Karol Maria Buonaparte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Carlo Maria Buonaparte)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Maria Buonaparte
Ilustracja
Herb
Herb rodowy Buonapartów
Rodzina Bonapartowie
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1746
Ajaccio
Data i miejsce śmierci 24 lutego 1785
Montpellier
Ojciec Józef Maria Buonaparte
Matka Maria Anna Saverii de Pallavicino
Żona

Letycja Buonaparte

Dzieci

Józef Bonaparte, Napoleon I,
Ludwik Bonaparte,
Lucjan Bonaparte,
Hieronim Bonaparte,
Eliza Bonaparte,
Karolina Bonaparte

Karol Maria Buonaparte, wł. Carlo Maria Buonaparte, fr. Charles-Marie Bonaparte (ur. 29 marca 1746 w Ajaccio, zm. 24 lutego 1785 w Montpellier). Był ojcem trzynaściorga dzieci, w tym: Józefa Bonapartego – krótkotrwałego króla Neapolu, późniejszego króla Hiszpanii, Napoleona I – Cesarza Francuzów, Ludwika – krótkotrwałego króla Holandii, Lucjana, Hieronima, Elizy i Karoliny. Był dziadkiem Napoleona II i Napoleona III.

Młodość[edytuj]

Karol Maria był synem Józefa Marii i Marii Anny Saverii de Pallavicino pochodzących z drobnej szlachty korsykańskiej. W roku 1760 został osierocony przez ojca i wychowaniem chłopca zajął się brat dziadka, archidiakon Luciano Buonaparte, który wysłał go na studia prawnicze do Rzymu i Pizy, gdzie Karol uzyskał doktorat. W wieku lat 18 Karol Maria powrócił na Korsykę i zawarł związek małżeński z (prawdopodobnie, istnieje rozbieżność dat) czternastoletnią Letycją Ramolino. Małżonkowie doczekali się trzynastu potomków, z których ośmioro dożyło wieku dorosłego.

Powstanie na Korsyce[edytuj]

W czasie powstania o niepodległość Korsyki kierowanego przez Pasquale Paoli (1768) małżonkowie Buonaparte stali po stronie powstańców, ale nie udali się wraz z nim na wygnanie do Anglii w roku 1769, lecz pozostali na Korsyce i przyłączyli się do partii profrancuskiej. Karol Maria zdobył przychylność francuskiego gubernatora Marboeufa i został mianowany radcą królewskim, asesorem w sądzie w Ajaccio i otrzymał potwierdzenie szlachectwa, co mu umożliwiło umieszczenie części dzieci w ekskluzywnych zakładach wychowawczych we Francji, finansowanych ze szkatuły królewskiej.

We Francji był tylko trzy razy w życiu: w 1778, odwożąc synów Napoleona i Józefa do instytutu w Autun, w 1783, jadąc z dziećmi Lucjanem i Elizą do szkół w Saint-Cyr oraz w listopadzie 1784 na procesie w Montpellier. W tym mieście zmarł w lutym 1785 na raka żołądka.

Pochowany został w Montpellier, syn Lucjan przeniósł zwłoki około 1800 do Saint-Leu. W roku 1851 przeniesione zostały do Ajaccio, zaś po wybudowaniu przez Napoleona III Kaplicy Cesarskiej przy katedrze w Ajaccio (1861) złożone tam obok małżonki.

Dalsza rodzina[edytuj]

Siostra Karola Marii, Isabella Maria Buonaparte, poślubiła korsykańskiego szlachcica Ludwika Antoniego Ornano. Syn tej pary, hrabia Filip-Antoni d’Ornano, został później marszałkiem Francji i drugim mężem Marii Walewskiej.

Bibliografia[edytuj]

  • Biographie Générale, 1–48, Paris 1866