Carlos Muñoz Cobo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carlos
Imię i nazwisko Carlos Antonio Muñoz Cobo
Data i miejsce
urodzenia
25 sierpnia 1961
Úbeda, Hiszpania
Pozycja Napastnik
Wzrost 175 cm
Masa ciała 78 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1983–1988
1985
1985–1986
1986–1987
1987–1988
1988–1989
1989–1996
1996–1998
2000
FC Barcelona B
Elche (wyp.)
Hércules (wyp.)
Real Murcia (wyp.)
Real Oviedo (wyp.)
Atlético Madryt
Real Oviedo
Puebla
Lobos BUAP
29 (12)
12 (5)
20 (5)
21 (4)
34 (25)
21 (4)
240 (93)
51 (33)
12 (7)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1990–1991  Hiszpania 6 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2012 Puebla

Carlos, właśc. Carlos Antonio Muñoz Cobo (ur. 25 sierpnia 1961 w Úbedzie) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji napastnika.

Kariera klubowa[edytuj]

Carlos urodził się w mieście Úbeda, w Andaluzji, w ubogiej rodzinie pochodzenia romskiego. W wieku siedmiu lat przeprowadził się do L'Hospitalet de Llobregat niedalego Barcelony, gdzie pracę znaleźli jego rodzice. Tam rozpoczynał swoją piłkarską karierę, początkowo w zespole ze swojej dzielnicy, Santa Eulalia, a następnie w klubach z katalońskiej ligi regionalnej – Juventud Hospitalet i Polvoretense. W późniejszym czasie przeszedł do czwartoligowego CF Igualada, w którego barwach zadebiutował w Tercera División jako dziewiętnastolatek. Tam dzięki dobrym występom szybko zaczął być postrzegany za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników rozgrywek, co zaowocowało zainteresowaniem ze strony największych katalońskich klubów. Ostatecznie podpisał kontrakt z FC Barcelona, jednak natychmiast został wypożyczony z powrotem do Igualady. W 1981 roku wyjechał do Kadyksu w celu odbycia służby wojskowej, gdzie blisko jego pozyskania był lokalny klub Cádiz CF. Ostatecznie do transferu nie doszło, gdyż Igualada nie zgodziła się na przenosiny.

Po przenosinach z Igualady do Barcelony Carlos występował początkowo w drugoligowych rezerwach klubu – FC Barcelona B, gdzie był czołowym strzelcem swojej drużyny. Dzięki udanym występom był okazyjnie włączany do treningów pierwszego zespołu, gdzie miał okazję przebywać z graczami takimi jak Diego Maradona, Bernd Schuster czy Quini. W 1984 roku, ze względu na wyjazd części ekipy na tournée do Stanów Zjednoczonych, szkoleniowiec César Luis Menotti chwilowo wcielił go do składu Barcelony, który wziął udział w Copa de la Liga. Wystąpił również w meczu pożegnalnym Zico, w którym wyszedł na boisko w pierwszym składzie i zdobył bramkę. Nie mając jednak większych szans na przebicie się do seniorskiego zespołu, odszedł na wypożyczenie do Elche CF, w barwach którego zadebiutował w Primera División – 20 stycznia 1985 w zremisowanym 0:0 spotkaniu z Sportingiem Gijón. Premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej zdobył natomiast 24 marca tego samego roku w wygranej 2:1 konfrontacji z Realem Betis. Na koniec sezonu 1984/1985 Elche zajęło jednak przedostatnie miejsce w tabeli, spadając do drugiej ligi.

Po relegacji Elche sam Carlos pozostał jednak w pierwszej lidze, również na zasadzie wypożyczenia zostając zawodnikiem klubu Hércules CF z miasta Alicante. Także z tym zespołem na koniec rozgrywek 1985/1986 spadł do drugiej ligi, po czym przeszedł do pierwszoligowego Realu Murcia, gdzie również spędził rok. W żadnej z tych ekip nie wywalczył sobie pewnego miejsca w pierwszym składzie i nie potrafił przekroczyć bariery pięciu bramek w sezonie, wobec czego na zasadzie wypożyczenia podpisał umowę z drugoligowym Realem Oviedo, mimo zainteresowanie Osasuny. Tam zanotował natomiast bardzo udane rozgrywki 1987/1988, kiedy to wywalczył awans do pierwszej ligi, zostając przy tym królem strzelców Segunda División z 25 bramkami na koncie. Po upływie sezonu, wbrew własnej woli, przeszedł do stołecznego Atlético Madryt, z którym wziął udział w swoich pierwszych międzynarodowych rozgrywkach, Pucharze UEFA, lecz przeważnie pozostawał rezerwowym zespołu, z powodu silnej konkurencji w linii ataku, ale też przez konflikt ze szkoleniowcem Javierem Clemente[1].

