Celina Chludzińska Borzęcka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Błogosławiona
Matka Celina Borzęcka (CR)
Celina Rozalia Leonarda Chludzińska-Borzęcka
Celina Chludzińska-Borzęcka.jpg
Data urodzenia 29 października 1833
Antowil
Data śmierci 26 października 1913
Kraków
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 27 października 2007
Bazylika św. Jana na Lateranie w Rzymie
przez Benedykta XVI
Wspomnienie 26 października

Celina Chludzińska-Borzęcka, trojga imion: Celina Rozalia Leonarda, z domu Chludzińska[1] (ur. 29 października 1833 w Antowilu, zm. 26 października 1913 w Krakowie) – żona, matka, wdowa, założycielka (wraz z córką) – zmartwychwstanek (Zgromadzenie Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, CR), błogosławiona Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Celina Borzęcka urodziła się w majątku ziemskim Antowil koło Orszy na terenie dzisiejszej Białorusi w zamożnej rodzinie ziemiańskiej Chludzińskich. W domu rodzinnym otrzymała staranne wykształcenie i wychowanie. Jako młoda dziewczyna zapragnęła wstąpić do klasztoru wizytek w Wilnie, ale posłuszna woli rodziców i radzie spowiednika w 1853 r. wyszła za mąż za Józefa Borzęckiego (1820 lub 1821-1874), herbu Półkozic[2], właściciela majątku Obrembszczyzna koło Grodna.

Było to szczęśliwe małżeństwo. Celina była oddaną żoną i matką. Urodziła czworo dzieci, z których dwoje – Marynia i Kazimierz – zmarło w niemowlęctwie. Przy życiu pozostały dwie córki – Celina i Jadwiga. Ich matka prowadziła pracę charytatywną wśród ludności wiejskiej, a w 1863 r. wspierała powstańców, za co znalazła się nawet w rosyjskim więzieniu w Grodnie wraz z kilkutygodniową Jadwigą[3].

Sześć lat później Józef Borzęcki dotknięty został paraliżem. Stracił władzę w nogach. Celina wraz z córkami wyjechała z nim na leczenie do Wiednia, które jednak nie przyniosło spodziewanych rezultatów. Józef Borzęcki zmarł w 1874 r. Na kilka tygodni przed śmiercią podyktował starszej córce Celinie testament, w którym zaświadczył o miłości, bohaterstwie, odwadze i roztropności swej żony.

Po śmierci męża Celina wraz z córkami zamieszkała w Rzymie. Tam powróciła do niej myśl o życiu zakonnym. Poznała generała zmartwychwstańców, ks. Piotra Semenenkę. Pod jego wpływem postanowiła wraz z córką Jadwigą założyć żeńską gałąź tego zgromadzenia. Nie było to łatwe – obie musiały znieść wiele przeciwności i upokorzeń zanim ostatecznie 6 stycznia 1891 r. zmartwychwstanki zostały zatwierdzone jako zgromadzenie kontemplacyjno-czynne, którego zadaniem było nauczanie i chrześcijańskie wychowanie dziewcząt.

Nowe zgromadzenie rozwijało się dynamicznie. Za życia założycielki powstały w sumie 22 wspólnoty w Polsce i zagranicą. W 1906 r. Celina przeżyła kolejny cios – nieoczekiwanie zmarła jej córka i najbliższa współpracownica – Jadwiga. To w niej widziała swoją następczynię i kontynuatorkę, z pokorą poddała się jednak woli Bożej.

Zmarła w wieku 80 lat. Pochowana została w Kętach, obok Jadwigi.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Beatyfikowana została w Rzymie 27 października 2007 przez papieża Benedykta XVI w Bazylice św. Jana na Lateranie.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 26 października.

Matka Celina Borzęcka jest patronką:

  • Publicznej Szkoły Podstawowej w Krakowie, prowadzonej od 1 września 2009 roku przez stowarzyszenie rodziców[4],
  • Publicznego Przedszkola Sióstr Zmartwychwstanek w Kętach[5]
  • Liceum Ogólnokształcącego Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pańskiego w Poznaniu[6]
  • Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Matki Celiny Borzęckiej w Mocarzewie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]