Cecylia Neville
Rycina autorstwa Edwarda Hardinga powstała w XVIII w. | |
| księżna Yorku | |
| Okres |
od 1429 |
|---|---|
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia | |
| Data śmierci | |
| Ojciec |
Ralph Neville |
| Matka |
Joan Beaufort |
| Mąż | |
| Dzieci |
Anna, Henryk, Edward IV York, Edmund, Elżbieta, Małgorzata York, Wilhelm, Jan, Jerzy Plantagenet, książę Clarence, Tomasz, Ryszard III, Urszula |
Cecylia Neville, ang. Cecily Neville, Duchess of York, zwana Różą z Raby[2.1] (ur. 3 maja 1415[2.1], zm. 31 maja 1495[3][1]) – angielska arystokratka, księżna Yorku w latach 1429–1460 jako żona księcia Ryszarda Plantageneta[4], matka królów Anglii Edwarda IV oraz Ryszarda III.
Pochodzenie
[edytuj | edytuj kod]Była najmłodszym z 14 dzieci Ralpha Neville (ang. Ralph Neville, 1st Earl of Westmorland) z jego drugą żoną, Joan Beaufort (wcześniej, z pierwszą żoną, Margaret Stafford, miał jeszcze ośmioro dzieci)[5]. Ze strony matki była wnuczką Jana z Gandawy i Katarzyny Swynford[2.1].
Małżeństwo
[edytuj | edytuj kod]W wieku 14 lat w 1429 wyszła za mąż za księcia Yorku Ryszarda Plantageneta[5]. Jej mąż był pretendentem do tronu Anglii z rodu Yorków, bocznej linii dynastii Plantagenetów[2.1] i w 1455 mając na celu strącenie z tronu króla Henryka VI zapoczątkował Wojnę Dwóch Róż. Jej mąż i jeden z synów – Edmund – zginęli pod koniec 1460 w bitwie pod Wakefield w wyniku porażki z wojskami królowej Małgorzaty Andegaweńskiej[6].
Potomstwo
[edytuj | edytuj kod]Cecylia ze związku z Ryszardem urodziła ośmiu synów i cztery córki[7]:
- Annę[7] (ur. 10 sierpnia 1439, zm. 14 stycznia 1476[8]), żonę Henry’ego Hollanda, 3. księcia Exeter a po jego śmierci Thomasa St. Legera,
- Henryka[7] (ur. i zm. 10 lutego 1441[9]),
- Edwarda IV[7] (ur. 28 kwietnia 1442 – zm. 9 kwietnia 1483) króla Anglii,
- Edmunda[7] (ur. 17 maja 1443 – zm. 30 grudnia 1460), hrabiego Rutland, zginął wraz z ojcem w bitwie pod Wakefield,
- Elżbietę[7](ur. 22 kwietnia 1444, zm. 3 maja 1504[10]), żonę Johna de la Pole, 2. księcia Suffolk
- Małgorzatę[7] (ur. 3 maja 1446, zm. 23 listopada 1503), żonę Karola I Śmiałego, księcia Burgundii
- Wilhelma[7] (ur. 7 lipca 1447, zmarł w okresie niemowlęcym[11])
- Jana[7] (ur. 7 listopada 1448, zmarł w okresie niemowlęcym[12])
- George'a[7] (21 października 1449, 18 lutego 1478) księcia Clarence, straconego za zdradę z polecenia Edwarda IV,
- Tomasza[7] (ur. 1450, zmarł w okresie niemowlęcym[13][7])
- Ryszarda III[7] (ur. 2 października 1452, zm. 22 sierpnia 1485) króla Anglii,
- Urszulę[7] (ur. 1455[14], zmarła w okresie niemowlęcym[7]).
Matka królów
[edytuj | edytuj kod]W 1461 król Henryk VI został obalony a rządy przejął najstarszy syn Cecylii Edward IV. Yorkiści traktowali Cecylię z szacunkiem równym królowej[6].
Relacje Cecylii z Edwardem IV uległy pogorszeniu w drugiej połowie 1464 wobec ogłoszenia przez niego swego ślubu ze starszą od niego wdową po stronniku Lancasterów Elżbietą Woodville[6]. Ślub ten stanowił mezalians i zrujnował plany bratanka Cecylii, Ryszarda Neville, który planował ożenić Edwarda z Boną Sabaudzką[6]. W przypływie złości Cecylia oświadczyła, że jej zmarły mąż nie był biologicznym ojcem Edwarda IV, a zatem to nie on, lecz George powinien być królem Anglii[6]. Według niektórych przekazów biologicznym ojcem Edwarda miał być pewien łucznik o nazwisku Blaybourne[2.1]. W chwili narodzin Edwarda kwestia ta nie była jednak podnoszona a mąż Cecylii nigdy nie kwestionował swego ojcostwa[2.1]. Pogłoski o możliwym romansie księżnej wzmocnił fakt, iż chrzest Edwarda odbył się stosunkowo pospiesznie i w skromnej oprawie[2.1]. Wiarygodność tych zarzutów pozostaje niepewna i dyskusyjna[2.1]. Koronacja Elżbiety Woodville na królową Anglii miała miejsce w maju 1465, ale Cecylia nie wzięła w niej udziału[6].

