignano, w Hiszpanii cariñena, mazuelo albo mazuela, we Francji też carignan noir.

Odmiana pochodzi z Francji[1], choć niektóre źródła podają też Hiszpanię jako miejsce pochodzenia[2][3].

Charakterystyka[edytuj]

Carignan wypuszcza pąki oraz dojrzewa dość późno, dlatego też nie jest podatny na wiosenne przymrozki. Wymaga dużego nasłonecznienia[2]. Jest silną, chociaż niezbyt odporną winoroślą. Szczególnie wrażliwa jest na choroby grzybowe[2].

Do zalet odmiany zalicza się wysokie plony: jeden hektar uprawy carignan może wyprodukować od 25 do 30 ton winogron.

Wina[edytuj]

Z winogron tłoczy się wina o wysokiej zawartości garbników i zauważalnym poziomem kwasów[2]. Odmiana carignan w kupażu z m.in. grenache, cinsault i tempranillo stanowi surowiec na nieskomplikowane wina do picia w pierwszych latach[2].

Rozpowszechnienie[edytuj]

Sadzenie tego szczepu stało się powszechne we Francji w roku 1960, kiedy to Algieria zyskała niepodległość i przestała być niedrogim źródłem dostaw czerwonych winogron. Areał obsadzony odmianą we Francji liczył 211 254 ha w 1968[4]. Carignan najczęściej występuje w regionach Langwedocji, Dolinie Rodanu oraz południowo-wschodniej Francji. Obecnie szczep jest sukcesywnie zastępowany bardziej wyróżniającymi się i bardziej aromatycznymi odmianami winogron. Do 2006 roku uprawy na terenie Francji stopniały do 73 728 ha[4]. Obszar obsadzony carignan powoli rósł za to w Hiszpanii (od 8103 ha w 1989 do 10 680 ha w 2001)[4].

Liczące się obszary upraw znajdują się jeszcze m.in. we Włoszech, Chile, Maroko[4] i w Kalifornii[2].

W samej Algierii po 1962 znacząco ograniczono uprawę carignan[2].

Synonimy[edytuj]

  • carignan noir, bois dur, catalan, roussillonen, monestel i plant de lédenon (Francja)
  • cariñena oraz mazuelo, tinto mazuelo, crujillon i samsó (Hiszpania)
  • carignano i uva di spagna (Włochy)
  • carignane (Kalifornia)
  • carinyena (Katalonia)
  • pinot evara (Portugalia, pomimo braku związku ze szczepem pinot noir)[5]

Istnieją odmiany carignan blanc i carignan gris[3]. Ze skrzyżowania carignan i cabernet sauvignon wyhodowano w Stanach Zjednoczonych odmianę ruby cabernet[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b Carignan noir w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 4 czerwca 2016].
  2. a b c d e f g h George Kerridge, Angela Gackle: Vines for Wines. Collingwood: CSIRO, 2005, s. 23. (ang.)
  3. a b c d Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 40-42. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  4. a b c d Area tabular listing (ang.). Instytut Uprawy Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 4 czerwca 2016].
  5. Jancis Robinson: Jancis Robinson's Wine Course. Wyd. 3. Abbeville Press, 2003. ISBN 0-7892-0883-0.