Centralny dogmat biologii molekularnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Centralny dogmat biologii molekularnej (lub centralny paradygmat biologii molekularnej[1][2][3]) – hipoteza, według której przepływ informacji genetycznej następuje od DNA poprzez RNA do białka. Została ona sformułowana przez Francisa Cricka na corocznym spotkaniu Towarzystwa Biologii Eksperymentalnej w 1957 roku[4]

Późniejsze odkrycia pokazały, że przepływ informacji genetycznej jest bardziej skomplikowany. Możliwe okazało się np. przepisywanie informacji z RNA na DNA[4] (odwrotna transkrypcja). Kolejnym uzupełnieniem było odkrycie prionów[5].

Schemat ilustrujący centralny dogmat biologii molekularnej

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać AE. Bussard. A scientific revolution? The prion anomaly may challenge the central dogma of molecular biology. „EMBO Rep”. 6 (8), s. 691–694, 2005. DOI: 10.1038/sj.embor.7400497. PMID: 16065057. PMCID: PMC1369155. 
  2. Volkhard Helms: Principles of Computational Cell Biology. John Wiley & Sons, 2008, s. 4. [dostęp 2016-10-17].
  3. Bonnie Spanier: Im/partial Science. Gender Ideology in Molecular Biology. Indiana University Press, 1995, s. 82. [dostęp 2016-10-17].
  4. a b Marta M. Gabryelska, Maciej Szymański, Jan Barciszewski. DNA – cząsteczka, która zmieniła naukę. krótka historia odkryć. „Nauka”. 2/2009, s. 111-134. Biuro Upowszechniania i Promocji Nauki Kancelarii PAN. ISSN 1231-8515. 
  5. Wojciech T. Markiewicz, Jan Barciszewski: Rozdział 2 Kwasy nukleinowe. Kod genetyczny. fundacjarozwojunauki.pl. [dostęp 2013-02-20].