Cerkiew Świętych Piotra i Pawła w Zahorowie (1909–1938)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
cerkiew parafialna
Państwo  Polska
Miejscowość Zahorów
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Wezwanie św. Piotra i św. Pawła
brak współrzędnych

Cerkiew Świętych Piotra i Pawłaprawosławna cerkiew w Zahorowie, istniejąca w latach 1909–1938.

Pierwsze informacje o funkcjonowaniu cerkwi w Zahorowie pochodzą z XVII w. Co najmniej od 1905 w miejscowości istniała prowizoryczna kaplica prawosławna. Projekt nowej cerkwi opracował Aleksandr Puring[1].

Po I wojnie światowej cerkiew została zamknięta. Nie figuruje w wykazie czynnych świątyń prawosławnych województwa lubelskiego w 1922[2]. Starania na rzecz odzyskania obiektu czynił proboszcz parafii w Zabłociu, jednak nie przyniosły one efektów[1]. Nieczynna cerkiew została ostatecznie zniszczona w czasie polonizacyjno-rewindykacyjnej w 1938[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c A. Bobryk, I. Kochan, Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej, Siedleckie Towarzystwo Naukowe, Siedlce 2010, ss.139–140
  2. Grzegorz Jacek Pelica, Kościół prawosławny w województwie lubelskim (1918–1939), Lublin: Fundacja Dialog Narodów, 2007, s. 233, ISBN 978-83-925882-0-7, OCLC 177030699.