Carlo Cerri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carlo Cerri
Kardynał prezbiter
Carlo Cerri
Data i miejsce urodzenia 14 września 1610
Rzym
Data i miejsce śmierci 14 maja 1690
Rzym
Biskup Ferrary
Okres sprawowania 19 maja 1670 – 14 maja 1690
Wyznanie Rzymskokatolickie
Prezbiterat grudzień 1669[1]
Nominacja biskupia 19 maja 1670
Sakra biskupia 17 sierpnia 1670
Kreacja kardynalska 29 listopada 1669
Klemens IX
Kościół tytularny S. Adriano (19 maja 1670)[1]

Carlo Cerri (ur. 14 września 1610, zm. 14 maja 1690)[2] – włoski kardynał, biskup Ferrary.

Pochodził z Rzymu, gdzie w 1629 ukończył studia prawnicze na uniwersytecie La Sapienza[2]. Został audytorem kardynała Francesco Barberiniego, bratanka papieża Urbana VIII (1623-1644)[2]. Kardynał Barberini uczynił go kanonikiem Bazyliki Watykańskiej oraz swoim wikariuszem w Trybunale Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości[2]. 2 grudnia 1639 objął funkcję audytora trybunału Roty Rzymskiej; 15 października 1657 został jej dziekanem[2][3]. Jako dziekan Roty Rzymskiej uczestniczył m. in. w procesach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych oraz w egzaminowaniu kandydatów na biskupów[3].

29 listopada 1669 papież Klemens IX (1667-1669) mianował go kardynałem prezbiterem[1], ale nie zdążył przed śmiercią (zm. 9 grudnia 1669) zakończyć obrzędów związanych z nominacją. Mimo to został dopuszczony do udziału w konklawe 1669-1670. Wybrany wówczas papież Klemens X na konsystorzu 19 maja 1670 nadał mu kościół tytularny S. Adriano, a nadto mianował biskupem Ferrary i legatem apostolskim (namiestnikiem) w Urbino na trzyletnią kadencję. Przyjął sakrę biskupią 17 sierpnia 1670 z rąk kardynała Federico Sforza[2].

Carlo Cerri jako kardynał był członkiem Kongregacji ds. Obrzędów, Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów i Kongregacji Fabryki Świętego Piotra[3]. Uczestniczył w konklawe 1676 i konklawe 1689[2][4], na obu był rozważany jako kandydat na papieża[5].

Zmarł w swym rzymskim pałacu w wieku 79 lat i 8 miesięcy[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 5. (łac.)
  2. a b c d e f g h Salvador Miranda: The Cardinals of the Holy Roman Church (ang.). [dostęp 2013-06-29].
  3. a b c Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus congregationum, tribunalium et Collegiorum urbis 1629-1714. Rzym - Fryburg Bryzgowijski - Wiedeń: Herder, 1991, s. 98. ISBN 978-3451216534.
  4. Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 10, 15. (łac.)
  5. Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 32. London: 1940, s. 3-4. (ang.); Ludwig Wahrmund: Das Ausschliessungs-recht (jus exclusivae) der katholischen Staaten Österreich, Frankreich und Spanien bei den Papstwahlen. Wiedeń: Holder, 1888, s. 162-163. (niem.).