Centrum kosmiczne Luigi Broglio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Centrum kosmiczne Luigi Broglio
Platforma San Marco z rakietą Scout gotową do startu, rok 1974
Platforma San Marco z rakietą Scout gotową do startu, rok 1974
Organizacja zarządzająca Włoska Agencja Kosmiczna
Położenie i warunki
Państwo  Kenia
Miejscowość wody Zatoki Ungwana, 32 km od Malindi
Wysokość 0 m. n.p.m.
Historia
Data otwarcia 1962
Położenie na mapie Kenii
Mapa lokalizacyjna Kenii
Centrum kosmiczne Luigi Broglio
Centrum kosmiczne Luigi Broglio
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Centrum kosmiczne Luigi Broglio
Centrum kosmiczne Luigi Broglio
Ziemia 2°59′24″S 40°11′23″E/-2,990000 40,189722
Strona internetowa

Centrum kosmiczne Luigi Broglio – włoskie centrum kosmiczne i kosmodrom położony na terytorium Kenii, koło Malindi. Utworzone na podstawie umowy z 1962 r. pomiędzy NASA i Rzymskim Uniwersytetem Sapienza. Administrowane było przez Uniwersytet Rzymski i służyło do wynoszenia włoskich i międzynarodowych satelitów na orbitę. Od 1 stycznia 2004 zarządzane jest przez Włoską Agencję Kosmiczną na mocy umowy między władzami Włoch i Kenii.

Położenie w pobliżu równika sprawia, że centrum jest bardzo dogodnym miejscem do wynoszenia satelitów na orbitę. Sprzyja wynoszeniu satelitów przy użyciu rakiet średniej wielkości i mocy silników. Centrum składa się z dwóch segmentów. W skład części lądowej wchodzi m.in. centrum gromadzenia danych oraz stacje kontroli naziemnej i odbioru danych telemetrycznych. Zajmuje ona ok. 3,5 ha. Natomiast druga część znajduje się na morzu, około 6 km od wybrzeży Kenii, na 3 przebudowanych byłych platformach wiertniczych. Ta część służyła do wystrzału rakiet nośnych. Do wynoszenia satelitów na orbitę używano różnych rodzajów rakiet Scout, a starty odbywały się z prostokątnej platformy San Marco o rozmiarach 30×100 m. Jest ona ustawiona na podporach o regulowanej pneumatycznie wysokości. Podpory sięgają 20 m poniżej dna oceanu.. Pomost zaopatrzony jest w dźwig i budynki, gdzie dokonywane były przygotowania rakiet do startu i umieszczanie ładunku. W niewielkiej odległości od pomostu San Marco ustawiony jest drugi pomost, pozostałość po dawnym stanowisku wiertniczym La Tourneou. Ma kształt trójkąta równobocznego o długości jednego boku 36,5 m. Pomost ten nosi nazwę Santa Rita i na nim znajdowało się centrum kontroli lotu, gdzie przygotowywany był program startu i jego realizacja. Oba pomosty były połączone 23 podwodnymi kablami. W porcie Ngomeni, na wybrzeżu Kenii, zbudowano bazę zaopatrzeniową dla obu pomostów.

Między rokiem 1964 a 1988 odbyło się co najmniej 27 startów rakiet, w tym również sondażowych. W latach 1967-1975 z pomostu San Marco wyniesiono osiem obiektów kosmicznych, w tym trzy włoskie (San Marco 2, 3 i 4) i 4 amerykańskie z serii Explorer oraz jeden brytyjski (Ariel 5). W 1980 wyniesiono stąd siedem rakiet badawczych obserwujących zjawiska fizyczne zachodzące podczas zaćmień Słońca. Planowano w latach siedemdziesiątych wykorzystanie rakiety włoskiej o nazwie Alfa. Dokonano kilku prób, ale nie były one zadowalające i w 1977 projekt skreślono z programu.[1] Ostatnim wyniesionym satelitą był San Marco D/L 25 marca 1988. Od tego momentu platformy nie są używane i prowadzone są jedynie prace utrzymujące urządzenia w odpowiednim stanie[2].

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 170 (4), s. 8, 1990. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623X. 
  2. Luigi Broglio Space Center (ang.) [dostęp 2012-10-03]

Bibliografia[edytuj]

  1. Mark Wade: San Marco (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2014-05-17].