Szkoła Uzbrojenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szkoła Uzbrojenia
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1939
Tradycje
Nadanie sztandaru Szkoła Zbrojmistrzów
Kontynuacja Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia im. gen. Józefa Bema
Dowódcy
Ostatni płk Karol Błaszkowicz
Organizacja
Dyslokacja garnizon Warszawa
Rodzaj wojsk służba uzbrojenia
Podległość Departament Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych

Szkoła Uzbrojenia - szkoła Wojska Polskiego kształcąca personel służby uzbrojenia.

Historia szkoły[edytuj | edytuj kod]

Centralna Szkoła Zbrojmistrzów mieściła się w garnizonie Warszawa. Razem z Centralną Szkołą Gazową została zakwalifikowana jako centralny zakład służby uzbrojenia typu III. Komendant szkoły, w stosunku do podległego personelu i słuchaczy (frekwentantów) posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy batalionu. Szkoła szkoliła zbrojmistrzów w systemie kursowym w czterech specjalnościach: rusznikarskim, puszkarskim, pirotechnicznym i składmistrzów.

Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” Szkoła Uzbrojenia w Warszawie była jednostką, która w przypadku mobilizacji pozostawała na etacie pokojowym. W czasie wojny kadra szkoły należała, pod względem ewidencyjnym i uzupełnień, do Ośrodka Zapasowego Służby Uzbrojenia w Pomiechówku[1]. Zaopatrywanie szkoły w czasie wojny należało do organów kwatermistrzowskich Okręgu Korpusu Nr I[2].

Kultywowanie tradycji[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 11 września 2003 roku Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia im. gen. Józefa Bema w Toruniu przyjęło dziedzictwo tradycji między innymi:

  • Centralnej Szkoły Rusznikarskiej (1918-1921),
  • Centralnej Szkoły Puszkarskiej (1920-1921),
  • Centralnej Szkoły Zbrojmistrzów-Pirotechników (1920-1921),
  • Centralnej Szkoły Składmistrzów (1920-1921),
  • Centralnej Szkoły Zbrojmistrzów (1921-1939)[3].

Kadra szkoły[edytuj | edytuj kod]

Komendanci
  • ppłk / płk uzbr. Kazimierz Podwysocki (1923 - 14 II 1929 → dyspozycja szefa Dep. Uzbr. MSWojsk.[4])
  • płk uzbr. inż. Aleksander Wieleżyński (6 VII 1929[5] - 26 III 1931 → dyspozycja szefa Dep. Uzbr. MSWojsk.[6])
  • płk uzbr. Mikołaj Gomólicki (26 III 1931 - 31 III 1933 → stan spoczynku)
  • ppłk / płk uzbr. Karol Błaszkowicz (31 III 1933[7] - IX 1939 → naczelny szef służby uzbrojenia)
Oficerowie
  • mjr / ppłk uzbr. Adolf Jan Łazor – dyrektor nauk (6 VII 1929 - 1939)
  • kpt. uzbr. Benedykt Holzer - wykładowca (od 6 VII 1929[8])
Kadra szkoły w latach 1923-1924
  • ppłk uzbr. Kazimierz Podwysocki - komendant
  • mjr Tadeusz Paweł Narbutt - wykładowca († 1940 Katyń)
  • mjr Mikołaj Osiński - wykładowca i kwatermistrz (do X 1931[9])
  • kpt. Piotr Sapiecha - wykładowca
  • kpt. Karol Ławacz - wykładowca
  • por./kpt. Stefan Orlewicz - wykładowca
  • por. Walery Bagiński - wykładowca (do 1923)
  • por. Mikołaj Tarnowski - wykładowca (od 1924)
  • por. Władysław Witold Godlewski - wykładowca († 1940 Charków)
  • por. Henryk Pasternak - wykładowca (od 1924)
  • por. Wincenty Komorowski - wykładowca (od 1924)
  • por. Wincenty Stanisław Szlagiewicz - oficer ordynansowy
Obsada personalna szkoły w 1939 roku
  • komendant - płk uzbr. Karol Błaszkowicz
  • adiutant - por. Rudolf Więckowski †1940 Katyń
  • I zastępca komendanta - mjr inż. Marian Szczepan Mikołajski
  • zastępca komendanta ds gospodarczych - mjr Józef Drzewiecki †1940 Charków
  • dowódca kompanii szkolnej pirotechników i wykładowca - mjr uzbr. inż. Józef Ciosański †1940 Katyń
  • dowódca kompanii szkolnej sprzętu przeciwgazowego i wykładowca - mjr Julian Szutkowski †1940 Charków
  • oficer gospodarczy - kpt. int. Antoni II Wróblewski †1940 Katyń
  • oficer żywnościowy - por. adm. (piech.) Marian Ludwik Buszek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 790.
  2. Zarzycki 1995 ↓, s. 230.
  3. Decyzja Nr 241/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 sierpnia 2003 r. w sprawie przejęcia dziedzictwa tradycji, nadania imienia patrona oraz ustanowienia dorocznego Święta Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia w Toruniu (Dz. Urz. MON z dnia 12 września 2003 r. Nr 13, poz. 151).
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 72, 83 płk uzbr. Kazimierz Podwysocki z dniem 30 czerwca 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 211.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 112.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 87.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 205.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 323.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
  • Stanisław Rutkowski: Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1995. ISBN 83-85621-87-3.
  • Almanach oficerski na rok 1923/24. Dział III Organizacja Wojska Polskiego, zeszyt 2, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923