Centralny Urząd Planowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralny Urząd Planowania (CUP) – organ planowania gospodarczego w Polsce powołany 10 listopada 1945[1] i kierowany do lutego 1948 przez Czesława Bobrowskiego.

Urząd zajmował się przygotowaniem odbudowy kraju ze zniszczeń wojennych, opracowywał plany rozwoju gospodarczego (plan trzyletni) i nadzorował ich wykonanie. 10 lutego 1949 został przekształcony w Państwową Komisję Planowania Gospodarczego[2], ta z kolei w 1956 została przekształcona w Komisję Planowania przy Radzie Ministrów[3], a w 1989 ponownie w Centralny Urząd Planowania[4].

W wyniku reformy administracyjnej w 1997 Centralny Urząd Planowania został zlikwidowany[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dekret z 10 listopada 1945 r. o utworzeniu Centralnego Urzędu Planowania (Dz.U. z 1945 r. nr 52, poz. 298).
  2. Ustawa z 10 lutego 1949 r. o zmianie organizacji naczelnych władz gospodarki narodowej (Dz.U. z 1949 r. nr 7, poz. 43). Archiwa Państwowe: Bazy danych.
  3. Ustawa z 15 listopada 1956 r. o utworzeniu przy Radzie Ministrów Komisji Planowania (Dz.U. z 1956 r. nr 54, poz. 244).
  4. Ustawa z 23 grudnia 1988 r. o utworzeniu Centralnego Urzędu Planowania (Dz.U. z 1988 r. nr 41, poz. 327).
  5. Ustawa z 8 sierpnia 1996 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej (Dz.U. z 1996 r. nr 106, poz. 497).

Link zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]