Edward IV zmarł w 1483 a następcą został jego syn Edward V. Cecylia brała udział w spotkaniu na zamku Baynarda wraz ze swym jedynym żyjącym synem Ryszardem III oraz wielmożami w celu omówienia testamentu zmarłego króla. Wtedy wspólnie została podjęta decyzja o pozbawieniu wpływów królowej-wdowy i jej brata Antoniego Woodville oraz o przejęciu opieki nad Edwardem V[6]. Ostatecznie Ryszard III sam sięgnął po koronę[2.2]. Jego działania znajdowały aprobatę Cecylii, mimo iż w kontekście objęcia przez niego władzy powróciły dawne oskarżenia o cudzołóstwo księżnej[2.2]. Ostatecznie nie wzięła udziału w koronacji syna[2.2].
Ryszard zginął w 1485 w bitwie pod Bosworth; tron objął Henryk VII Tudor, który ożenił się z wnuczką Cecylii Elżbietą York.
Życie pod rządami Tudorów
[edytuj | edytuj kod]Od momentu śmierci najmłodszego syna Cecylia nie opuszczała swojej siedziby, tj. zamku w Berkhamsted[15]. Prowadziła bardzo pobożny tryb życia. Nie została zaproszona na chrzciny swojego prawnuka Artura Tudora[6].
W testamencie, który sporządziła miesiąc przed śmiercią, opisała siebie jako żonę Ryszarda, księcia Yorku i matkę króla Edwarda IV, lecz o Ryszardzie III nie wspomniała[16]. Swoje brewiarze przekazała matce króla Małgorzacie Beaufort oraz wnuczce Cecylii, siostrze królowej Elżbiety York[15]. Pozostałymi spadkobierczyniami jej majątku były: starsza z żyjących córek, Elżbieta (księżna-wdowa Suffolk) oraz wnuczka Anna, kolejna siostra królowej Elżbiety York[17].
Śmierć
[edytuj | edytuj kod]Cecylia zmarła 31 maja 1495 w Berkhamsted[17] przeżywając swego męża, 10 z 12 swoich dzieci, wszystkie swoje synowe i wszystkich swoich zięciów. Po śmierci Cecylii dochody z jej dóbr przypadły królowej Elżbiecie[18]. Została pochowana w rodzinnym mauzoleum, obok męża i syna Edmunda w kościele w Fotheringhay[19].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Cecylia Neville. Genealogia dynastyczna. [dostęp 2017-04-24].
- ↑ Sarah Gristwood, Kobiety wojny dwóch róż, 2022, ISBN 978-83-67276-02-3.
- ↑ Cecily Neville [online], Wars of the Roses [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Ryszard III – potwór Szekspira. wyborcza.pl. [dostęp 2017-04-24].
- ↑ a b A Study in Medieval Fertility: Richard of York and Cecily Neville. his story, her story. [dostęp 2017-04-24].
- ↑ a b c d e f g h Philippa Gregory David Baldwin Michael Jones, Kobiety wojny dwóch róż. Księżna, królowa i królowa matka., 2011, s. 174-175, ISBN 978-83-245-8088-0.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o David Baldwin, Richard III. A life, 2012, s. 22-23, ISBN 978-1-4456-0182-3.
- ↑ FamilySearch.org [online], ancestors.familysearch.org [dostęp 2025-08-08].
- ↑ FamilySearch.org [online], ancestors.familysearch.org [dostęp 2025-08-08].
- ↑ FamilySearch.org [online], ancestors.familysearch.org [dostęp 2025-08-08].
- ↑ FamilySearch.org [online], ancestors.familysearch.org [dostęp 2025-08-08].
- ↑ FamilySearch.org [online], ancestors.familysearch.org [dostęp 2025-08-08].
- ↑ https://ancestors.familysearch.org/en/GV7R-S55/thomas-of-york-1450-1451
- ↑ FamilySearch.org [online], ancestors.familysearch.org [dostęp 2025-08-08].
- ↑ a b Susan Abernethy, Cecily Neville, Duchess of York [online], The Freelance History Writer, 10 lipca 2015 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
- ↑ Richard III. A life, s. 129.
- ↑ a b Sarah Grinstwood, Kobiety wojny dwóch róż, 2022, s. 285, ISBN 978-83-67276-02-3.
- ↑ Death of Cecily Neville, Duchess of York [online], Berkhamsted Castle [dostęp 2025-08-08].
- ↑ Fotheringhay [online], Berkhamsted Castle [dostęp 2025-08-08].