Celeste Caeiro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Celeste Caeiro
ilustracja
Data urodzenia 1933-05-02
Narodowość portugalska

Celeste Martins Caeiro (ur. 2 maja 1933)[1] – portugalska pacyfistka i pracownica restauracji. Najlepiej znana jako kobieta, która 25 kwietnia 1974 roku rozdawała goździki żołnierzom biorącym udział w zamachu stanu przeciwko dyktatorskim rządom Marcelo Caetano. M.in. dzięki jej działaniom zamach ten zaczął być znany w świecie jako rewolucja goździków[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jej matka z pochodzenia była Galisyjką, Celeste Caeiro urodziła się jako najmłodsza z trójki rodzeństwa. Nie znała swojego ojca, który opuścił rodzinę wcześnie[3]. W 1974 Celeste Caeiro miała 40 lat, mieszkała w wynajmowanym pokoju w Chiado, pracowała jako szatniarka w restauracji przy ul. Braancamp w Lizbonie[4]. Restauracja 25 kwietnia 1974 miała obchodzić pierwszą rocznicę otwarcia, z tego względu jej właściciele kupili większą ilość goździków, które mieli wręczać klientkom; klienci mieli otrzymywać po kieliszku Porto. Jako że akurat na ten dzień wypadł zamach stanu, restauracja pozostała zamknięta, kierownik nakazał pracownikom powrót do domów i wręczył im goździki, by zabrali je ze sobą. Każdy z pracowników otrzymał naręcze czerwonych i białych goździków, trzymanych dotąd w magazynie[2][4][5].

W drodze do domu Celeste wsiadła w metro na stacji Rossio i ruszyła do Chiado, gdzie stały już czołgi rewolucjonistów. Podeszła do jednego z czołgów i zapytała jego załogę co się dzieje, na co jeden z żołnierzy miał odpowiedzieć: Idziemy na Carmo, zatrzymać Marcelo Caetano. To rewolucja! Żołnierz poprosił ją o papierosy, jednak nie miała przy sobie żadnych, nie mogła też kupić żołnierzom niczego do jedzenia, bowiem wszystkie sklepy były zamknięte. Zaofiarowała im wobec tego goździki mówiąc: Jeśli chcecie je przyjąć, dla każdego mam po goździku. Żołnierz przyjął kwiat i wetknął go do lufy karabinu (wbrew obiegowej legendzie to nie ona wetknęła kwiat w lufę; byłoby to tym trudniejsze, że Celeste Caeiro ma niewiele ponad półtora metra wzrostu)[4]. Celeste ruszyła z Chiado na piechotę, rozdając żołnierzom goździki przez całą drogę aż do stóp Kościoła Męczenników[6][2][4]. Wkrótce potem pomysł zaczęli powielać sprzedawcy kwiatów w całym mieście[7][4].

Dzięki swoim działaniom Celeste Caeiro stała się znana w Portugalii jako „Celeste od goździków” (port. Celeste dos cravos)[8]. W 1999 roku poetka Rosa Guerreiro Dias poświęciła jej wiersz zatytułowany Celeste em Flor[9].

Celeste Caeiro pracowała do emerytury w różnych restauracjach, w 2016 jej emerytura wynosiła 370 euro i pozwalała jej na wynajem mikroskopijnego mieszkania na zapleczu Avenida da Liberdade[4]. Ma córkę[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Conceição Lino, Fui eu que distribui os cravos da Revolução, Celeste Caeiro, „Boa Tarde”, Lisboa , 24 kwietnia 2013.
  2. a b c Isabel Araújo Branco, 25 DE ABRIL SEMPRE! - A flor que deu o nome à Revolução: «Um cravo oferece-se a qualquer pessoa», „Avante!”, 1378, 2000 [dostęp 2013-04-24] (port.).
  3. EFE (autor korporatywny), Conheça Celeste Caeiro, mulher que com cravos deu nome à Revolução em Portugal - Notícias - R7 Internacional, Noticias R7, 24 kwietnia 2014 [dostęp 2017-12-31] (port. braz.).
  4. a b c d e f g Helena Poncini, Ella es Celeste Caeiro, la mujer que, con un pequeño gesto, dio nombre a la Revolución de los Claveles, „El Periódico”, 24 kwietnia 2016 [dostęp 2017-12-31] (hiszp.).
  5. RTP (autor korporatywny), Os cravos vermelhos, símbolos de Abril, Rádio e Televisão de Portugal, 17 kwietnia 2014 [dostęp 2017-12-31] (port.).
  6. A mulher que fez do cravo o símbolo da revolução. „Jornal de Notícias”, 2013-04-25 (port.). 
  7. Peter Booker, Why April 25th is a holiday - the Carnation Revolution and the events of 1974, Algarve Daily News, 2017 [dostęp 2017-12-31] (ang.).
  8. EFE, Celeste Caeiro, a mulher que deu nome à revolução em Portugal, „Radar Global”, 24 kwietnia 2014 [dostęp 2017-12-31] (port. braz.).
  9. Vamos Falar de Abril: Celeste em flor nos canteiros da Mouradia, Vamos Falar de Abril, 17 marca 2014 [dostęp 2017-12-31] (port.).