Cefuroksym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cefuroksym
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C16H16N4O8S
Masa molowa 424,39 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 55268-75-2
PubChem 41375[1]
DrugBank APRD00285[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC J01 DC02
Stosowanie w ciąży kategoria B

Cefuroksymorganiczny związek chemiczny, półsyntetyczna cefalosporyna II generacji o działaniu bakteriobójczym o szerokim spektrum przeciwbakteryjnym. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Nieaktywny wobec bakterii atypowych. Nie wchłania się z przewodu pokarmowego, stąd stosuje się podawanie drogą parenteralną (pozajelitową). Z przewodu pokarmowego wchłania się w postaci estru – aksetylu cefuroksymu. Biologiczny okres półtrwania wynosi 1,2–1,5 godziny. Aksetyl cefuroksymu nie jest metabolizowany. Wydalanie następuje przez nerki.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Reakcje niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

Preparaty cefuroksymu mają postać tabletek lub proszku do sporządzania zawiesiny lub roztworu do wstrzyknięć. Przykładowe nazwy handlowe: Biofuroksym, Bioracef, Cefudoc, Cefuroxime Aurobindo, Cefuroximum 123ratio, Ceroxim, Furocef, Novocef, Plixym, Tarsime, Xorim, Xorimax, Zinacef, Zinnat.

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Doustnie. Zwykle u osób dorosłych 0,25–0,5 g dwa razy na dobę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cefuroksym (CID: 41375) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c d Cefuroksym (APRD00285) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. a b c Cefuroksym (nr C4417) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2011-06-21].
  4. Cefuroksym (nr C4417) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-06-21].
  5. D. Dzierżanowska: Antybiotyki w praktyce ambulatoryjnej. s. 299.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Indeks leków Medycyny Praktycznej. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-006-X.
  • Leki Współczesnej Terapii. Wyd. XVIII. Warszawa: Split Trading. ISBN 83-85632-95-6.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.