Centralny Urząd Planowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralny Urząd Planowania (CUP) – organ planowania gospodarczego w Polsce powołany 10 listopada 1945 roku i kierowany do lutego 1948 przez Czesława Bobrowskiego.

Urząd zajmował się przygotowaniem odbudowy kraju ze zniszczeń wojennych opracowywał plany rozwoju gospodarczego (plan trzyletni) i nadzorował ich wykonanie. 10 lutego 1949 roku został przekształcony w Państwową Komisję Planowania Gospodarczego[1], ta z kolei w roku 1958 została przekształcona w Komitet Planowania Gospodarczego przy Radzie Ministrów, a w 1989 ponownie w Centralny Urząd Planowania.

W wyniku reformy administracyjnej w 1997 roku Centralny Urząd Planowania został zlikwidowany[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]