Latem 1989 Carlos ponownie został piłkarzem Realu Oviedo, gdzie szybko wywalczył sobie miejsce w pierwszym składzie, zostając przy tym czołowym strzelcem zespołu i całej ligi hiszpańskiej. Piłkarzem Realu pozostawał przez kolejne siedem lat, podczas których nie odniósł jednak większych sukcesów, zwykle plasując się ze swoją ekipą w środku tebeli i tylko raz, w sezonie 1991/1992, kwalifikując się do Pucharu UEFA. Jego dobra forma zaowocowała także pierwszymi powołaniami do reprezentacji narodowej. Dwukrotnie, w rozgrywkach 1993/1994 i 1994/1995, był najskuteczniejszym Hiszpanem w tabeli strzelców Primera División. Tylko w jednym sezonie, 1991/1992, nie zakończył rozgrywek z dwucyfrową liczbą zdobytych bramek na koncie. Jest uznawany za jedną z legend klubu – zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji wszech czasów Realu zarówno pod względem rozegranych meczów (240) jak i zdobytych bramek (93) w pierwszej lidze. Zyskał sobie wielką popularność wśród fanów – jedna z grup kibicowskich zespołu nosi jego imię, natomiast popularny piosenkarz Melendi określa go jako swojego idola z dzieciństwa.

W 1996 roku Carlos przeniósł się do Meksyku, gdzie podpisał kontrakt z zespołem Puebla FC. W tamtejszej Primera División zadebiutował 10 sierpnia w wygranym 2:1 pojedynku z Tolucą, w którym zdobył również pierwszego gola w nowym klubie. W swoim premierowym sezonie, Invierno 1996, został królem strzelców ligi meksykańskiej, strzelając piętnaście bramek, dzięki czemu został pierwszym graczem w historii Puebli, który triumfował w klasyfikacji najskuteczniejszych zawodników rozgrywek. Mimo regularnego wpisywania się na listę strzelców kilkakrotnie musiał notować dłuższe przerwy w grze – w 1997 roku, za zbyt impulsywną reakcję na decyzję sędziego, został zawieszony na osiem spotkań, za to kilka miesięcy później pauzował przez kilka tygodni z powodu kontuzji. W 1998 roku odszedł z Puebli po tym, jak szkoleniowiec Raúl Cárdenas nie widział dla niego miejsca w zespole. Po odrzuceniu oferty z CF Pachuca przez rok pozostawał bez klubu, po czym został piłkarzem innego klubu z miasta Puebla, drugoligowego Lobos BUAP. W sezonie Verano 2000, mając niemal czterdzieści lat, zdobył piętnaście goli i wywalczył tytuł króla drugiej ligi meksykańskiej, po czym zakończył piłkarską karierę[2].

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W seniorskiej reprezentacji Hiszpanii Carlos zadebiutował za kadencji selekcjonera Luisa Suáreza – 12 września 1990 w wygranym 3:0 meczu towarzyskim z Brazylią, w którym zdobył także pierwszego gola w kadrze narodowej. Z powodzeniem występował w kwalifikacjach do Euro 1992, podczas których czterokrotnie wpisał się na listę strzelców – zdobył po jednej bramce w spotkaniach z Islandią (2:1) i Czechosłowacją (2:3), a dwie w konfrontacji z Albanią (9:0). Jego ostatnim spotkaniem w drużynie narodowej było towarzyskie starcie z Węgrami (2:4), w którym również strzelił jedną bramkę, zamykając swój bilans reprezentacyjny na sześciu trafieniach w sześcu meczach. W 1994 roku, mimo szczytowej formy, nie znalazł się w składzie kadry na Mistrzostwa Świata w Stanach Zjednoczonych z powodu konfliktu z selekcjonerem Javierem Clemente.

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery Carlos powrócił do Hiszpanii, gdzie osiadł w Oviedo, prowadząc programy radiowe i udzielając się w asturyjskiej telewizji. Jednocześnie pracował z juniorami Realu Oviedo. W 2012 roku ponownie wyjechał do Meksyku, obejmując funkcję trenera drużyny do lat dwudziestu swojego byłego klubu – Puebla FC. W sierpniu 2012 tymczasowo poprowadził pierwszy skład Puebli w wygranym 2:0 spotkaniu z Lobos BUAP w ramach rozgrywek Copa MX.

Przypisy

  1. Carlos Muñoz Cobo; “Carlos Gol”, el delantero nato. Futbol de Lux, 2010-05-10. [dostęp 2012-10-06].
  2. Qué fue de… Carlos. 20Minutos, 2010-06-08. [dostęp 2012-10-06].

Bibliografia[edytuj]