Cartagena de Indias

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Cartagena (Kolumbia))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cartagena
Ilustracja
Cartagena
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Kolumbia
Departament  Bolívar
Burmistrz Nicolás Francisco Curi Vergara
Powierzchnia 572 km²
Wysokość 2 m n.p.m.
Populacja (2006)
• liczba ludności
• gęstość

1 239 430
2011 os./km²
Nr kierunkowy 5
Tablice rejestracyjne UAI
Plan Cartageny
Plan Cartageny
Położenie na mapie Bolívar
Mapa lokalizacyjna Bolívar
Cartagena
Cartagena
Położenie na mapie Kolumbii
Mapa lokalizacyjna Kolumbii
Cartagena
Cartagena
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Cartagena
Cartagena
Ziemia 10°24′N 75°30′W/10,400000 -75,500000

Cartagena de Indias – miasto w północnej Kolumbii, nad Morzem Karaibskim. Około 1 mln mieszkańców.

Historia[edytuj]

Miasto zostało założone w 1532 roku przez Pedra de Heredię.

Od 24 kwietnia 1534 siedziba rzymskokatolickiego biskupa (od 20 czerwca 1900 arcybiskupa).

W XVI stuleciu port ten posiadał bardzo skromne fortyfikacje, mimo swojego znaczenia: był jednym z portów w hiszpańskiej Ameryce, do którego zawijała flota hiszpańska wywożąca z kontynentu do metropolii złoto, srebro i wszelkie inne dobra materialne. Dlatego nie sprawiło trudu sir Johnowi Hawkinsowi w latach 1568-1569 skłonienie mieszkańców Cartageny (podobnie jak Santa Marty) do handlu z jego flotą złożoną z 6 okrętów, mimo że łamało to hiszpański monopol: ostrzelanie słabo ufortyfikowanego miasta okazało się wystarczającym argumentem. W lutym 1586 roku miasto zostało zdobyte przez potężną flotę Drake’a. Mieszkańcy musieli słono się okupić, aby miasto nie zostało zrównane z ziemią. Angielskie ataki na hiszpańskie posiadłości w drugiej połowie XVI wieku sprawiły, że król Filip II zdecydował się na znaczną rozbudowę systemu fortów w swych amerykańskich posiadłościach. Odpowiedzialnymi za to uczynił: generała Juana de Tejadę oraz włoskiego inżyniera wojskowego Bautistę Antonellego. Tejada i Antonelli udali się w latach 1586-1587 do Ameryki aby zbadać stan fortyfikacji i opracować plan rozbudowy. Został on zatwierdzony przez króla w listopadzie 1588 roku. Ponieważ oczywiste było, że nie da się silnie ufortyfikować wszystkich portów i osiedli w hiszpańskiej Ameryce, wybrano 10 najważniejszych, leżących na trasie „złotej floty”, w tym Cartagenę.

Od 1602 roku zaczęto rozbudowę istniejącego od lat 60. XVI wieku fortu San Matias, strzegącego wejścia do portu. W 1603 roku po drugiej stronie kanału, którym wpływało się do portu, wzniesiono baterię Fort Santangel, aby zapewnić ogień krzyżowy (ukończono go w 1631 roku). Od 1614 roku rozpoczęło się otaczanie murami miasta. Do lat 40. wzniesiono porządne mury z bastionami choć miasto nadal nie miało twierdzy. W pierwszej połowie XVII wieku wznoszono kolejne forty w okolicy, nad zatoką i portem: Santa Cruz, San Juan de Manzanillo, San Luis de Bocachica i inne. Na północny wschód od miasta znajdowało się małe wzgórze San Lazaro, które w razie oblężenia mogło stać się wymarzonym miejscem dla wroga aby ostrzeliwać miasto z wysokości. Postanowiono zabezpieczyć ten punkt i w 1647 roku ruszyły tam prace nad fortem San Felipe de Barajas. W latach 70. XVII wieku zagrożenie ze strony okrętów angielskich (m.in. zajęcie miasta Panama) skłoniło Hiszpanów do ulokowania w Cartagenie na stałe pewnych sił morskich.

W roku 1697 miasto zostało zajęte przez siły francuskie pod wodzą barona de Pointis wsparte przez korsarzy. Znacznie został wtedy zniszczony Fort Bocachica (odbudowany i wzmocniony w latach 1719-1725). Sukces Francuzów zaskoczył Hiszpanów i ukazał im konieczność dalszych prac fortyfikacyjnych w rejonie Cartageny. Nadzór nad nimi został powierzony inżynierowi nazwiskiem Juan de Herrera y Sotomayor. W latach 1714-1725 wniósł on nowy fort, San Jose, oprócz tego zbudowano trzy małe baterie na półwyspie Teirrabomba.

Rozbudowane i ulepszone fortyfikacje Cartageny i jej portu miały okazję zostać wypróbowane już w 1741 roku, gdy miasto zostało oblężone przez Brytyjczyków pod wodzą admirała Edwarda Vernona, dowodzącego flotą 180 jednostek w tym 36 okrętów wojennych. Zaciekłemu oporowi Hiszpanów (wzmocnionych przybyciem 2300 żołnierzy z metropolii w latach 1739-1740) sprzyjały nie tylko potężne fortyfikacje, ale i gorączka zbierająca śmiertelne żniwo wśród szeregów przeciwnika. Po krótkim czasie Vernon odpłynął. Mimo wspaniałego zwycięstwa Hiszpanie nie spoczęli na laurach i ulepszanie fortyfikacji trwało. W latach 50. XVIII stulecia rozbudowano fortyfikacje w rejonie Bocachica, powstały tam trzy nowe forty.

Miasta partnerskie[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Chartrand, Rene, The Spanish Main 1492-1800, 2006.